Pip vraagt: "Ken jij Maaike?"

"Ken jij Maaike?" Pip kijkt me met grote ogen aan.

Een beetje verrast door haar vraag antwoord ik "Ja, ik ken Maaike".

"Ik bedoel dus of jij jezelf kent" voegt Pip er aan toe.

"Ja, ik weet wat je bedoelt en mijn antwoord is nog steeds 'Ja, ik ken Maaike'".

Een frons verschijnt op dat allerschattigst voorhoofdje van haar, ik kan haar wel fijn-gniepen zo leuuheeuk en schattig vind ik haar. Dat is ze natuurlijk helemaal niet, schattig, vindt ze zelf, ze is stoer en 'cool' aldus Pip.
"Dus jij zegt dat jij Maaike kent".

"Ja, dat zeg ik".

"Vertel eens over Maaike, waar houdt Maaike van."

Wat een goede en vooral wat een mooie vraag en heel eerlijk.
Dat vraagt natuurlijk om een goudeerlijk antwoord.

Pip gaat er goed voor zitten. Ze nestelt zich in een kussen op de bank.

"Ja ga jij er maar eens fijn voor zitten Pip. Dan zal ik je over mezelf vertellen."
Pip glundert en knikt voldaan.

Ik steek enthousiast van wal. "Maaike - ik dus - is geboren op een hele mooie herfstdag, op 30 oktober, in de vroege morgen nog voordat iedereen op was. Dit verklaart twee zaken, en ik ga verder in de eerste persoon hoor Pip, ik ben dol op de vroege ochtend - wakker zijn nog voor de wereld wakker is - en de herfst is mijn favoriete seizoen. Ik hou van het vuur in de bomen, de najaarszon die nog nagloeit op mijn huid en de geuren.

Verder zegt mijn geboortedatum, 30 oktober, dat ik een schorpioen ben. Dat is mijn sterrenbeeld. Luister je nog Pip?"

Ik ben dol op de herfst...

Pip is een beetje om zich heen aan het kijken. "Nja...jawel maar dat wil ik helemaal niet weten." "O", ik kan niet ontkennen een beetje van mijn a pro pos te zijn. "Wat wil je dàn weten Pip?"
"Nou ja, wat je lievelingseten is en je lievelingskleur of je dat weet van je zelf. Ken jij jouzelf? Dat vroeg ik toch." Ja, dat vroeg Pip. Ik maakte er blijkbaar meer van dat een kleine knuffelpop ook kan bedoelen.

"Blauw-groen, beauf bourgignon als ik vlees eet, oesters als ik zeevruchten eet en ik ben dol op fettuccine met olijfolie, peper, verse basilicum en parmezaanse kaas".

....en op fettuccine met olijfolie, peper, verse basil en parma kaas

Omdat ik toch een beetje verward ben vraag ik Pip naar waarom ze dit wil weten van mij, ik bedoel natuurlijk weet ik wat mijn lievelingskleur en -eten is. Ze kijkt dan meteen een beetje beteuterd.
"Nou...ik weet dat dus helemaal niet van mezelf en ik dacht misschien kan ik dan ook jouw lievelingskleur als de mijnes nemen. Dan heb ik tenminste ook wat." Ik pak 'r op, plant een zoen op Pip's hoofd, "Jij mag tot dat jij weet wat jouw lievelingskleur is, mijn lievelingskleur lenen."

Pip glundert weer en knikt voldaan.

Pip verheugt zich op een witte Kerst!

Hoe het kan, kan het maar steeds als Pip beneden is en de radio staat aan, komt 'I am dreaming of a white Christmas' voorbij. Om inmiddels gek van te worden. Pip die geholpen door haar nieuwsgierigheid weet wat 'a white christmas' betekent, verheugt zich dan ook op een witte kerst. Kerst betekent sneeuw en sneeuw betekent Kerst.

De foto's van vorig jaar helpen niet, want inderdaad er was wel wat aan sneeuw buiten tijdens Kerst. Zie onze voortvarende, doortastende, altijd haar zin willen hebben Pip maar eens te overtuigen dat Kerst in Nederland niet automatisch betekent: sneeuw. "Het heeft vorige week toch ook gesneeuwd, waarom dan niet met Kerst?", is dan haar repliek. Ik kan haar nu het een en ander uitleggen over hoge en lage drukgebieden en sneeuw/hagelvorming, maar Pip's werkelijkheid heeft daar geen boodschap aan.

Eind december 2011

Dus mag lief C. steeds op zijn Sneeuw-app kijken (buienradar) om Pip steeds weer te moeten overtuigen dat zelfs zoiets moderns als zijn app niet kan voorspellen of het op Eerste Kerstdag zal sneeuwen. "Pfff, wat stom", vindt Pip. Heel stom misschien, maar haar fixatie op sneeuw begint voor ons nu vooral stom-vervelend te worden. Lief C. wordt er zelfs chagrijnig van. En ik ben er zo onderhand ook wel klaar mee. Ik wil nog maar één ding, een witte Kerst. Laat het alsjeblieft sneeuwen, zijn we weer voor een jaar klaar.

PS Pip die nu voor het raam zit de sneeuw aan te moedigen, dat is dan weer wel heel schattig; "Kom maar sneeuw, toe dan. Je kan het. Echt".

Een date en Pip gaat mee

Vandaag is het een prachtige dag voor een date. Deze heb ik mezelf beloofd maar deze ben ik ook min of meer aan mijn 'The artist's Way' verplicht. Geen vervelende verplichting hoor, helemaal niet, maar het is toch zoeken naar een gaatje in mijn week. Mijn 'artist's way'-weken zijn twee weken durende weken, ik kan dat hier nu in detail uitleggen, maar laat ik het houden op: voortaan duren mijn weken twee weken. Pip doet overigens met me mee. Haar ochtendpagina's, iedere ochtend drie pagina's schrijven, bestaan uit wat gekrabbel. Zij schrijft terwijl ze heel hard danst (dat gaat natuurlijk niet heel soepel samen, daarom dat gekrabbel).

Pip is een woeste schrijver/tekenaar haar hele lijf beweegt en danst mee. Prachtig om te zien. Haar vrij-zijn geeft mij een vrij-brief om ook wat minder binnen de lijntjes te leven. Heel bijzonder wat zij met me doet. Ik vertel haar dat het vandaag de sterfdag van Astrid Lindgren is en dat Pip mij heel erg doet denken aan één van Astrid's (ik ben op first name basis met Astrid, ik heb zoveel van haar gelezen dan mag het) personages. Als ik Pip een afbeelding van de tv-Pipi laat zien en vervolgens het boek, springt ze op en neer: "Ik wil ook een paard!" Ow.

Ontroostbaar zit Pip nu in een hoekje, ze mag geen paard. En ik wil vandaag op mijn kunstenaar's afspraakje maar dat zit er zo niet in. Pip kan ik echt niet verdrietig en moederziel alleen laten. Mijn gevoel spartelt aan alle kanten tegen. Maar een date met jezelf is echt één alleen en daar is Julia Cameron (schrijfster van 'The artist's way') heel duidelijk in. Die date is met 'me, myself and I' en verder niemand. Pip is inmiddels op mijn schoot gekropen en kijkt me bestuderend aan, "Wat kijk je raar?"

"Weet je Pip, ik heb jou gemaakt - jij bent in feite mij, dus als ik jou meeneem neem ik in principe mezelf mee, sterker nog ik neem dan meer van mezelf mee." Pip kijkt me aan alsof ik ze niet helemaal op een rij heb. Ik pak haar op, zet haar in de tas, op het randje van mijn agenda - kan ze alles zien. Het is prachtig weer buiten en ik heb een date met mezelf en Pip gaat mee!

Pip wil avontuur (en wij niet)

Zo'n hangerige dag: buiten druilerig, winderig ook - getik van de regen op het keuken-dak-raam. We lijken maar niet op gang te komen en eerlijk gezegd die ambitie hebben we vandaag ook niet. Tegen het middaguur besluiten we er een pyjama-dag van te maken. Dit tot groot ongenoegen van Pip. Ons gelummel stuit haar tegen d'r springerige-kom-laten-we-wat-spannends-en-leuks-doen borst. Pip mag van ons maar wij doen niet mee.

"Kohoom dan, laten we naar buiten gaan", een dreinerige Pip. Lief kijkt haar aan en haalt zijn schouders op, "Nèh, geen zin." Dan kijkt Pip hoopvol mijn kant op, maar ik moet er net als lief niet aan denken. Vandaag wentelen we ons in niets doen, in ons heerlijk knus en warm huisje - gestoken in onze uitgelubberde wollen truien, pyjama-broeken en sloffen. Zelfs de katten hangen lui en lummelig op de bank.

"Jullie doen ook nooit wat", moppert Pip. Met opgetrokken wenkbrauw kijkt lief Pip aan, "Nee, wij doen noohooit wat. Wat heb je het toch slecht." - "Kijk dan naar me, ik ben nog steeds niet helemaal af en toch al klaar en ik mag niet naar buiten." Pip is zo boos dat ze ervan stuitert. Het is natuurlijk ook niet leuk dat ik haar nog niet helemaal in elkaar heb gezet heb, daar baalt ze wel terecht van.

"Ik wil op pad op avontuur, naar buiten de wereld in. Jullie komen daar alle dagen en ik niet. Ik zit binnen met Tammo - en die nooit met me wil spelen, en Freddy die net doet alsof ik er niet ben", aldus een hevig balende Pip. Met gebogen hoofd en afgehangen schouders hupt ze, Pip loopt niet maar hupt, naar de vensterbank en doet ze wat ze altijd doet als ze verdrietig is of haar zin niet krijgt, uit het raam staren. Naar buiten, naar de wereld, dromend van hele grote avonturen.

Pip is verdrietig

Terwijl ik die heerlijke herfstgeur op snuif en me verheug op de knisperende bladeren onder mijn voeten en het vuur in de bomen - en terwijl ik me dit allemaal bedenk genietend van mijn herfst-dakterras, hoor ik in de verte gesnik. Pip. Ik laat haar maar even, want ik heb net gelezen dat je niet altijd moet willen troosten, mensen - en ook poppen wat mij betreft, hebben recht op hun verdriet. Pip dus ook.

Tammo onze huiskater komt naar me toe gelopen en rekt zich heerlijk voor me uit op het dakterras. Maar wel met een blik "zou je niet es naar Pip gaan, ze huilt". Nee Tammo, ze snikt en dat mag best. Tammo's blik verraadt een 'whatever' en een vette 'talk to the hand'. Het zal hem ook eigenlijk een worst wezen. Hij is geen fan van Pip trouwens, ze is wat hem betreft veel te aanwezig.

Het gesnik komt van zolder. Pip blijkt zich achter de dekenkist te hebben verstopt. Als ik me over de kist heen buig, zie ik twee waterige oogjes en een pruillipje - poppenverdriet, intens poppenverdriet. Ze reikt me haar armpjes en ik pak haar op. Haar sprankelende aanstekelijke vrolijkheid is ineens heel heel ver te zoeken. Een klein hoopje pop dat zich dicht tegen me aandrukt. "Moppie toch...kom maar en blijf maar lekker bij mij."

Ik neem Pip naar beneden, waar de kaarsjes aangestoken zijn en de warmte in alles voelbaar en aanwezig is. Eenmaal beneden komt lief C. naar me toe en plant een kleine kus op Pip's voorhoofd. "Ze is heel verdrietig", geef ik aan. "Groot poppenverdriet van een klein knuffelpopje?" Ik knik. "Daar weet ik wel iets voor, dat helpt altijd, kom geef Pip maar aan mij." Nog voor ik haar kan aanreiken neemt lief C. Pip van mij over en loopt de keuken in. Troost in ons huis komt steevast uit de keuken en van hele fijne dikke knuffels.

Troost uit de keuken...

Pip speelt met vuur

De ochtend begint dezer dagen vroeg. Nog voor zessen. Dan steek ik twee kaarsjes aan voor mijn mini-altaartje. Deze dagen fluisteren me toe:"Maaik, naar binnen...naar binnen" . Ik nestel me dan in kleermaker-zit voor mijn altaartje en daal dan af naar binnen, naar mijn eigen stilte-centrum. Pip aanschouwt dit tafereel met de nodige verwondering. Vooral de brandende kaarsjes hebben haar aandacht.

Een van de kaarten die bij mijn mini-altaartje staan..

De vlammetjes van de kaarsen dansen als ik ze net heb aangestoken en wanneer ik eenmaal zit en mijn ogen sluit maakt het dansen plaats voor stilte. De eerste minuten concentreer ik me op de geluiden om me heen en sinds een kleine week hoor ik naast het 'gepur' van de katten ook het gewapper van Pip's handjes en een zacht aanmoedigen "Toe dans dan, dans!" Heel grappig - waardoor de stilte meditatie eerder een glimlach meditatie is met daarbij het nodige gegrinnik mijnerzijds. Maar vandaag verging het lachen me....

...net als dit prachtige boekje, gekregen van Daan D..

...Pip moedigde vandaag de kaarsjes niet alleen aan met haar fluisteren en wapperende handjes, ze bedacht dat ze zelf dan maar moest dansen om haar aanmoediging "Toe dans dan, dans!" kracht bij te zetten. Maar in plaats van dansende vlammetjes vielen de kaarsjes op Pip en vatte Pip zelf vlam. Bloedlink en mijn moment van bezinning werd er een van paniek met een huilende Pip. Gelukkig heb ik haar haartjes nog niet bevestigd, anders had ze die niet meer gehad, nu heeft ze alleen een schroei-plek op haar koppie waarvan straks met haar vuurrode haar niets meer te zien is.

"Toe dans dan, dans", moedigt Pip het vuur aan.

Nadat ik het vuur had gedoofd, Pip onder de kraan had gehouden en haar hoofdje had drooggewreven was ze weer enigszins van de schrik bekomen. "Wat deed je nou Pip?" - "Ja, nou het vuur was zo stil en ik dacht ach kom laat ik het vuur zien hoe het ook al weer moet, dansen. Toen stootte ik tegen de kaarsjes aan." Pip haar beteuterde blik werkt zo op mijn lachspieren dat ik het uitproest Pip zelf probeert heel boos te kijken maar echt lukken wil het niet en ze barst zelf uiteindelijk ook in lachen uit.

Bakken met de kleine man en Pip is nieuwsgierig

Omdat ik Pip na vrijdagavond niet meer gezien heb, laat ik haar pakje even liggen. Dat passen komt later wel. Ik loop niet weg en Pip ook niet...denk ik (ze is zo eigenwijs en ik ken haar nog maar net dus ik durf bij haar nergens van uit te gaan). De kleine man trekt aan mijn mouw, "Maaik, gaan wij weer zo'n lekker chocoladecake bakken?" De vorige keer dat hij hier was hebben wij een heerlijke chocoladecake gemaakt, logisch dat het naar meer smaakt bij de kleine man. Ik moet hem teleurstellen, want zelfs een cake maken kan veel centjes kosten, maar ik beloof hem dat wij samen een andere cake (uit een pakkie) zullen maken.

Die heerlijke chocoladecake die wij laatst hebben gemaakt.

Samen met mijn grote man, lief C., gaan we met ons drieën naar de toko. Op het menu 'spring rolls' en ik heb rijstvellen nodig. Die toko is een exotische hemel op aarde. Van elk vers of ge(vries)droogd porduct word ik blij. De kleine man merkt op "het ruikt in deze supermarkt veel lekkerder dan in de Deen bij ons in het dorp." De toko ruikt inderdaad heel lekker. Met de rijstvellen in mijn mandje, dwalen mijn ogen af naar exotische cakes uit 'een envelopje'. Lief C. ziet het ook en de kleine man inmiddels ook "aah, gaan we die dan maken?" Hup, de Bika Ambon in mijn mandje met een extra pakje cocosmelk die we voor deze cake nodig hebben en daarna op naar de turkse winkel, voor de rest van de boodschappen.
 

Bij thuiskomst, de kleine man huppelt meteen door naar de keuken, voel ik twee kleine oogjes kijken - maar het knuffelpopje dat erbij hoort, zie ik niet. Pip is er wel maar heeft volgens mij besloten de kennismaking met de kleine man voor dit weekend aan haar voorbij te laten gaan. De katten zijn overigens ook in geen velden of wegen te bekennen. "Zal ik alvast alle ingrediënten pakken?", ik word altijd blij hoe de kleine man zijn woorden soms heel nadrukkelijk kan uitspreken, zoals in-gré-di-ènt-en. Nog voordat ik kan reageren sjeest ie door de keuken en zet alles klaar. Alles moet rap, snel en nu - rust en geduld zijn hem voorkomen vreemd.

Nieuwsgierige oogjes.

In al onze haast, want met bakken wil ik ook nog wel eens door enthousiasme te snel gaan, hebben wij het recept niet goed aangehouden. We hadden zes eieren nodig in plaats van vijf die wij gebruikten. En van de zes, hadden we van drie slechts het eigeel nodig, in plaats van de vijf eieren die wij met eiwit en eigeel hebben gemixt. Terwijl we bezig zijn, kijkt de kleine man af en toe over zijn schouder. Alsof hij voelt dat iemand meekijkt. Ik heb hem nog niet over Pip verteld, dat doe ik pas wanneer ik weet dat de ontmoeting aanstaande is. Want hij is eigenlijk net zoals Pip, wat terughoudend als het om nieuwe ontmoetingen gaat. De mix ziet er desondanks goed uit en we besluiten het toch in de over te zetten, het komt vast goed.

Terwijl de cake in de oven bakt, spelen de heren Stratego en voel ik een klein wezentje nu aan mijn mouw trekken. "Pssst...Maahaaik, kohom es." Ik volg Pip naar boven. "Wat zijn jullie aan het doehooeen dan?", Pip op quasi verveelde toon. "Wij bakken een soort cake." Pip kijkt me vragend aan, "een soort cake?". Ik moet lachen, ze kan zo 'wijs' uit de hoek komen en ik verbaas me over haar praten. Amper ontstaan uit plukwol en tricot en ze is al een heel wezen, een hele ziel. "Ja, een soort cake. Als ie klaar is, kom ik je wel een stukje brengen. Blijf jij maar hier boven, ok." Pip knikt. Maar ik vermoed dat ze haar nieuwsgierigheid niet de baas is en ze ons vanuit haar kleine hoekje beneden in de gaten blijft houden. 

Pip's hoekje van waar ze alles in de gaten houdt.

De kleine man en Pip verstopt zich

Als je bij ons aanbelt dan druk je niet op een knopje, maar dan trek je letterlijk aan de bel. Heel charmant. Dat past bij een 18e-eeuws huisje in hartje Alkmaar. Minder charmant is het wanneer iemand aan de bel blijft trekken, heel hard geklingel - herrie en een snerpend geluid. Zoals vanavond. Pip schrok zich rot. Nog voordat ik de deur kon open doen, stak lief al zijn sleutel in het slot en twee mannen stapten naar binnen: mijn lief en onze kleine man. Die kleine man is degene die 'belletje trekt', dat vindt ie enig. Pip vond er bar weinig aan en verstopte zich onmiddellijk.

Misschien had ik Pip moeten vertellen over de kleine man. Waarschijnlijk wel. De man mag klein zijn maar produceert veel geluid en is alom aanwezig. Sneu voor hem maar de katten snellen altijd naar boven als hij het huis betreedt. Wanneer ze aan zijn geluid en hoeveelheid geluid gewend zijn, komen ze voorzichtig weer beneden. En als ze zich dan ook weer herinneren dat de kleine man continu in hun bijzijn wil verkeren en dat het liefst zo dichtbij mogelijk en ze daar ook aan gewend zijn, is het huis weer in 'rust'. Maar Pip die heeft zich vanavond niet meer laten zien, het was haar iets teveel van het goede. Dat snap ik best.

Zou Pip's zusje kunnen zijn. Foto: Aukje's Poppenatelier

Inmiddels ligt de kleine man boven op bed, in diepe rust. Schaarse diepe rust, want voor half elf nog nog niet in slaap en morgenochtend ruim voor acht uur weer wakker. Wij hebben met hem de deal 'niet voor acht uur naar beneden'. Nu beneden weer even van 'ons' is, durft Pip zich weer te laten zien. "Wie is dat?!", Pip vol verwondering. "Dat is onze kleine man, nou ja, van ons - dat is niet helemaal waar, maar hij is onze 'deeltijd-pleegzoon' (wat klinkt dat toch raar)", antwoord ik. Dat 'deeltijd' gaat aan Pip voorbij maar bij het woord pleegzoon licht ze op. "Hebben jullie een zoon, wat voor zoon zei je?" -"Een pleegzoon. En nee wij 'hebben' hem niet, wij zorgen voor hem in weekenden en vakanties. Hij woont voor de meeste tijd ergens anders."

Pip denkt heel hard na, vermoed ik, ze fronst en fronst en is stil. "Is een pleegzoon een niet-echte zoon? Ik snap het niet." - "Niet echt, klinkt niet zo leuk, vind ik. Maar dat is wel een beetje zo. Want hij is de zoon van iemand anders, van zijn moeder - maar zijn moeder kan niet meer voor hem zorgen, dus woont hij ergens anders. Hij woont in een pleeggezin. En wij zijn gevraagd dat pleeggezin te helpen met de kleine man, dus komt hij iedere maand en in ieder geval in de zomervakanties bij ons." Pip kijkt me onderzoekend aan en krabt vervolgens achter haar onzichtbare oren. "Dus ik ga hem vaker zien." - "Ja, jij gaat hem vaker zien. Wen er maar aan, aan hem en zijn alom hoor- en zichtbaar aanwezig zijn." We schieten in de lach en Pip proest "hij is wel klein hè maar je kunt hem niet missen." 

Pip heeft geen idee, want zodra je de kleine man kent met al zijn prachtige luidruchtige hebbelijk- en onhebbelijkheden en hij gaat weer weg, dan mis je hem - meteen. Maar goed, dat is natuurlijk een heel ander soort missen. Nu benieuwd naar de kleine man zijn reactie op Pip, want hij en Pip hebben elkaar nog niet ontmoet. Misschien het begin van een prachtige vriendschap? Wie weet.

Pip, tante Jel, Kick en Saar

Nog voordat ik vanochtend beneden was, hoorde ik Pip al. Of ik vandaag haar pakje ging maken, vroeg ze. Dat wist ik nog niet want na mijn keukenkastjes uitmesten gister, had ik het plan opgevat om ze vandaag in de grondverf te zetten in het kader van het afronden van de keuken-make-over. "Vandaag waarschijnlijk nog niet Pip", antwoordde ik. Volgens mij betrapte ik haar op een teleurgestelde blik. Dat snap ik, want ze 'staat' in de steigers en ze wil 'af' zijn. De levenskracht spat van haar af. Ze doet me stiekem een beetje denken aan Pipi Langkous.

Pip lijkt wel een beetje op Pipi Langkous.

"Laat je me dan de stoffen zien, van het pakje en van het jurkje dat ik krijg. Ik ben zo benieuwd." Ik liet haar de stof voor haar lijfje zien (dat is het pakje), prachtige kobalt blauwe flanel - heel pittig qua kleur en tegelijkertijd superzacht qua textuur. Pip keek me stralend aan, "Dat gaat goed staan bij mijn rode haar hè?" Haar nog niet ingekleurde ogen straalden. "Absoluut Pip."

"En wa- wa-wat voor kleu-kleur jurkje krijg ik Maaik?", ze hakkelde van enthousiasme, "laat es zien." Ik pakte het lapje stof wat straks Pip's jurkje wordt erbij en liet het haar zien. Ze keek wat sip toen ze het lapje stof zag. "Wat is er Pip, vind je het niet mooi?" Dat kan bijna niet want het is echt prachtig, heel fijn katoen turquoise van kleur met witte stipjes, speciaal uitgezocht bij Pip's pakje maar vooral bij haar rode haar. "Jawel hoor, maar ik ken die kleur helemaal niet. Hoe heet deze kleur ?" -"Dit is turquoise." Pip keek bedachtzaam en herhaalde heel zacht maar net verstaanbaar 'tuuur-kwaas-uh'.

Ik legde Pip neer om verder met mijn keukenkastjes aan de slag te gaan. Achter me hoorde ik ineens een gehik, ja of eerder een soort lachen. "Hiehhaaah, dat is grappig ik krijg een berichtje van Saar. Kick is in de sloot gevallen en tante Jel is achter hem aan gesprongen." Tante Jel, Kick, Saar - wie zijn zij, ik ken geen tante Jel of een Kick of Saar en sinds wanneer heeft Pip een mobiel? Ik loop de keuken uit en zie Pip helemaal in een deuk liggen. "Wie zijn tante Jel, Kick en Saar - en hoezo ontvang jij een berichtje?"

Pip zucht heel diep en kijkt me aan of ik ze niet allemaal op een rijtje heb. Pip op een duhuh-toon, "okeuh, tante Jel is mijn tante, logisch want ze heet tante Jel en Kick en Saar zijn mijn neefje en nichtje. Dat weet je toch en wij praten via onze hoofd met elkaar - door aan elkaar te denken. Jij bent niet echt heel slim hè." - "Is dat een vraag Pip?" Ze schudde met haar hoofd, "nee, dat is - hoe heet het ook alweer - iets wat is wat het is. Jij bent niet zo slim dus wil ik maar zeggen."

Ik ga maar verder met mijn keukenkastjes. En Pip, Pip ligt de hele tijd in een deuk - waarschijnlijk hele grappige telepathische sms-berichtjes van Saar, wie zal het zeggen.

Pip

Vanochtend werd ik wakker door het gerommel en gestommel van lief op de overloop. De vakantie is voorbij, voor hem, en het werk wacht op hem. Daar zit meer waarheid in dan je denkt, want lief doet het soort werk waarbij hij eigenlijk niet gemist kan worden - hij is de enige die zijn werk doet. Afijn, na zijn rommelen en stommelen kuste hij mij gedag en zodra ik me omdraaide zei het bed mij 'hello there again'. Precies, ik draaide me weer heerlijk nog een keertje om.



Heerlijk nog een keer omdraaien.


Het was de eerste 'echte' vakantiedag thuis. Na de tweede keer wakker worden schoot ik in mijn huispak tevens geschikt als buitenpak en besloot ik deze dag in het huis te rommelen zoals ik dat nog niet in de afgelopen twee weken had gedaan. Heerlijk de bijna helemaal ge-make-overde keuken gepoetst, wasjes van wasmand naar wastrommel naar waslijn, zeer relaxed afwassen in minstens vier aktes om als laatste klus de keukenkastjes uit te mesten - mijn favoriet. Ja, ik geloof echt dat ik niets heerlijkers vind dan het uitmesten van keukenkastjes.

Terwijl ik zo aan het rommelen was kwam ik Pip tegen. Pip is het knuffelpopje dat ik nu aan het maken ben. Hoewel ze nog niet 'af' is, kijkt ze me al wel aan met haar nog niet ingekleurde maar nu al prachtige ogen die straks omlijst worden met vuurrood haar. En ze praat tegen me...nu al. Ze is heel pittig, en cool en ooh zo lief. Niet bescheiden en lief - nee ze heeft lef en ze is lief. Mijn favoriete combinatie. Misschien omdat ik ook wel haar lef zou willen hebben (want lief ben ik al ;-)).

Familie van Pip.

Pip meldde me heel stellig: "Maaik, God is een man in pak die alleen maar werkt en altijd onderweg is. Daarom zien we 'm natuurlijk ook niet...vandaar dat bidden. Dat is praten op afstand, een soort skypen dus maar dan zonder beeld." Ah, knikte ik Pip toe. "Jahaa, hij lijkt wel een beetje op mijn vader. Die draagt ook altijd een pak en is ook nooohoooit thuis."

Zo tekent Pip God.

Ik keek Pip een beetje schuin aan, want ze heeft helemaal geen vader, ik bedoel, ik maak haar. Alsof ze mijn gedachten las, voegde ze er meteen aan toe, "Dat jij mij maakt wil niet zeggen dat ik geen vader heb. Kijk maar naar baby Jezus, wel gemaakt en ook een onzichtbare vader maar hij heeft zeker wel een vader. En omdat die van mij altijd onderweg is, lijkt het alsof ik er geen heb, maar iedereen heeft er één en ik ook." Vermoedelijk houdt het onderwerp vader én God, Pip heel erg bezig. Ik leg haar opzij en zeg haar toe snel weer te zien en te spreken - het wordt tijd dat ze wordt wie ze nu al is.