zondag 10 maart 2019

In de luwte van jouw lawaai #AltarLife #AltarLove



In de luwte van jouw lawaai

Als alles stilstaat
blijft, niet voorbijgaat
Jouw hart jou toefluistert
en jij zacht luistert
omdat het kan
Omdat alles vertraagt
omdat niets gaat
zoals het gaat
Is dit nu kans
Omdat alles stilstaat
hier blijft, niet voorbijgaat
Jouw hart je toefluistert
En jij luistert
In de luwte
In de stilte
Waar jij begint
Jij je verbindt
aan het voelen dat je hoort
de woorden die je ziet
helder en onverstoord
Omdat alles vertraagt,
alles stilstaat
in de luwte
van jouw lawaai.

maandag 4 maart 2019

M A S K E R S #AltarLife #AltarLove #StoriesofmyLife

M A S K E R S

Aan onze maskers
Zo echt

als de pijn daarachter
Aan onze maskers
Die maken 

dat we alles dragen
Tot de lijnen

uit hun voegen barsten
Aan onze maskers
Onze makers
Onze pijn-maskeerders en -dragers
Tot wij één zijn
niet meer hoeven te schuilen

Voor de pijn en tranen
Wij onze verhalen brengen

en geen meer hoeven te halen.
Aan onze maskers.





maandag 18 februari 2019

Licht #AltarLife #CloseUp #StoriesofmyLife


Licht

Het is dat licht
in het duister
dat schijnt
op mijn gezicht
Het is dat licht
dat ik zien kan
maar niet voel man
dat schijnt
dat licht
op mijn gezicht
Maar ik voel
ik voel het niet
in mij
dat er ook maar iets schijnt
Dat was het ooit
koud klam en berooid
Dit nu kan ik 
want dat licht
mijn hoop 
is in mij,
mijn uitzicht.

dinsdag 12 februari 2019

Lief ongemak - The Sequel #AltarLife #StoriesofmyLife

Vorig jaar (2017-2018) op oudejaarsavond schreef ik geheel onderstaande. Een brief aan mijn 'lief ongemak'. Ik spendeerde oudejaarsavond met mijn ongemak en mijzelf. Een avond van door de zure appel heen bijten en dan toch uitkomen op een soort van comfortabel zijn met mijn ongemak. Een lange eenzame avond maar met een hele mooie uitkomst. Ongemakkelijk leerzaam.


Oudejaarsavond voorafgaand aan dit niet meer zo hele nieuwe maar zeker ook nog geen oude jaar zou ik niet alleen doorbrengen, had ik me voorgenomen. En zo liep het ook. Ik was waar ik wezen wilde...en toch voel ik me ongemakkelijk denkend aan het oudejaar 2018. Stiekem ruil ik 'm liever in voor mijn ongemak en mijzelf... Het was sowieso gemakkelijker geweest - gezien het feit dat mijn ongemak en ik inmiddels behoorlijk vertrouwd zijn geraakt. Prachtig gezelschap was het oudejaarsavond 2018, maar ingegeven door een samen-zijn die nu blijkt niet heel erg samen-was. Ja, cryptisch misschien, maar anders kan ik het niet zeggen.

Maar winst is met deze ervaring dat ik niet meer 'bang' voor mijn ongemak ben. Dat ik liever alleen ben met mezelf en mijn ongemak dan niet alleen in een samen wat niet heel erg samen is. Een hele wijze les (een dure ook, maar goed dan heb je ook wat). Lief ongemak, je bent er nog steeds. Je bent er nu. Een nieuw ongemak. Of misschien niet nieuw - vooral oud - maar een die ook getackeld mag worden. Nu het nieuwe jaar meer dan een maand 'oud' is. Kennelijk is dit ongemak één die niet op één oudejaarsavond te ervaren is...waar meer dan één avond voor nodig is. En dat is oké. Hoe ongemakkelijk ook. (Dus het 'oogsten, schransen en leren', die 7 vette jaren beginnen blijkbaar zo...)




31 december 2017 - 1 januari 2018

Lief ongemak,

Vanavond (oudejaarsavond) breng ik door met jou. Waar het misschien eerst 'gemakzucht' was, vinden van prettig gezelschap of een kek feest had ik niet echt zin in, is het nu vooral voortzetten van waar ik eerder dit jaar mee begonnen ben: het vinden van mijn gemak in ongemak.

Ik ben wel eens eerder van een oudejaarsfeestje naar huis gegaan maar dan trof ik altijd nog een huisgenoot of twee. Nu is het echt jij en ik. Oké, met een mini-fles Merlot en wat oliebollen. En oh voor de lezer, nee dit is geen 'roep' om een uitnodiging of 'schreeuw' om aandacht. Dit is alleen om te laten zien waar ik ben en hoe je een avond als deze ook kan besteden.

Mijn ongemak en ik zelf houden ons doorgaans van elkaar gescheiden. Te ongemakkelijk namelijk. Het hoort ook bij mijn 'bij mijzelf uitchecken' (en dit jaar weer nog meer (zelf)reflectie...it never stops). Dat wil ik oprecht niet meer. Ik wil alles van mezelf aangaan en vooral voelen. En op advies, gedoseerd. Vanavond is een oefening in voelen van ongemak en daarmee 'oké' te zijn.

Geen flitsend glitterpak, snelle babbels en hippe drankjes. Geen groot gezelschap (alhoewel ik gezelschap gehouden wordt door tig gevoelens...) of een klein exclusief klein gezelschap (nou ja...in dit geval wel héél klein en zeer exclusief ;-) ). Gewoon mijn ongemak en ikzelf.

Dat gaat ongemakkelijk zijn. En ongetwijfeld 10x slikken en ongetwijfeld terugkijken op meerdere van dat soort momenten afgelopen jaar. Niet makkelijk maar wel met een grote winst: dichter bij mezelf, mezelf beter kennen en daarmee meer van mezelf. Daar wil ik op verder bouwen. Maar ook ik wil dat al die momenten van ongemak van 2017 vanavond oplossen in mijn ongemak. Het is niet een situatie, omstandigheid of persoon. Het is van mij. Ik doe dit. En dat is goed.

Lieve mensen, ik wens jullie al het gemak in jullie ongemak toe - nu en alle nu's die komen gaan in het nieuwe 2018.

Liefs,
Maaike

zaterdag 9 februari 2019

Het Lied van dit Universum - on repeat #AltarLife #AltarLove


Het lied van dit Universum

Alles ligt in mij besloten
de wereld, het bestaan.
Alles kan zich in mij ontvouwen
voortduren en vergaan.
Ik ben heel en ik ben al.
Met liefde alom overgoten
in het ritme van het hart
drum ik zacht
met iedere slag
het lied van dit Universum.

- Maaike -
februari 2017

dinsdag 5 februari 2019

'Mens-zijn is een herberg' - Rumi #AltarLife #AltarLove #Inspireren

'Mens-zijn is een herberg' is een tekst van Rumi al heel lang met me meereist. Gelukkig.

In de afgelopen periode zijn zoveel gevoelens 'langsgekomen', en nog. Altijd een uitdaging om ze te verwelkomen. Ook pijn, boosheid of intens verdriet. En zoals ze langskomen, vertrekken ze ook weer. De tekst van Rumi herinnert mij daaraan. (Gelukkig genoeg liefde, warmte en geluk.)




Mens-zijn is een herberg

Elke ochtend arriveert er een ander,
Een vreugde, een depressie, een laagheid,
Een moment van bewustzijn daagt op
Als een onverwachte bezoeker.
Verwelkom en vermaak ze allen!
Behandel iedere gast met eerbied,
Al is het een schare verdriet
Die je huis heftig
Van zijn meubilair ontdoet.

Misschien ruimen ze je huis leeg
Voor een nieuwe verrukking,
De donkere gedachte,
De schaamte,
De boosaardigheid…

Treedt ze met een lach, bij de deur, tegemoet
En noodt ze binnen.
Wees dankbaar voor wie er komt;
Ieder van hen is immers gezonden
Als een leidsman{vrouwe)
Van boven…

Rumi
mysticus, filosoof, poëet

zaterdag 2 februari 2019

"See you around..."# 5 jaar I.M. Philip Seymour Hoffman


Vijf jaar geleden schreef ik onderstaande. Over de grootste. Als je het mij vraagt. Altijd 'spot on' in zijn keuze voor rollen en de uitvoering ervan. Hij blijft voor mij de grootste en de mooiste. Philip Seymour Hoffman.

"See you around..."

Mijn fantasie is hem letterlijk tegen het lijf lopen, daar samen om lachen om vervolgens naar een koffietentje te gaan en daar de meest geweldige gesprekken te hebben. Uren praten we dan over kunst, film, literatuur en poëzie en MUZIEK. Over het leven, de zin en onzin. Het koffietentje sluit dus besluiten we om ons gesprek in een hotelbar verderop in de straat voort te zetten.

Dit alles vindt plaats in L.A. Ik beleef een soort 'Barfly meets Naked (twee van onze gedeelde lievelingsfilms, blijkt dus daar in dat koffietentje) meets The Boat that Rocked' en ik ben in de zevende hemel. Hij is precies zoals ik had gedacht, grappig, slim, gevoelig en breed ontwikkeld. Het is tegen de ochtend dat we afscheid nemen en telefoonnummers uitwisselen. "See you around Maaike, really nice meeting you", en ik knik flauw - nog steeds een beetje starstruck.

zaterdag 26 januari 2019

Barst van Broosheid #AltarLife #AltarLove #StoriesofmyLife

Beeld: daniellesaunders.com


Barst van Broosheid

Met reuzestappen loop ik weg
ik wens een afstand zo groot
als oneindige tijd

Dat gevoelens die ik blootleg
kunnen zijn zonder ademnood
de ruimte als respijt

Met reuzestappen loop ik weg
spring ik een duizend mijl
weg van onze tijd

Zodat alles wat ik blootleg
en meer nog onderwijl
niet meer barst van broosheid.