FeestFeestFeest#in.Beeld

8 jaar Zoenen 3 jaar Getrouwd#FEEST FEEST FEEST!

Een iets trager blog-ritme. Dat bevalt goed - zo heb ik tijd om verhalen te verzamelen, MoederAltaar te vertalen en mooie plannen te maken (waarover later meer). Maar deze week draait om ons, om lief C. en ik - wij zoenen deze week 8 jaar en zijn deze week 3 jaar getrouwd!

 

 Deze week zijn lief en ik een paar dagen vrij. Heerlijk uiteten en naar Concerto kekke jazz ceedees kopen :-) FEEST FEEST FEEST!

Inspiration.Corner#not.a.Corny.Corner(byNight)

Hoe korter de tekst, hoe langer de titel. Maar wat ben ik blij met mijn Inspiratie.Hoek op zolder. Lekker 'bubbelen in mijn luchtkasteel', zoals lief C. zo treffend zegt. (Er volgt natuurlijk ook een foto van deze hoek 'by day' :-))

Ironie: oordeel over een oordeel = ook een oordeel#time.to.(have).GUTS!

Zure recensies. Kattige opmerkingen. Gezeur, gezeik, meningen om niets. Roddelen. Veroordelen. Oordelen. Bittere reacties. De ironie is dat ik daarover een oordeel heb.

Wat ik besloten heb, op een cynisch grapje op z'n tijd na, dat allemaal los te laten - ook mijn (ver)oordelen daarover.

Het moge duidelijk zijn - geen lappen tekst voor nu op dit blog. Wel mijn contemplaties in jullie licht zetten.

Beeld: studiovlijt.nl

Het is zo belangrijk dat niemand verdwijnt in het donkerte, en meningen kunnen dat doen. Laatst vroeg ik me hardop af: 'Je kan een mening hebben over wat slecht en goed is, maar is het hebben van een mening wel ergens goed voor'. Je zou daarmee zomaar iemand van zichzelf (zijn) weerhouden.

Ik wens jullie allemaal alvast een heel mooi weekend toe met heel veel mooie woorden :-).

Morgen haal ik mijn schrijftafel op voor de inspiratiehoek op zolder. Time to (have) 'guts'!

Kwetsbaar.Groot.Loslaten#Up-dated.Big.Time

Deze dagen word ik enorm geconfronteerd met een enorme kwetsbaarheid die in mij huist. De confrontatie wordt des te groter als het zich voordoet in de vorm van een bericht over een onbekende die het leven achter zich heeft gelaten.

Het leven is me nu te dierbaar. Maar levenspijn is voorstelbaar. Van die pijn weet ik maar al te goed. Ik ben me deze dagen meer dan bewust, hoe groot de rol van mijn moeder is geweest in mijn leven (lees ook: ademen) nu.

...
Dan is het ook nog zo dat ik het haar met mijn ‘niet-altijd-goed-met-mezelf-kunnen-vinden-periodes’ niet makkelijk heb gemaakt. Er zijn periodes geweest dat ik wel op haar moest leunen want in mezelf vond en had ik het niet. Ze heeft me soms letterlijk door de dag heen geholpen op een manier die doortastend en liefdevol was. Op momenten dat ik het licht niet zag – pakte ze resoluut mijn hand. Zonder twijfel, ongetwijfeld met verdriet, maar vooral met een ongekende ‘ik geef het en jou niet op-mentaliteit’. Iedereen die een beetje blij met mij is op dit moment, is haar eigenlijk wel een dank je wel verschuldigd. En niet in de laatste plaats ikzelf.
...

Schreef ik op 3 december 2009, als ode aan mijn lieve en hele sterke moeder.

De kwetsbaarheid nu trilt me in een richting van heel groot loslaten (anders kan ik het even niet zeggen, sorry voor de nuchtere lezers van dit blog). Het is als een groot STOP-en-MAAK-RECHTSOMKEERT-bord met daarnaast het WEG-en-ONBESTEMMING-onbekend-bord en daarnaast het DOE-HET-NU(hetnogkan)-bord.

Ok...ok...laat me eerst even schrap zetten en diep inademen voordat ik (los)ga...

Embarking on a journey that pretty much feels how this image looks. Unknown
fairytale-like and scary as well as exiting. 

De.Muzenaar#Not.my.(writers)Block (up-dated)

Soms valt iets snerpends samen.

Afgelopen vrijdag. Vind ik een gedicht uit 2003.
Het voegt meteen met waar ik het vandaag over wilde hebben. Mijn 'minor' block (dus toch).

Vandaag. 'k Lees over het heengaan van iemand voor mij onbekend. Maar een muze, zo lees ik.
Dus laat ik mijn 'minor' block voor wat het is, want dat is een passant. Godzijdank.

Dus ik vond vrijdag dit gedicht en het gaat inmiddels helemaal niet meer over mij of mijn 'minor' block.


Beeld: Atelier Vrijspel

Voor iedereen die een keer van zijn of haar muze of muzenaar afscheid heeft moeten nemen of nu afscheid neemt.

De muzenaar kijkt op
hij heeft zijn taak
naast zich neergelegd
Leven inspireert niet meer
wordt er gezegd
Hij draagt een oud zeer
en dat zit hem in de weg.

De muzenaar staat stil op
kijkt nog even achterom 
strooit laatste woorden na
'Het is mooi geweest - ik ga'

- Maaike - 2003 -

I-N-Spi-R-A-T-iE#ZEN.Black'nWhite

Iets langer dat lome luie vakantiegevoel houden. Geen tijd... alleen nu. Voor je het weet jakker je voort zoals nooit tevoren. Niet doen. Nee, nee.

Om een beetje lui en loom en nu vast te houden een ZEN.iNspIRatie-editie.

 

Beeld: Naar Binnen - Maaike van der Werff

Beeld: TinyBuddha.com

Beeld: bno.nl

 

 

 

 

 

 

Uit de Kast#Met.die.Onzekerheid

Mijn leven lang ben ik onzeker. Onzeker over hoe ik eruit zie, onzeker of ik wat ik ook doe wel goed doe, of ik wel genoeg doe, aardig genoeg ben, interessant genoeg ben, of ik wel slim ben en…ga…zo…maar…door.

Heel veel van mijn onzekerheid heb ik weten om te buigen in weten (voelen) dat ik genoeg doe en goed genoeg ben, dan wel te ‘overstemmen’ met de gedachte: Maaike je weet toch wel dat het niet zo is. Met die laatste methode is één probleem, de onzekerheid bestaat dan nog steeds, er is ergens  nog steeds de overtuiging van niet goed genoeg zijn en dat kan je willen ‘overstemmen’ maar dat voelt anders. Ik ben nog steeds over heel veel onzeker – voilà, ik heb het gezegd. Kan nog steeds momenten hebben dat ik aan heel veel in mijzelf twijfel – tot totale paniek aan toe. Janken kan ik dan wel. En dan is in een mooie hoek op een prachtig kussen op een heerlijk schapenvacht mediteren heel mooi en fijn, maar geen garantie voor nooit meer onzeker zijn.

Beeld: onsthemagedichtenhoekje.punt.nl

Hoe ga ik die onzekerheid te lijf. Moet ik die wel te lijf gaan, of is het omarmen, meebewegen, laten gaan – hoe raak ik overtuigd? In mijn gevonden en wakker worden is heel veel onzekerheid weggesmolten. Maar een restje dat overgebleven is, is heel hardnekkig. Ben ik daar niet gevonden en wakker geworden of word ik daar NU ‘as we speak’ wakker en gevonden. Ik weet dat je voor wakker en gevonden worden niet altijd ‘aan’ hoeft te staan of op standje perfect hoeft te leven. Perfect bestaat immers niet en hoe wij zijn ‘is just perfect enough’. Maar hoe, wat vraagt deze onzekerheid van me. Moet ik er van af of niet. En zo ja, waar zit de ‘knop’ waarmee ik die reis start. Of ben ik hiermee de reis al begonnen.

Beeld: Paul Klee

Voor de goede orde, ik ben niet onzeker over mijn ‘hip’ zijn – want dat ben ik so wie so niet – dus onzekerheid in deze is niet nodig. ‘Hip’ zijn is niet nodig. Onzeker over mijn figuur, jawel vooral die ene keer per maand. Sinds lief C. ben ik acht kilo aangekomen. Vele kilo’s zwaarder dus en ronder ook – maar ook zoveel meer gelukkiger. Deze onzekerheid wordt automatisch overstemd door mijn gelukkig-zijn. Deze onzekerheid omarm ik met liefde en met alle vrouwelijkheid die ik in me heb.

Onzeker over mijn relatie met lief ben ik niet. Wij geven, wij nemen en tussendoor is het heel veel lachen en daarbij vinden wij elkaar na bijna acht jaar nog steeds de leukste man- en vrouwwezen ter wereld. Onzeker over een goede dochter zijn voor mijn ouders, ja hoor maar ik ben niet onzeker over mijn inborst – dat dan weer niet. Onzeker over mijn goede zus zijn, ook, jazeker en absoluut. Ik bel te weinig – maar daar kan ik wat aan doen.

Nee, dat zijn niet de onzekerheden die mij plagen, mijn hardnekkigste onzekerheid ook al weet ik dat ik een goede inborst heb, is of ik het goede, het groot zijn waard ben. Dat gevoel raakt aan iets ouds iets heel erg oers. Een oeronzekerheid dus ;-). Het zoekt nu duidelijk de weg naar buiten. Het is tijd dat ik het loslaat, ja of laat gaan…of me er aan overgeef en dan rest nog steeds de vraag ‘hoe’?

‘k Laat het jullie weten – zodra ik het weet.
Ik realiseer me terwijl ik hier mijn onzekerheid aan het digitale papier toevertrouw: ik ben wakker geworden om wakker te worden en ik ben gevonden om te kunnen vinden.

Heel veel liefs voor jullie ‘trouwe’ lezers van mij. Want wat ben ik jullie dankbaar – hier doe ik namelijk wat ik het liefste doe en dat jullie hiervan willen lezen/weten, vind ik waanzinnig!

 

Beeld: FocustheMoon.blogspot.com

Langzaamaan ontwaken#Nog.wat.Nazomeren

Hoe heerlijk om heel even alles los te laten. Ik wilde heel veel lezen en schrijven - maar daar is op één boek dat ik verslonden heb na - helemaal niets van gekomen. Niets doen is voor deze dame heel lastig - maar ik blijk daar uiteindelijk beter in te zijn dan ik dacht.

Veel samen met lief niets gedaan. En met lief C. is niets doen voor mij een stuk makkelijker (hij is zeer wel getraind in het niets doen) èn veel leuker.

Tijdens ons analoog zomeren zijn we trouwens prachtig gekiekt (met 'huge-dinosaur-size' digitale camera, dan dan weer wel), door Michael.

Beeld: michaeldevreugd.com

Beeld: michaeldevreugd.com

Ik zomer nog een beetje na en dan ergens volgende week, treffen jullie me weer hier :-).

Zomeren in het analoge#Rust.Schrijven.en.Regelmaat

Een beetje uit mijn ritme. Klein beetje uit mijn doen. Mijn discipline in stil-zijn weer terugvinden. Dus ga ik zomeren in het analoge. Samen met mijn lief, maar alleen met mijzelf als het gaat om rust, 'stilness', Yoga, schrijven en regelmaat.

Tot later lieve mensen!

Stroperig traag zomer vandaag en morgen. Overmorgen ook. Ik ga zomeren met mijn lief. Gaan we analoog:)#twittercolumn pic.twitter.com/1gyL4NKXAH
— Maaike van der Werff (@MaaikeTweets) July 23, 2013