* H A P P Y * Up-date on (my) Life. Live. SelfLove and Learn #StoriesofmyLife

<< N O  W O R D S.  J U S T  Mr.  S I M O N >>

 

In de luwte van jouw lawaai #AltarLife #AltarLove

In de luwte van jouw lawaai

Als alles stilstaat

blijft, niet voorbijgaat

Jouw hart jou toefluistert

en jij zacht luistert

omdat het kan

Omdat alles vertraagt

omdat niets gaat

zoals het gaat

Is dit nu kans

Omdat alles stilstaat

hier blijft, niet voorbijgaat

Jouw hart je toefluistert

En jij luistert

In de luwte

In de stilte

Waar jij begint
Jij je verbindt

aan het voelen dat je hoort

de woorden die je ziet

helder en onverstoord

Omdat alles vertraagt,

alles stilstaat

in de luwte

van jouw lawaai.

M A S K E R S #AltarLife #AltarLove #StoriesofmyLife

M A S K E R S

Aan onze maskers
Zo echt
als de pijn daarachter
Aan onze maskers
Die maken 
dat we alles dragen
Tot de lijnen
uit hun voegen barsten
Aan onze maskers
Onze makers
Onze pijn-maskeerders en -dragers
Tot wij één zijn
niet meer hoeven te schuilen
Voor de pijn en tranen
Wij onze verhalen brengen
en geen meer hoeven te halen.
Aan onze maskers.

De droom #AltarLife #AltarLove

Hij zit tegenover mij. Armen over elkaar, zijn blik iets voor hem gericht. Ik kijk naar hem, hij ziet mij niet.
"Je trekt aan mij."
- "Hoe trek ik aan jou."
"Als je iets zegt of me bericht. Je verwacht van mij dat ik reageer."
Ik knik.
- "Ja, ik vind het fijn als je wel een keer reageert. Ja, dat laat ik merken. Als ik al even niets gehoord heb."
Hij knikt.
- "Jij laat me in het ongewisse. Dan benader ik je omdat ik weten wil waar je bent. Dat is voor jou trekken, voor mij een manier om duidelijkheid te krijgen maar jou daarmee ook de ruimte te geven om te zeggen dat je met rust gelaten wil worden. Ik begrijp nu dat dat voor jou als trekken voelt. Lastig, want ik wil ook laten merken wanneer je op radiostilte gaat zonder uitleg, dat dat vervelend voelt."
Hij knikt.

Zijn handen in zijn schoot. Hij kijkt me aan. In mijn droom.
Maar hij liep weg. Liet mij in 'een ongewisse' met het gevoel inadequaat te zijn, aan hem te trekken...
(natuurlijk was ik dat ook - en gaf ik hem dat gevoel)
...maar ik heb eigenlijk nooit geweten wat hij wilde, waar hij behoefte aan had of wat hij echt nodig had. De verlaten wens ons inadequaat te zijn te delen...er doorheen te wandelen. Samen. Mijn droom. De echte droom.

Lief ongemak - The Sequel #AltarLife #StoriesofmyLife

Vorig jaar (2017-2018) op oudejaarsavond schreef ik geheel onderstaande. Een brief aan mijn 'lief ongemak'. Ik spendeerde oudejaarsavond met mijn ongemak en mijzelf. Een avond van door de zure appel heen bijten en dan toch uitkomen op een soort van comfortabel zijn met mijn ongemak. Een lange eenzame avond maar met een hele mooie uitkomst. Ongemakkelijk leerzaam.

Oudejaarsavond voorafgaand aan dit niet meer zo hele nieuwe maar zeker ook nog geen oude jaar zou ik niet alleen doorbrengen, had ik me voorgenomen. En zo liep het ook. Ik was waar ik wezen wilde...en toch voel ik me ongemakkelijk denkend aan het oudejaar 2018. Stiekem ruil ik 'm liever in voor mijn ongemak en mijzelf... Het was sowieso gemakkelijker geweest - gezien het feit dat mijn ongemak en ik inmiddels behoorlijk vertrouwd zijn geraakt. Prachtig gezelschap was het oudejaarsavond 2018, maar ingegeven door een samen-zijn die nu blijkt niet heel erg samen-was. Ja, cryptisch misschien, maar anders kan ik het niet zeggen.

Maar winst is met deze ervaring dat ik niet meer 'bang' voor mijn ongemak ben. Dat ik liever alleen ben met mezelf en mijn ongemak dan niet alleen in een samen wat niet heel erg samen is. Een hele wijze les (een dure ook, maar goed dan heb je ook wat). Lief ongemak, je bent er nog steeds. Je bent er nu. Een nieuw ongemak. Of misschien niet nieuw - vooral oud - maar een die ook getackeld mag worden. Nu het nieuwe jaar meer dan een maand 'oud' is. Kennelijk is dit ongemak één die niet op één oudejaarsavond te ervaren is...waar meer dan één avond voor nodig is. En dat is oké. Hoe ongemakkelijk ook. (Dus het 'oogsten, schransen en leren', die 7 vette jaren beginnen blijkbaar zo...)

31 december 2017 - 1 januari 2018

Lief ongemak,

Vanavond (oudejaarsavond) breng ik door met jou. Waar het misschien eerst 'gemakzucht' was, vinden van prettig gezelschap of een kek feest had ik niet echt zin in, is het nu vooral voortzetten van waar ik eerder dit jaar mee begonnen ben: het vinden van mijn gemak in ongemak.

Ik ben wel eens eerder van een oudejaarsfeestje naar huis gegaan maar dan trof ik altijd nog een huisgenoot of twee. Nu is het echt jij en ik. Oké, met een mini-fles Merlot en wat oliebollen. En oh voor de lezer, nee dit is geen 'roep' om een uitnodiging of 'schreeuw' om aandacht. Dit is alleen om te laten zien waar ik ben en hoe je een avond als deze ook kan besteden.

Mijn ongemak en ik zelf houden ons doorgaans van elkaar gescheiden. Te ongemakkelijk namelijk. Het hoort ook bij mijn 'bij mijzelf uitchecken' (en dit jaar weer nog meer (zelf)reflectie...it never stops). Dat wil ik oprecht niet meer. Ik wil alles van mezelf aangaan en vooral voelen. En op advies, gedoseerd. Vanavond is een oefening in voelen van ongemak en daarmee 'oké' te zijn.

Geen flitsend glitterpak, snelle babbels en hippe drankjes. Geen groot gezelschap (alhoewel ik gezelschap gehouden wordt door tig gevoelens...) of een klein exclusief klein gezelschap (nou ja...in dit geval wel héél klein en zeer exclusief ;-) ). Gewoon mijn ongemak en ikzelf.

Dat gaat ongemakkelijk zijn. En ongetwijfeld 10x slikken en ongetwijfeld terugkijken op meerdere van dat soort momenten afgelopen jaar. Niet makkelijk maar wel met een grote winst: dichter bij mezelf, mezelf beter kennen en daarmee meer van mezelf. Daar wil ik op verder bouwen. Maar ook ik wil dat al die momenten van ongemak van 2017 vanavond oplossen in mijn ongemak. Het is niet een situatie, omstandigheid of persoon. Het is van mij. Ik doe dit. En dat is goed.

Lieve mensen, ik wens jullie al het gemak in jullie ongemak toe - nu en alle nu's die komen gaan in het nieuwe 2018.

Liefs,
Maaike

'Mens-zijn is een herberg' - Rumi #AltarLife #AltarLove #Inspireren

'Mens-zijn is een herberg' is een tekst van Rumi al heel lang met me meereist. Gelukkig.

In de afgelopen periode zijn zoveel gevoelens 'langsgekomen', en nog. Altijd een uitdaging om ze te verwelkomen. Ook pijn, boosheid of intens verdriet. En zoals ze langskomen, vertrekken ze ook weer. De tekst van Rumi herinnert mij daaraan. (Gelukkig genoeg liefde, warmte en geluk.)

Mens-zijn is een herberg

Elke ochtend arriveert er een ander,
Een vreugde, een depressie, een laagheid,
Een moment van bewustzijn daagt op
Als een onverwachte bezoeker.
Verwelkom en vermaak ze allen!
Behandel iedere gast met eerbied,
Al is het een schare verdriet
Die je huis heftig
Van zijn meubilair ontdoet.

Misschien ruimen ze je huis leeg
Voor een nieuwe verrukking,
De donkere gedachte,
De schaamte,
De boosaardigheid…

Treedt ze met een lach, bij de deur, tegemoet
En noodt ze binnen.
Wees dankbaar voor wie er komt;
Ieder van hen is immers gezonden
Als een leidsman{vrouwe)
Van boven…

Rumi
mysticus, filosoof, poëet

Hoe het jou vergaat #AltarLove #AltarLife #StoriesofmyLife

Het is niet klaar
niet na 7 of na 100 jaar
Tranen ruim geplengd
Onderwijl grootse schoonheid ontdekt:
jij en alle aarde-verlaters
hebben zich in mijn dagelijkse vermengd
In de muziek op de radio
de twee merels op mijn dak
Wat dacht je van de regenboog
of ontbijten, senang en op mijn gemak
In aanmoedigende woorden,
die ik waarschijnlijk mezelf toefluister
In het licht van de dag
of het nachtelijk duister
Overal kom ik jou en jullie tegen
In zachtverwarmende zonnestralen
zelfs in de miezerende regen.
Niemand is ooit echt weg
die de aarde verlaat
Ik vraag me nu alleen af hoe het jou vergaat.

7 jaar #AltarLife #StoriesofmyLife

Morgen is het 7 jaar geleden. 7 jaar geleden, 17 januari 2012, zijn in feite 'mijn 7 magere jaren' ingegaan. Het begon met jouw heengaan en startte eigenlijk al met de paar dagen in het ziekenhuis die daaraan vooraf gingen. Het begon niet om jou, maar ik constateerde een klein tijdje geleden dat ik al 7 jaar bezig ben met een pittige reis. De 'spreekwoordelijke of beter gezegd de Bijbelse 7 magere jaren'.

Mager is niet helemaal de juiste toon of uitdrukking, want aan heftige gebeurtenissen en avonturen geen tekort geweest deze 7 jaar. Nee, in dat opzicht waren het hele dikke vieze vette jaren. Waarvan ik inmiddels wel vind, dat het mooi is zo. Mensen kwijtgeraakt aan de dood (waaronder jij), het leven en vooral het leven en mezelf voor een lange tijd incluis. Eigenlijk was ik heel lang niet in mezelf thuis.

Na jouw vertrek, na de scheiding, na die ene ex - klap op klap op klap (die in de laatste twee gevallen ikzelf aan mezelf uitdeelde) - was het steeds een beetje bij beetje wakker worden. Tot dat ik een paar jaar geleden begreep, dat wat ik deed duidelijk niet werkte. Van drama naar drama. Van depressie naar 'what in the hell' is dit nu weer - moest er nog weer meer anders. Ik moest anders en vooral ik moest nog meer naar binnen. Want naar binnen was de sleutel naar echt 'wakker worden'.

Het duurde om over die ene ex heen te komen. Hoezeer ik wist dat ik en veel van en in mij anders moest, loskomen lukte met zeer steeds weer op en af en met haperende stappen. Maar het lukte. En in het proces groeide het besef dat de sleutel tot wakker worden in mijn voelen lag en ligt. Een pad waarop ik al voorzichtige schreden had gezet maar een die ik nog niet vol overgave bewandelde. Dat is nu anders. Volkomen en volledig.

Dus morgen is het 7 jaar geleden dat de 7 magere jaren die in lessen dan wel weer 'vet' waren, aantraden. Maar doe mij nu maar dan die 7 vette jaren. Jaren van oogsten, schransen en leren. Want van alles leer je, zeker als je wakker bent en aanblijft. Laat dat dan net het goede voornemen zijn voor dit jaar wat niet mijn goede voornemen is. Laat jouw dag niet alleen de start van iets magers zijn, maar ook het begin van iets 'vets'. Dikke vieze vette avonturen. Kom maar door!

Een ode... #AltarLife #StoriesofmyLife

Omdat ik zo vaak de vraag krijg, waarom 'al die vogels op mijn lijf' (welgeteld drie). En dan vooral 'die ene' of 'die grote'. Hierbij mijn antwoord: Deze 'sprookjes-achtige' 'blackbird' is een ode aan mijn moeders, hoeders (tantes, nichten), zusters, dochter, grootmoeders en al mijn voormoeders. En op die plek draag ik haar en hen heel fijn heel dicht bij mijn hart.

De foto is genomen tijdens de (eerste) tattoo-sessie, komend april alweer vier jaar geleden.

Achter nu in 't voor

Wij schrijven ons verhaal
Wij schrijven de woorden
van onze voor-voormoeders
Lopen in hun voetstappen
worden hun achter-hoeders
Geven hun verhalen door

Zo leeft achter nu in 't voor

-februari 2015-
Maaike

'Joyful bliss of consciousness' #AltarLife #Bloggen #StoriesofmyLife

De beste voornemens...zijn...althans voor mij...voor 2019...geen voornemens te hebben. Anders dan wat is zich te laten ontvouwen, aan te zijn en aan te blijven bij wat is en daar helderheid op hebben. Volg je het nog? Aanblijven dus. Wakker zijn. Niet duwen. Niet trekken. 2018 was heel hard werken, niet omdat dat het voornemen was, zo bleek 2018 te zijn. Er is daarmee zoveel in beweging gebracht...wat nog steeds in beweging is.

Het is vooral het herkennen van mijn kansen en mogelijkheden. Alles: 'the good, the bad, the ugly, the pain and the crazy'. Daarom dat aanblijven dus. Ik ga dit jaar niet veel doen, maar er gaat dit jaar fantastisch veel gebeuren. En natuurlijk doe ik genoeg...maar alles is al in werking gezet. Dus dat ga ik niet doen...ik ga mee met de stroom wanneer dat past...tegen de stroom in wanneer dat 'moet'...of gewoon lekker dobberen. Wat mij betreft vooral heel veel dobberen. En ervaren hoe dat voelt.

Aanblijven. Helderheid hebben op wat is. En dat heb ik eigenlijk best wel. Het jaar is nog maar 6 dagen jong. Wat een mooi begin is dat...'the joyful bliss of consciousness'.

Heb een magisch 2019 lieve iedereen. Staar je niet blind op de bestemming, ervaar tot in de kleinste vezel jouw reis. Daarin zit de zin, de betekenis en de poëzie.

Liefs, Maaike

Dit jaar. Weer. Blijf ik aan. #RepostvanFacebook #Dag2018 #Hallo2019

(2018 wat was je kaa-uu-tee en wat was je magisch waanzinnig mooi. _/||\_)

Als de nacht valt en de dag achterlaat
zoals het nieuwe het oude jaar
dan kan ik zeggen
dat ik heb liefgehad
dat ik mijn schaduw heb gezien
dat ik mijn zwaarte heb gevoeld
dat veel wat ik zei of hoorde
niet was of anders was bedoeld
dat ik fouten heb gemaakt
maar ik bleef aan
ik bleef aan

Als de nacht valt en de dag achterlaat
zoals het nieuwe het oude jaar
dan kan ik zeggen
dat ik niet méér weet
dat ik me wijzer voel
dat ik jou nooit meer vergeet
dat ik donkerte naar het licht bracht
dat ik zachter geworden ben
minder hard
dat ik niet alles heb begrepen
maar ik bleef aan
ik bleef aan

Nu de nacht de dag achterlaat
zoals het nieuwe het oude jaar
weet ik dat alles al is
het enige dat het vraagt
dat ik aanblijf
opdat ik
niets
mis.

[Geen nieuwe voornemens]

Dit jaar.
Weer.
Blijf.
Ik.
Aan.

Like a Wild Rose

So you are the One
Who knows everything
but knows nothing

Not a thing
Opinions fueled
Rejections ruled
But I arose

like a wild rose
Hounting you
with raw truth.
Howling to my moon.
I arose like a wild rose.
Hounting you with raw truth.

Throwback Poem [2015]/ Of an once in Space and Time

The lines in my face 

are mine

Trails of an once in space

and time

Where we both climbed

steep hills

Where we both fighted

our windmills

Finding out our paths

not intertwined
The lines in my face

are mine

Trails of an once in space

and time

Thinking then our paths

would intertwine

For the rest of space

and time

Marius #VerhaleninhetKort

"Dan zou er altijd rock-‘n-roll zijn", verzuchtte Marius. Hij was aan het einde van een avontuur waarvan hij mij ongetwijfeld de details uit de doeken zou doen. Alleen nu kwam er niet meer uit dan zijn verzuchting, als dat een woord is, verzuchting?

Marius ontmoette ik een aantal jaar geleden. Als ik wil, zou ik na kunnen gaan wanneer dat was. Het is alleen niet belangrijk. Sinds Marius speelt tijd een ondergeschikte rol. Sinds Marius leef ik van moment tot moment om vele momenten later te realiseren dat ik me vele momenten later dan eerder, in mijn leven bevind. Dat gebeurt; je niet realiseren dat je verder komt, totdat je verder bent.
Voor Marius kon ik alles plaatsen in tijd. Kleine details vormden referentiepunten die me uitstekend de weg in tijd wezen. Dat is niet meer zo. Alles is nu een geheel. Losse details die voor velen in tijd te plaatsen zijn, zoals een vakantieliefde of een tijdelijke baan, bestaan niet meer. Het is een ketting van opeenvolgende gebeurtenissen geworden. Te beginnen met onze ontmoeting.

Wanneer weet ik niet meer. Het was een avond, lui en loom. Warm. Ik kan me de zweetdruppels op mijn lippen herinneren. Ik voelde de zoute druppels op mijn tong steeds wanneer ik een slok van mijn water nam.Het zweet kroop langs mijn hals naar beneden. En daar ontmoette ik Marius. Marius stond zomaar ineens voor me en ving met zijn vingertoppen de zweetdruppel op. Zo heel gewoon. Zoals je een geldstuk van de grond raapt wanneer je die laat vallen. Of zoals je een boek opraapt voor iemand die de handen al vol heeft, zo op die manier, gewoon en galant tegelijkertijd. Op het kruispunt van hals naar de welving van mijn borsten, ontmoette ik Marius. De mooiste plek waar ik ooit met iemand samen geweest ben

Die avond heb ik niets gezegd. Alleen maar geluisterd naar een stilte die compleet nieuw voor me was. Waren stiltes altijd akelige confrontaties met elkaar niets te vertellen hebben, of niets met elkaar te delen hebben, deze stilte was vol, rond, roze, rood, als een zon die zich in de zee dompelt. Sinds Marius, dat allemaal sinds Marius.
Toen de zon weer haar weg aan het terug vinden was stond Marius op. De ruimte om ons heen was ineens stekend aanwezig. Een heel stoffig lokaaltje, de zon deed nog haar best om door de spelonken van vergaan hout het lokaal van enig sfeerlicht te voorzien. Je kon aan het licht zien dat het buiten prachtig moest zijn. Je kon de warmte van de dag die in het verschiet lag al voelen. Net zoals de frisheid van de ochtenddauw. Sprankelende druppels die als een caleidoscoop alle kleuren van het licht van de zon weerspiegelde. Zo een dag.

We stonden in de ruimte tegenover elkaar. Het lokaal dat de avond ervoor een sfeervolle plek was gevuld met prachtige ideeën en gedachten. Er werd een wereld geschapen die avond, in stilte. Sinds Marius, dat allemaal sinds Marius. Hij gaf me een kus op de wang alsof hij wilde zeggen: ik zie je later, en vervolgens liet hij me daar achter met die nieuwe wereld en de ochtendzon.

Twee droge gespitste lippen op het puntje van mijn neus. Marius. "Ik wil wat drinken. Ik heb dorst, grote dorst. Ook moet ik eten Guus, grote honger heb ik, hele grote honger. Teleurstelling doet dat met me. Mijn verwachting is een teleurstelling geworden. Vol was ik en nu ben ik leeg."  Marius heeft aardig gevoel voor dramatiek. Als hij eenmaal begint, dan begint hij en stopt hij zelden.
"Hmmm teleurstelling hè. Maak je dan maar geen illusies Marius over wat ik je geef. Voor dorst heb ik water, voor honger brood. Niet groots en meeslepend, wel wat je nodig hebt." Daar zat Marius achter een Ikea-bordje met bijpassend melkglas aan het water en brood. Eten dat niet bij hem past maar wel waar hij een tekort aan heeft. En zo is het met alles bij Marius. Op zoek naar groots en meeslepend, raakt hij teleurgesteld en komt hij met honger terug. Hij jaagt niet na wat hij kan krijgen. Hij jaagt na wat hij achteraf altijd betreurt; groots en meeslepend.
Hij kauwt op het brood alsof het dagen oud is. Taai. Zo groot als Marius is, zoveel gebrek heeft hij aan taaiheid. Hij kan het bestaan van alledag niet aan. Over een tijdje raak ik hem weer kwijt aan een nieuw avontuur. Maar niet voordat hij mij alles verteld heeft en niet voordat hij bijgekomen en bijgevoed is. En ik zal, zoals altijd, voelen wanneer hij vertrokken is. Leeg voel ik me dan.

"Je moet me een ding beloven, zeg me niet: ik had het je gezegd. Laten we afspreken dat alle fouten die ik gemaakt heb, ons bekend zijn. We weten dat jij gelijk hebt, bij voorbaat. Ik heb niets aan: ik heb het je toch gezegd. Want dat weet ik." Mijn mond vouwt zich in een glimlach. Ja, dat weten we Marius – denkt mijn denken. Dat is genoeg. Het voelt niet alsof ik morgen naar werk moet, het voelt alsof er een avontuur aan mijn voeten ligt. Een waarvan de ‘sky the limit’ is. Morgen verwijdert zich meer en meer van het nu.

De revue gepasseerd #PurePoëzie #PurePoetry #LetterWoordenZinnen

De revue gepasseerd

Dat ik sidder bij elke gedachte

die bij jou de revue passeert

angst om daar niet bij te zijn

Ik schreeuw het uit, hard

om gehoord te worden.

Om bij jou te horen.

Je hoort alles...soms, maar

je ziet niet dit geluid.

Ik ben reeds de revue gepasseerd

Door 't Hoge Land met mijn vader

Zaterdag wandelde ik met mijn vader door 't Hoge Land, 't Hoogelaand op z'n Gronings. Het land waar de ouders en voorouders van mijn vader vandaan komen. Het land op z'n mooist bezongen door Ede Staal. Ik ben er nog stil van.

"'t Hogelaand"

't Is de lucht achter Oethoezen
't Is 't torentje van Spiek
't Is de weg van Lains noar Klooster
En deur Westpolder langs de diek

't Binnen de meulens en de moaren
't Binnen de kerken en de burgen
't Is 't laand woar ik as kind
Nog niks begreep van pien of zurgen

Dat is mien laand, mien Hogelaand

't Is 'n doevetil, 's durpsstroat
't Is 'n olde bakkerij
't Binnen de grote boerenploatsen
Van Waarvum, Oskerd, zo noar Mij

't Is de waait, 't is de hoaver
't Is 't koolzoad in de blui
't Is de horizon bie Roanum
Vlak noa 'n dunderbui

Dat is mien laand, mien Hogelaand.

't Is 'n mooie oavend in maai
'n Kou houst doeknekt in 't gruinlaand
Ik heb veur d'eerste moal verkeren
En vuil de vonken van dien haand

De wilde plannen dij ik haar
Komt sikkom niks meer van terecht
Totdat de nacht van 't Hogelaand
'n Donker klaid over ons legt
Dat is mien laand, mien Hogelaand...

MoederAltaar 2013 – 2018

5 jaar MoederAltaar

Vijf jaar geleden deelde ik hier mijn MoederAltaar. Mijn 'eerbetoon' aan de niet-moeder in mij. Een stuk dat nog steeds gelezen wordt. Een onderwerp dat veel kan losmaken en ook losmaakte. Want het is niet voor iedereen een keuze. En voor wie het wel een keuze is, wordt ook dat vaak niet begrepen.

Op verzoek heb ik mijn MoederAltaar vijf jaar geleden vertaald voor het Childless by Choice-project. En daarna volgende meerdere stukken en artikelen. Hier en op andere plekken. In het Nederlands en Engels. Nog steeds is niet-moederschap een kwetsbaar onderwerp. Reden genoeg om vijf jaar MoederAltaar te 'vieren'. En meerdere reposts zullen ongetwijfeld volgen.

Het is nodig. Het verdient het.

//

MoederAltaar (up-dated)

Ik richt nog steeds her en der kleine altaartjes op, voor de vrouw in mij die geen moeder wordt (van een kind van vlees en bloed). Mijn keuze. Iedere dag maak ik een knikje naar die keuze en naar de vrouw die ik ben en de niet-moeder in mij. En ik tast af, voelt deze keuze nog goed, klopt het met waar ik ben, waar ik naar toe ga?

De keuze is gemaakt gedurende mijn relatie met mijn ex-man. Nu nog, als ik hem zie, hij die onlosmakelijk verbonden is met mijn keuze – dan voel ik nog steeds een ‘ja’. Ik word niet op een dag wakker met spijt om het hem of mezelf vervolgens kwalijk te nemen. Dan zou ik ons en ons leven samen tekort doen.

Iedere dag, nog steeds (alleen of niet) maak ik opnieuw mijn keuze – hoewel dat 5 jaar geleden anders begon te voelen. Niet meer alleen als een keuze. Vijf jaar geleden veranderde het in een ‘weten dat het nu echt niet meer gaat gebeuren omdat ik toen 38 jaar was en ik mezelf te oud vond en vind (respect aan alle 38-jarige en ouder ‘new mums’ en ‘mums-to-be’) om kinderen te krijgen'.

Dat is anders wakker worden. En na een verlies van een mooi leven in onze omgeving vijf jaar geleden, kwam dat besef keihard binnen. Ik vertel dit - opnieuw - want ik wil dat vrouwen dit lezen. Het is belangrijk. Moeder worden is (een keuze) voor de rest van je leven, maar niet moeder worden is dat ook. Spijt daarvan is een te dure prijs – 'either way'.

Dus richt ik kleine altaartjes op, nog steeds, ook hier en dit verhaal is er één van, voor de vrouw in mij én in andere vrouwen die geen moeder worden. Ik draag en baar geen fysiek leven – ik draag en baar wel een heel ander leven: letters die woorden vormen, woorden die zinnen worden, zinnen die uitmonden in een verhaal, relaas, betoog of gedicht.

Er is iets anders dat vanuit mij nog steeds en hier opnieuw het daglicht zoekt en het leven vindt. Mijn altijd schrijven is daarom, realiseer ik me nu, een altaar voor de vrouw die continu draagt en baart – hier en elders sinds heel lang. En dat dragen en baren is aan geen moment, tijd of leeftijd gebonden. Goddank.

Jaren '80 tunes for a Sweet Sunday #BlogLife

Gisteravond zat ik in een jaren '80 vibe. Duveltje erbij, worteltjes en hummus en heel veel 'homesick'-gevoel...maar God wat kan dat toch lekker zijn. Heb een Zalige Zondag mensen. Ik verheug me op morgen, twee weken vrij à la, maar ik ben er klaar mee. Hop, op naar mijn nieuwe vriend Rotterdam. Hieronder wat van mijn jaren '80 tunes.

Machtige versie van 'It's a shame' van Talk Talk




Dit is zooohoo 'my all time favorite' PhD met 'I won't let you down' (dat orgelstuk doet 't 'm)




Hartverscheurende live-versie van 'Here comes the rain again' uit 2005. Oorspronkelijk uit 1983.




Have a good one y'all!

#Relationshipgoals (someday) But for now getting my shit together #AltarmyLife

Second day and post in a row. Making a quick start for this year 2018 of change.

#Relationshipgoals (someday)

But for now getting my shit together. Best and worst kinda me-time ;-) (Shit happens but thank God something happens).

Once it was...One last song.

I want the good things.
The music.
The poetry.
The lovemaking.
The corny jokes.
The neverending conversation.
I want the good.
The good of You.

I want your hands.
Your eyes stark blue.
Your sweet lips
and everlasting touch.
And all...and more of that.
I want the good.
The good of You.

Not the bitter.
Only the sweets.
Just lots of somethings like zoiets.

Voetnoot #LettersWoordenZinnen

Voetnoot

In een opeens een nacht
teruggebracht
van meeslepends en groot
naar een voetnoot.

Ik ben hier de idioot.
Slechts een voetnoot.