dinsdag 13 oktober 2020

On the BLog again

 


(G)een nieuwe typemachine. Nieuwe inspiratie. Weer voorzichtig aan de BLog. Deze WritersBLog wel te verstaan. Hoe het zich gaat ontvouwen, weet ik nog niet. Kan alle kanten op. Maar eerst maar dit teken van leven. Op de foto anno Nu. 

Liefs WritersBLog

dinsdag 28 mei 2019

Het sluipt stil
Sluimert
Sshtt...
Je sluit het
van je af
Shhtt..
Als het stil is
is het niet
Shhtt..
Je kan het
niet loslaten
dus shhtt...

Het broeit dus diep van binnen.
De deksel dik en dicht.
Het mag niet open.
De gevoelens drukken met hun gewicht.
Klem gezet in je eigen overlevingstactiek.
Het sluipt, sluimert, het lijkt stil van buiten
alleen van binnen van binnen paniek.
Je kan ze niet loslaten of
jezelf van ze losmaken
Te lang al vastgezet.
Geen arm of handgebaar aangenomen
nu alleen bevangen van je demonen.
Sleep je jouw bloed mee in jouw val
erven zij jouw diepe diepste dal.
Dus ben ik hier stil
shhtt...

vrijdag 22 maart 2019

L O V E #InTimesofHardship


Quotes and principles to hold on to in times of Hardship


Corinthians 4:8 - 9
8. We are hard pressed on every side, but not crushed; perplexed but not in despair;
9. persecuted, but not abandoned; struck down, but not destroyed.

7 buddhist principles to overcome difficult times and find peace
1. Cultivating understanding and compassion, allows us to cool anger
2. We can transcend fear by discovering its source
3. We're perfectly 'whole'
4. Our mind is a monkey. And mindful meditation can help us catch it
5. We are the continuation of our loved ones (they're in us)
6. We're intrinsically interconnected in the most intimate way (so we don't have to feel lonely)
7. You are not your inner dialogue

zondag 10 maart 2019

In de luwte van jouw lawaai #AltarLife #AltarLove



In de luwte van jouw lawaai

Als alles stilstaat
blijft, niet voorbijgaat
Jouw hart jou toefluistert
en jij zacht luistert
omdat het kan
Omdat alles vertraagt
omdat niets gaat
zoals het gaat
Is dit nu kans
Omdat alles stilstaat
hier blijft, niet voorbijgaat
Jouw hart je toefluistert
En jij luistert
In de luwte
In de stilte
Waar jij begint
Jij je verbindt
aan het voelen dat je hoort
de woorden die je ziet
helder en onverstoord
Omdat alles vertraagt,
alles stilstaat
in de luwte
van jouw lawaai.

maandag 4 maart 2019

M A S K E R S #AltarLife #AltarLove #StoriesofmyLife

M A S K E R S

Aan onze maskers
Zo echt

als de pijn daarachter
Aan onze maskers
Die maken 

dat we alles dragen
Tot de lijnen

uit hun voegen barsten
Aan onze maskers
Onze makers
Onze pijn-maskeerders en -dragers
Tot wij één zijn
niet meer hoeven te schuilen

Voor de pijn en tranen
Wij onze verhalen brengen

en geen meer hoeven te halen.
Aan onze maskers.





donderdag 21 februari 2019

De droom #AltarLife #AltarLove


Hij zit tegenover mij. Armen over elkaar, zijn blik iets voor hem gericht. Ik kijk naar hem, hij ziet mij niet.
"Je trekt aan mij."
- "Hoe trek ik aan jou."
"Als je iets zegt of me bericht. Je verwacht van mij dat ik reageer."
Ik knik.
- "Ja, ik vind het fijn als je wel een keer reageert. Ja, dat laat ik merken. Als ik al even niets gehoord heb."
Hij knikt.
- "Jij laat me in het ongewisse. Dan benader ik je omdat ik weten wil waar je bent. Dat is voor jou trekken, voor mij een manier om duidelijkheid te krijgen maar jou daarmee ook de ruimte te geven om te zeggen dat je met rust gelaten wil worden. Ik begrijp nu dat dat voor jou als trekken voelt. Lastig, want ik wil ook laten merken wanneer je op radiostilte gaat zonder uitleg, dat dat vervelend voelt."
Hij knikt.

Zijn handen in zijn schoot. Hij kijkt me aan. In mijn droom.
Maar hij liep weg. Liet mij in 'een ongewisse' met het gevoel inadequaat te zijn, aan hem te trekken...
(natuurlijk was ik dat ook - en gaf ik hem dat gevoel)
...maar ik heb eigenlijk nooit geweten wat hij wilde, waar hij behoefte aan had of wat hij echt nodig had. De verlaten wens ons inadequaat te zijn te delen...er doorheen te wandelen. Samen. Mijn droom. De echte droom.

maandag 18 februari 2019

Licht #AltarLife #CloseUp #StoriesofmyLife


Licht

Het is dat licht
in het duister
dat schijnt
op mijn gezicht
Het is dat licht
dat ik zien kan
maar niet voel man
dat schijnt
dat licht
op mijn gezicht
Maar ik voel
ik voel het niet
in mij
dat er ook maar iets schijnt
Dat was het ooit
koud klam en berooid
Dit nu kan ik 
want dat licht
mijn hoop 
is in mij,
mijn uitzicht.

dinsdag 12 februari 2019

Lief ongemak - The Sequel #AltarLife #StoriesofmyLife

Vorig jaar (2017-2018) op oudejaarsavond schreef ik geheel onderstaande. Een brief aan mijn 'lief ongemak'. Ik spendeerde oudejaarsavond met mijn ongemak en mijzelf. Een avond van door de zure appel heen bijten en dan toch uitkomen op een soort van comfortabel zijn met mijn ongemak. Een lange eenzame avond maar met een hele mooie uitkomst. Ongemakkelijk leerzaam.


Oudejaarsavond voorafgaand aan dit niet meer zo hele nieuwe maar zeker ook nog geen oude jaar zou ik niet alleen doorbrengen, had ik me voorgenomen. En zo liep het ook. Ik was waar ik wezen wilde...en toch voel ik me ongemakkelijk denkend aan het oudejaar 2018. Stiekem ruil ik 'm liever in voor mijn ongemak en mijzelf... Het was sowieso gemakkelijker geweest - gezien het feit dat mijn ongemak en ik inmiddels behoorlijk vertrouwd zijn geraakt. Prachtig gezelschap was het oudejaarsavond 2018, maar ingegeven door een samen-zijn die nu blijkt niet heel erg samen-was. Ja, cryptisch misschien, maar anders kan ik het niet zeggen.

Maar winst is met deze ervaring dat ik niet meer 'bang' voor mijn ongemak ben. Dat ik liever alleen ben met mezelf en mijn ongemak dan niet alleen in een samen wat niet heel erg samen is. Een hele wijze les (een dure ook, maar goed dan heb je ook wat). Lief ongemak, je bent er nog steeds. Je bent er nu. Een nieuw ongemak. Of misschien niet nieuw - vooral oud - maar een die ook getackeld mag worden. Nu het nieuwe jaar meer dan een maand 'oud' is. Kennelijk is dit ongemak één die niet op één oudejaarsavond te ervaren is...waar meer dan één avond voor nodig is. En dat is oké. Hoe ongemakkelijk ook. (Dus het 'oogsten, schransen en leren', die 7 vette jaren beginnen blijkbaar zo...)




31 december 2017 - 1 januari 2018

Lief ongemak,

Vanavond (oudejaarsavond) breng ik door met jou. Waar het misschien eerst 'gemakzucht' was, vinden van prettig gezelschap of een kek feest had ik niet echt zin in, is het nu vooral voortzetten van waar ik eerder dit jaar mee begonnen ben: het vinden van mijn gemak in ongemak.

Ik ben wel eens eerder van een oudejaarsfeestje naar huis gegaan maar dan trof ik altijd nog een huisgenoot of twee. Nu is het echt jij en ik. Oké, met een mini-fles Merlot en wat oliebollen. En oh voor de lezer, nee dit is geen 'roep' om een uitnodiging of 'schreeuw' om aandacht. Dit is alleen om te laten zien waar ik ben en hoe je een avond als deze ook kan besteden.

Mijn ongemak en ik zelf houden ons doorgaans van elkaar gescheiden. Te ongemakkelijk namelijk. Het hoort ook bij mijn 'bij mijzelf uitchecken' (en dit jaar weer nog meer (zelf)reflectie...it never stops). Dat wil ik oprecht niet meer. Ik wil alles van mezelf aangaan en vooral voelen. En op advies, gedoseerd. Vanavond is een oefening in voelen van ongemak en daarmee 'oké' te zijn.

Geen flitsend glitterpak, snelle babbels en hippe drankjes. Geen groot gezelschap (alhoewel ik gezelschap gehouden wordt door tig gevoelens...) of een klein exclusief klein gezelschap (nou ja...in dit geval wel héél klein en zeer exclusief ;-) ). Gewoon mijn ongemak en ikzelf.

Dat gaat ongemakkelijk zijn. En ongetwijfeld 10x slikken en ongetwijfeld terugkijken op meerdere van dat soort momenten afgelopen jaar. Niet makkelijk maar wel met een grote winst: dichter bij mezelf, mezelf beter kennen en daarmee meer van mezelf. Daar wil ik op verder bouwen. Maar ook ik wil dat al die momenten van ongemak van 2017 vanavond oplossen in mijn ongemak. Het is niet een situatie, omstandigheid of persoon. Het is van mij. Ik doe dit. En dat is goed.

Lieve mensen, ik wens jullie al het gemak in jullie ongemak toe - nu en alle nu's die komen gaan in het nieuwe 2018.

Liefs,
Maaike