maandag 16 april 2018

Dag 1 van week 1 van maand 1 - Een reflectie #StoriesofmyLife

Voor de opleiding waarmee ik in november 2017 ben begonnen, ben ik bezig met een portfolio. Daarvoor maak ik opdrachten, toetsen en reflecteer ik. Sommige van mijn blogs hier, heb ik digitaal aan mijn portfolio toegevoegd, omdat ze goed passen en laten lezen hoe ik 'bedraad' ben. Nu even andersom, en lees je hieronder een reflectie geschreven over mijn letterlijke weg naar mijn eerste stagedag. Want zoals mijn blogs laten zien waar ik ben, zo laten mijn reflecties voor mijn portfolio dat ook.




Dag 1 van week 1 van maand 1

Je eerste stagedag is natuurlijk net zoiets als je eerste werkdag. Dag 1 van stage, maandag 9 april – op Goede Vrijdag, 30 maart 2018, pas beklonken. En iets meer dan een week later dus, 9 april 2018, op weg in de trein. Op weg naar dag 1 van week 1 van maand 1. Rete-span-nend. Toch? Maar waar normaal gesproken de zenuwen bij zo'n eerste dag de overhand nemen, gebeurt nu niets. Helemaal niets.

Terwijl ik in de trein zit, met mijn vingers trommel, wacht ik geduldig op de eerste zenuwen. Nog steeds helemaal niets. Ik zit in de trein met een muziekje op, helemaal senang te zijn. Hmmm...verdacht. Waar blijven die helse rakkers die mijn lijf op z'n kop zetten, druk huppelend, juichend en springend en vooral hard lachend. Altijd gegarandeerd van een angstige Maaike met de meest idiote ramp-scenario's horend bij een eerste dag. He-le-maal niets.

Hoe vreemd ook, hoe natuurlijk tegelijkertijd deze eerste ervaring. Want ik heb deze stage niet vanuit een rol of een trucje dat ik ken. Deze stage heb ik omdat ik, ik ben – omdat ik mijn (levens)ervaring heb, die goed kan aansluiten bij menig cliënt. Deze stage heb ik, omdat het FACT-team een ervaringsdeskundige goed kan gebruiken. Dus onderweg naar de eerste dag geen rampscenario's, want ik kan niet ontmaskerd worden als een fraudeleus persoon die zich anders of beter voordeed tijdens het kennismakingsgesprek. Ik ben aangenomen als Maaike niet als webredacteur of marketeer.

Tijdens mijn 20-en-nog-enkele-minuten durende treinreis schieten de weilanden en wat Vinex-wijken aan mij voorbij. Ik ben onderweg naar nog meer mezelf. Ik ben onderweg naar dat ene later waarvan ik ergens wist dat dat toch ook voor mij weggelegd moest zijn. Onderweg naar gelukkig oud worden met mezelf. Ik ben onderweg naar daar dat vanzelf mijn hier en nu gaat worden. Nu is daar beter dan hier. En straks is het nog beter want dan is dat daar mijn hier (volgt iemand dit nog).

Geen rollen meer, geen trucs maar gewoon mijn 'sorry white ass' omdat ik daarmee veel meer kan (betekenen). En er valt niets te verhullen of later te onthullen, mijn 'sorry white ass' is precies wat het is. Het is mijn (werk)materiaal waarmee ik anderen kan helpen. Dus 'Hallo dag 1 van week 1 van maand 1'. Ik heb goede zin, kleine vlinders in de buik. Geen huppelende lachende gierende zenuwen maar vriendelijke vlinders die mij van binnen zacht strelen. Als kleine aanmoedigingen 'je weet dat je het kan – dat weet je, je kan het'.

Van binnen huppelt, lacht en giert niets, maar als vanzelf versnelt mijn pas van station Beverwijk naar FACT team van Lucertis in Velsen-Noord, alsof ik huppel. De auto's en vrachtwagens schieten langs me heen. Op weg naar hun 'ik-weet-niet-hoeveelste-dag' terwijl ik naar mijn dag 1 van week 1 van maand 1 wandel...huppel. Het is meer dan een eerste stagedag...het is stiekem toch wel de eerste dag van de rest van mijn (werkzame)leven. En ik mag alles van mezelf meenemen, zonder mezelf kan dit zelfs niet. Wat een uitvinding: ervaringsdeskundige.

(Over een rol gesproken – onderstaand gedicht 'De vedette' past...wat als je met je grote gebrek ontmaskerd wordt...)

Je buigt en neemt het applaus in ontvangst/ 't publiek bedankt jou voor jouw leven,
Dat zij jou mochten aanraken/ voor enkele kostbare secondes/ voor dat heel even
De betekenis van jouw voorstelling ontgaat me/ dat en die verwarring raakt me
voor meer dan een nu/ voor meer dan 'n leven.

De acteur, de charmeur, het masker en daarachter/ die niet buigt en zich geen applaus waardig acht
nog altijd wacht...op waardering/ van buiten omdat binnen niets...dan een schaduw is
Waar het leeft in de luwte van het leven/ van de acteur met de lachers op de hand
herkent de schaduw niets van zichzelf/ bang om betrapt te worden op dat grote gebrek en gemis

Je buigt maar je snapt er niets van.

maandag 9 april 2018

Enter - Tilt - Shift - Storm #PurePoetry #StoriesofmyLife (up-up-dated)






Enter

(no  Alert)

Tilt

Shift

Storm

(no Alert)

Abort


the END
(just like that)

#RelationshipGoals: I need my future man to be fearless. Fearless in life: in affect and even more so in letting go. Fearless. Kind with fire, but for sure Fearless.

So if the Universe tunes in on this blog. I have set my intention(s) here. Seems like a good start.

//

#RelationshipGoals: Mijn toekomstige man is onbevreesd. Onbevreesd in alles aangaan. Nog meer onbevreesd in het loslaten. Onbevreesd. Zachtaardig met vuur, maar vooral onbevreesd.

Dus als het Universum afstemt op dit blog, heb ik hierbij mijn intentie(s) gezet. Lijkt me een mooi begin.

dinsdag 20 maart 2018

MoederAltaar 2013 – 2018


5 jaar MoederAltaar

Vijf jaar geleden deelde ik hier mijn MoederAltaar. Mijn 'eerbetoon' aan de niet-moeder in mij. Een stuk dat nog steeds gelezen wordt. Een onderwerp dat veel kan losmaken en ook losmaakte. Want het is niet voor iedereen een keuze. En voor wie het wel een keuze is, wordt ook dat vaak niet begrepen.

Op verzoek heb ik mijn MoederAltaar vijf jaar geleden vertaald voor het Childless by Choice-project. En daarna volgende meerdere stukken en artikelen. Hier en op andere plekken. In het Nederlands en Engels. Nog steeds is niet-moederschap een kwetsbaar onderwerp. Reden genoeg om vijf jaar MoederAltaar te 'vieren'. En meerdere reposts zullen ongetwijfeld volgen.

Het is nodig. Het verdient het.

//




MoederAltaar (up-dated)

Ik richt nog steeds her en der kleine altaartjes op, voor de vrouw in mij die geen moeder wordt (van een kind van vlees en bloed). Mijn keuze. Iedere dag maak ik een knikje naar die keuze en naar de vrouw die ik ben en de niet-moeder in mij. En ik tast af, voelt deze keuze nog goed, klopt het met waar ik ben, waar ik naar toe ga?

De keuze is gemaakt gedurende mijn relatie met mijn ex-man. Nu nog, als ik hem zie, hij die onlosmakelijk verbonden is met mijn keuze – dan voel ik nog steeds een ‘ja’. Ik word niet op een dag wakker met spijt om het hem of mezelf vervolgens kwalijk te nemen. Dan zou ik ons en ons leven samen tekort doen.

Iedere dag, nog steeds (alleen of niet) maak ik opnieuw mijn keuze – hoewel dat 5 jaar geleden anders begon te voelen. Niet meer alleen als een keuze. Vijf jaar geleden veranderde het in een ‘weten dat het nu echt niet meer gaat gebeuren omdat ik toen 38 jaar was en ik mezelf te oud vond en vind (respect aan alle 38-jarige en ouder ‘new mums’ en ‘mums-to-be’) om kinderen te krijgen'.

Dat is anders wakker worden. En na een verlies van een mooi leven in onze omgeving vijf jaar geleden, kwam dat besef keihard binnen. 
Ik vertel dit - opnieuw - want ik wil dat vrouwen dit lezen. Het is belangrijk. Moeder worden is (een keuze) voor de rest van je leven, maar niet moeder worden is dat ook. Spijt daarvan is een te dure prijs – 'either way'.

Dus richt ik kleine altaartjes op, nog steeds, ook hier en dit verhaal is er één van, voor de vrouw in mij én in andere vrouwen die geen moeder worden. Ik draag en baar geen fysiek leven – ik draag en baar wel een heel ander leven: letters die woorden vormen, woorden die zinnen worden, zinnen die uitmonden in een verhaal, relaas, betoog of gedicht.


Er is iets anders dat vanuit mij nog steeds en hier opnieuw het daglicht zoekt en het leven vindt. Mijn altijd schrijven is daarom, realiseer ik me nu, een altaar voor de vrouw die continu draagt en baart – hier en elders sinds heel lang. En dat dragen en baren is aan geen moment, tijd of leeftijd gebonden. Goddank.

zondag 7 januari 2018

Jaren '80 tunes for a Sweet Sunday #BlogLife

Gisteravond zat ik in een jaren '80 vibe. Duveltje erbij, worteltjes en hummus en heel veel 'homesick'-gevoel...maar God wat kan dat toch lekker zijn. Heb een Zalige Zondag mensen. Ik verheug me op morgen, twee weken vrij à la, maar ik ben er klaar mee. Hop, op naar mijn nieuwe vriend Rotterdam. Hieronder wat van mijn jaren '80 tunes.

Machtige versie van 'It's a shame' van Talk Talk




Dit is zooohoo 'my all time favorite' PhD met 'I won't let you down' (dat orgelstuk doet 't 'm)




Hartverscheurende live-versie van 'Here comes the rain again' uit 2005. Oorspronkelijk uit 1983.




Have a good one y'all!

vrijdag 5 januari 2018

It's a game #AltarmyLife #ThreepostsinaRow - don't get used to it (#tweaked)

** Ode to the moment that is THE reason of facing all fears...not all at once, but still. That moment deserves a place. Right here. And it is all about me. (Read it closely) When all and everybody is allright...it's become a moment of victory - I am sure. (self)Love wins. Always. Also when that entails goodbyes. For sure.


It's a game

Thumbprints in my neck
Proof of a hurting in you
No other way out 
than this sick game
It's a game
Not of happiness or luck
It's a game
Of being right
I've lost in so many ways

Scratches on my skin
Understanding your pain
No other way out
than this sick game
It's a game
Not of happiness or luck
It's a game
of being right
You've lost in so many ways
your very own fight
Don't you recognise
don't you see
your attachment to pain
is loss
is no gain

Let go let go baby
This shouldn't be a game
Should you be so lucky
to live your life
Let go let go baby
let go babe
I'll love you still


#Relationshipgoals (someday) But for now getting my shit together #AltarmyLife

Second day and post in a row. Making a quick start for this year 2018 of change.

#Relationshipgoals (someday)

But for now getting my shit together. Best and worst kinda me-time ;-) (Shit happens but thank God something happens).


Once it was...One last song.

I want the good things.
The music.
The poetry.
The lovemaking.
The corny jokes.
The neverending conversation.
I want the good.
The good of You.

I want your hands.
Your eyes stark blue.
Your sweet lips
and everlasting touch.
And all...and more of that.
I want the good.
The good of You.

Not the bitter.
Only the sweets.
Just lots of somethings like zoiets.

donderdag 4 januari 2018

Voetnoot #LettersWoordenZinnen

Voetnoot

In een opeens een nacht
teruggebracht
van meeslepends en groot
naar een voetnoot.

Ik ben hier de idioot.
Slechts een voetnoot.

zondag 31 december 2017

Lief ongemak #AltarmyLife #StoriesofmyLife


Lief ongemak,

Vanavond (oudejaarsavond) breng ik door met jou. Waar het misschien eerst 'gemakzucht' was, vinden van prettig gezelschap of een kek feest had ik niet echt zin in, is het nu vooral voortzetten van waar ik eerder dit jaar mee begonnen ben: het vinden van mijn gemak in ongemak.

Ik ben wel eens eerder van een oudejaarsfeestje naar huis gegaan maar dan trof ik altijd nog een huisgenoot of twee. Nu is het echt jij en ik. Oké, met een mini-fles Merlot en wat oliebollen. En oh voor de lezer, nee dit is geen 'roep' om een uitnodiging of 'schreeuw' om aandacht. Dit is alleen om te laten zien waar ik ben en hoe je een avond als deze ook kan besteden.

Mijn ongemak en ik zelf houden ons doorgaans van elkaar gescheiden. Te ongemakkelijk namelijk. Het hoort ook bij mijn 'bij mijzelf uitchecken' (en dit jaar weer nog meer (zelf)reflectie...it never stops). Dat wil ik oprecht niet meer. Ik wil alles van mezelf aangaan en vooral voelen. En op advies, gedoseerd. Vanavond is een oefening in voelen van ongemak en daarmee 'oké' te zijn.

Geen flitsend glitterpak, snelle babbels en hippe drankjes. Geen groot gezelschap (alhoewel ik gezelschap gehouden wordt door tig gevoelens...) of een klein exclusief klein gezelschap (nou ja...in dit geval wel héél klein en zeer exclusief ;-) ). Gewoon mijn ongemak en ikzelf.

Dat gaat ongemakkelijk zijn. En ongetwijfeld 10x slikken en ongetwijfeld terugkijken op meerdere van dat soort momenten afgelopen jaar. Niet makkelijk maar wel met een grote winst: dichter bij mezelf, mezelf beter kennen en daarmee meer van mezelf. Daar wil ik op verder bouwen. Maar ook ik wil dat al die momenten van ongemak van 2017 vanavond oplossen in mijn ongemak. Het is niet een situatie, omstandigheid of persoon. Het is van mij. Ik doe dit. En dat is goed.

Lieve mensen, ik wens jullie al het gemak in jullie ongemak toe - nu en alle nu's die komen gaan in het nieuwe 2018.

Liefs,
Maaike

zondag 10 december 2017

Iron bullet blues #AltarforLife


...

Make me some music
with your iron bullet blues
While me standing in front of you
Shoot me shoot me
While I'm stripped down to the core
I was your angel I was your whore
Make me some music
Shoot me with your iron bullet blues
You'd never thought I loved you
But I did, I did so to the deepest of my core

I am standing on this mountain all alone
Stripped down to the core of my bone
I want to say a million sweet words
showing it all
I want you to know me, know my song
Where I come from, where I belong
but it's too late
Shoot me shoot me
with your iron bullet blues
the way you do with your words
Shoot me shoot me
And I'll be gone,
i'll be gone.

zaterdag 12 augustus 2017

That's Love #StoriesofmyLove #PurePoetry #ZelfgenezendVermogen




That is Love

Dear love...

...one day I heard you scream
how a love real true
is selflove all the way
no matter what
The raw deal, not a dream

Of love
and letting go
Of no claim
with al the space
to be who we are
to meet in between
That's love
that's love
That.Is.Love.