vrijdag 15 september 2017

Leven oh Leven #DichterlijkeVrijheid #PurePoëzie #PurePoetry


Leven oh Leven

Genadig is het leven
dat me alles heeft gegeven
Tien verdiepingen geluk
Tien lijnen in mijn gezicht
Barsten in lief liefde
Alles nog heel
Niets is stuk
Oh meedogenloos leven
dat me alles heeft gegeven
Hoge bergen, bergen ongeluk
Diepe diepe dalen
Kapotgevreten liefde
Niets nog heel
Alles is stuk
Leven oh leven
mijn spiegel aan de wand
Als ik niet meer staan kan
neem mij mee aan jouw hand
Om uitzicht te geven
op het te verwachten geluk
de lachrimpels in mijn gezicht
en het geloof in de liefde
Fluister me woorden zacht
in dit allesomvattend gedicht

zaterdag 12 augustus 2017

That's Love #StoriesofmyLove #PurePoetry #ZelfgenezendVermogen




That is Love

Dear love...

...one day I heard you sing
about the horrible truth
to be told, always
no matter what
But know this one will sting

...one day I heard you sing
about staying true
to your self always
no matter what
Yes, it might feel like a sting

...one day I heard you scream
how a love real true
is selflove all the way
no matter what
Yes the raw deal, not a dream

Of love
and letting go
Of no claim
with al the space
to be who we are
to meet in between
That's love
that's love
That is Love.

donderdag 10 augustus 2017

Bijna tijd om mijn spullen bij elkaar te pakken... oproep #StoriesofmyLife

Sinds half april dit jaar pas ik voor een half jaar op een heerlijk huis. Mijn spullen kon ik meenemen, waardoor het echt als 'wonen' voelt en niet als oppassen of 'kamperen'. Maar het half jaar is wel bijna voorbij. Bijna tijd dus om mijn spullen bij elkaar te pakken...

Weet jij van betaalbare woonruimte in en om Alkmaar? Schroom dan niet me te mailen (zie foto voor mailadres). Waarschijnlijk heb ik met een half jaar à 9 maanden woonruimte via de woningbouw gevonden, dus een tijdelijke oplossing is prima. Dus ga jij zelf of bekenden van jou een half jaar op reis, dan pas ik graag op. Alle(s) zelfstandige woonruimte hoe groot of klein ook, is welkom.

Delen van dit bericht is lief!

maandag 31 juli 2017

Repost 18.6.2015 In het Hart van de Storm #ZielopdeTong



In het hart van de Storm

Hier sta ik middenin
het hart van de storm
Van binnen stil en
buiten roert zich luid

Nu ga ik middenin
het hart van de storm
Steekt er 'n wind op
een nieuw pril geluid

Het zingen van de ziel
roept, danst en vliegt
'n Liefde overschaduwd wat ik zie

Het roepen van mijn ziel
naar een nieuw getij
is de weg van dichtbij mij

vrijdag 23 juni 2017

Ons gedicht #StoriesofmyLife #ZielopdeTong #Zen #ZelfgenezendVermogen


Ons gedicht

Als de reuring ophoudt
de stilte intreedt
in ons wervelwind bestaan
Als de pijn is gerouwd
voorbij het leed
staan wij hier saam
Hand in hand
niet gebroken
Vooral vertrouwd
met het duister en licht
Is vooral liefde ons gedicht

dinsdag 18 april 2017

'Attachment to pain, no gain' Short#StoriesofmyLife #Inspireren



Ik ben niet gehecht aan mijn pijn. Soms nog wel verknocht aan een gedachte of gevoel. Maar meer en meer ervaar ik overzicht en inzicht. Als een adelaar rondcirkelend boven mijn gedachten en gevoelens. Zie en ervaar ik het voorbijgaan van de hick-ups, mind-fucks en al die emoties. En ik ervaar dat ik ben wat daaraan voorafgaat...en...voorbijgaat. Niet gehavend, wel gesterkt. En die rudimenten van gedachten en gevoelens trekken altijd voorbij.

Hashtag Vrij

Hashtag BlijEi

Hashtag LoveLife

Hashtag F***It!

vrijdag 14 april 2017

Als ik gitaar kon spelen...bij een kampvuur, dan zong ik dit #StoriesofmyLife

Als ik gitaar kon spelen...bij een kampvuur, dan zong ik dit. Denk ik.

Liefdesverdrietliedjes. Ik vind ze mooi. Deze is een 'golden oldie'. Maar oud wordt als je maar lang genoeg wacht vanzelf weer nieuw en actueel. Wellicht wat 'corny' en dat is dan maar zo :-)


Through the Music

I’d see us traveling through music
way down the Mississipi to New Orleans
I’d imagine us careless and free
I would have died for you
For every now to come
But you turned around the truth
You turned around our truth

I know things weren’t easy
But why put the blamegame on me
I know I wasn’t always easy
But why pointing your finger at me
It took the both of us
To declare this relationship deceased

I’d see us traveling through music
to El Dorado and Kisatchie Forest too
I’d imagine us careless and free
I would have died for you
For all times and more to come
But you turned around the truth
You turned around our truth

I know things weren’t easy
But why put the blamegame on me
I know I wasn’t always easy
But why pointing your finger at me
It took the both of us
To declare this relationship deceased

woensdag 8 maart 2017

Voor iedere vrouw voor, na(ast) en achter me. Een ode #AltarLife #Bloggen #StoriesofmyLife

Vorig jaar gedurende mijn depressie, schreef ik. Voor het eerst. Dat schrijven maakte van alles los en iedere nacht had ik de meest bizarre en bijzondere dromen. Het heeft me zoveel gebracht. Waaronder heling van stukken die ik voorheen niet aanging.

Eén van die dromen, deel ik vandaag hier met jullie. Op Internationale Vrouwendag. Het gaat over iedere vrouw voor, na(ast) en achter mij zonder wie ik hier op mijn manier niet zou kunnen zijn. Een ode.

--

Beeld: Christina Miller 

Een zacht licht werkt zich een weg tussen de spleetjes van mijn ogen. Als ik mijn ogen opendoe sta ik weer in het open veld. De hemel is opengebroken, op wat sluierbewolking na, is het strak blauw. De zon gloeit zacht. Ik voel de warmte op mijn gezicht. Hoe leeg de ruimte lijkt ik voel een enorme aanwezigheid.
Mijn huid is bedekt met een soort harnas, zacht groengrijs gekleurd. Soepel en stevig tegelijk. Mijn hart voelt groot, open – ik voel me geharnast in liefde. Mijn rechterhand houdt een speer vast, die ik stevig naast me in het zand zet. Als ik een blik naar achter werp zie ik waarom ik die enorme aanwezigheid voel. Er staat een leger van vrouwen pal achter me.

De vrouwen gaan allemaal in hetzelfde harnas gekleed en nu ik goed kijk zie ik mijn moeder, mijn tante, mijn nichten, mijn oma, mijn overgrootoma, haar moeder en al mijn andere voormoeders. Mijn hart knalt uitelkaar van liefde. Tranen van ontroering en dankbaarheid stromen over mijn wangen. Dan loopt mijn oma, die er prachtig in haar harnas van liefde uitziet, naar me toe. Ze droogt met haar handen mijn tranen en lacht grote glimlachen.
“Zij zijn er altijd, allemaal, voor jou. Jij bent van hen. Jij bent hen. En zij zijn jou”, fluistert de stem met heel veel warmte. Ieder woord articuleert ze nauwkeurig. Ik voel een bries over mijn armen. Wanneer ik voor me kijk, zie ik in de verte een vrouwelijke gestalte naar ons toe lopen. Van een afstand kan ik zien dat ze er prachtig uitziet. Zacht, sterk en vol leven. Zonder dat er maar iets gezegd is, weet ik dat zij mijn oermoeder is.

Ik recht mijn rug en ik kijk voor me uit – ‘k wil op mijn best eruit zien. Ooit heb ik haar tijdens een zielenreis ontmoet en nu ontmoet ik haar eindelijk weer. “Maaike, dit is nog steeds jouw zielenreis. Niet alleen hier in je droom – maar ook (in) je grijze dagen” maakt de stem duidelijk. Dat snap ik natuurlijk wel, maar hier ontmoet ik haar, niet als ik in een deken gewikkeld op de grond lig te sippen. Ik kan er niet over uit. En ik voel de opwinding van het leger aan vrouwen achter me. Het is ook hun oermoeder.
Ze is nog maar tientallen meters van me verwijderd als ik een zee aan tranen in me voel opwellen. Ik slik ze niet weg – ik laat ze gaan. Op mijn schouder de hand van mijn moeder. Als ik snel een blik achter me werp, zie ik dat alle vrouwen hun hand op de schouder van de vrouw voor hen hebben liggen. “We’ve got your back” krijgt hier de betekenis die het echt heeft. Ik heb een leger van de meest prachtige sterke vrouwen achter me. Letterlijk. Figuurlijk. Ik voel me oersterk en kwetsbaar tegelijkertijd. Ik heb me nog nooit zo goed gevoeld. Zo verbonden.
Dan voel ik een hand op mijn andere schouder en wanneer ik opkijk zie ik mijn oermoeder. Ze is zo mooi. Zacht. Stevig. Sterk. Liefdevol. Ze straalt en lacht me hartelijk toe. “Zo, ik dacht je kan wel een ‘reminder’ gebruiken dat je niet alleen bent”, lacht ze. Ik lach haar wat schaapachtig toe, maar jee wat voel ik me van binnen trappelen van geluk. Achter me mijn eigen ‘gang’ en voor me de vrouw die ons allemaal leven gegeven heeft.

“Ik wil als jij straks wakker wordt dat je dit hier en nu tot in je kleinste vezel ervaart. Dat je weet dat je gedragen wordt. Door mij, door je moeder en al jouw voormoeders. Door alle vrouwen die je ooit zijn voor gegaan en nu achter je staan. Je hoeft niets uit de weg te gaan. Je woede niet, je eenzaamheid niet – je kan alles aan. Omdat jij het aan kan en omdat wij er zijn. Wij zijn er altijd” spreekt mijn oermoeder tot me. Ik dompel me in haar woorden. Dit mag voor altijd duren, denk ik. Dan knipoogt ze “Dat doet het al” lacht ze.

[gedicht geschreven na mijn eerste ontmoeting met mijn oermoeder (hemelse moeder)]
My Heavenly Mother

Touched by more
than one
angel.
Her mother’s mine
her touch
is
My Heavenly Mother
an angel
one inside
of us all.

dinsdag 28 februari 2017

WritersBLog mijn dichtbundel 'and then some' #DichterlijkeVrijheid #Inspireren

Op mijn lijst staat al 9 jaar lang te prijken, een dichtbundel in eigen beheer uitbrengen. Maar ondertussen deel ik mijn gevonden woord-pareltjes (ik heb geen zin in bescheiden te doen) hier op het wereldwijde web. En ik heb besloten dat dit WritersBLog mijn dichtbundel 'and then some' is. Voor iedereen toegankelijk voor iedereen beschikbaar. En als er een uitgever is die mijn gedichten wil bundelen...'you're welcome'.

Dus met een dikke middelvinger naar even alles en iedereen en naar mijn eigen goede voornemens in het bijzonder, mijn laatste aanwinst. Een alom voelen opgevangen in dit lijf vertaald naar de volgende woorden...

Het lied van dit Universum

Alles ligt in mij besloten
de wereld, het bestaan.
Alles kan zich in mij ontvouwen
voortduren en vergaan.
Ik ben heel en ik ben al.
Met liefde alom overgoten
in het ritme van het hart
drum ik zacht
met ieder slag
het lied van dit Universum.


woensdag 15 februari 2017

Een nieuwe bril en van standpunt durven veranderen #StoriesofmyLife

Hoe ik nu vaar en ervaar wordt meer en meer gekleurd door mijn grondtoon van geluk en dat heeft ook flinke impact op hoe ik tegen 'oude' pijn en pijnlijke ervaringen aankijk. Een indringend besef is dat in het nu niets nooit verandert wanneer je met een 'oude' bril er naar blijft kijken. Situaties veranderen dan niet, anderen veranderen niet en ikzelf verander dan niet. Een soort van 'het komt nooit meer goed'-principe. En dat is niet waar.

Met de 'oude' bril blijft alles hetzelfde, reageer jij hetzelfde, reageert de ander (op jou) hetzelfde en zo hou je jezelf maar ook de ander gevangen in een (oude) rol. Niemand ontstijgt zichzelf en alles en niets blijft de 'oude' zelf en vaak zijn we dat zelf niet eens. Vaak zijn het onze opvattingen, beperkte overtuigingen en oude patronen. Geen nieuw perspectief want je weet zeker 'dat het toch wel weer zo zal gaan'. Als vanzelf handel je daarnaar, reageert de ander daarnaar en blijft alles inderdaad hetzelfde. En dat is niet waar.

Rollen en de woorden die we voor bepaalde rollen gebruiken, kunnen heel dominant zijn. Denk aan rollen en woorden als 'dader' en 'slachtoffer'. Zolang een 'dader' altijd, ook na een feit, als 'dader' wordt genoemd en benoemd, zolang blijft ook het 'slachtoffer', 'slachtoffer'. Ook wanneer één van hen of beiden allang verder zijn. In tijd en ontwikkeling. Beiden worden met een 'oude' bril bezien en zullen in de opvatting van anderen hun rol niet weten te ontstijgen. Om maar een voorbeeld te noemen.



Nu is het perspectief van anderen op anderen niet zo interessant. In ieder geval niet voor mij persoonlijk, want ik voel inmiddels dat de woorden gebezigd vanuit (de bril van) anderen mij niet definiëren. Maar meningen en woorden van anderen kunnen wel 'dominant' zijn en kunnen raken. Het enige wat jij en ik kunnen doen, is alles bij onszelf houden en ons realiseren dat onze mening over een ander, onze mening is en niets zegt over het leven en welzijn van een ander. Daarbij voegt het niets aan ons welzijn toe om vooral van alles over een ander te vinden.

Mijn 'oude' bril heb ik aan de wilgen gehangen en ik merk dat daarmee een wereld aan mogelijkheden is open gegaan. Daarbij heb ik geleerd dat als het perspectief of uitzicht mij niet bevalt, dat niet aan de ander ligt, maar dat ik zelf van standpunt kan veranderen. Ik ga niet over het handelen of zijn, doen of laten van een ander. Als het mij niet bevalt, is het aan mij daar iets mee te doen, mocht ik voelen dat dat (voor mezelf) nodig is. Als je van standpunt verandert, verandert ook het perspectief. Dus met mijn nieuwe bril en de mogelijkheid van standpunt te veranderen treed ik de wereld met open vizier tegemoet [met soms een lastig moment]. Jij?

You might also like Mijn licht; omdat het december is #StoriesofmyLife #AltarforLife  Grondtoon 'Geluk' #StoriesofmyLife #Inspireren #Geluk #Zelfgenezend Vermogen