That's Love #StoriesofmyLove #PurePoetry #ZelfgenezendVermogen

That is Love

Dear love...

...one day I heard you scream

how a love real true

is selflove all the way

no matter what
The raw deal, not a dream

Of love

and letting go

Of no claim

with al the space

to be who we are

to meet in between

That's love

that's love

That.Is.Love.

Up-dated: Uitchecken en meebewegen voorbij #StoriesofmyLife

Al enige dagen 'zit' ik 'te zitten' op de behoefte aan erkenning, erkenning voor gekwetst zijn met name. Ik voel me gekwetst. Diep gekwetst en ik merk dat ik met dat gevoel niet zoveel kanten op kan. Het is van mij, het is iets dat voortkomt uit hoe ik iets ervaar en ervaren heb. Ik kan een ander daarover vertellen maar heeft dat zin? Ik weet namelijk dat ik die ander mijn verhaal vertel, mijn perceptie en meer dan dat is het niet.

Het raakt aan mijn thema '[sans excuse] voor mijn gevoel te gaan staan' deze dagen. Een thema dat soort van voortkomt uit mijn uitchecken en daarnaast ook uit mijn meebewegen. Wanneer gevoelens [in mij en bij de ander] te heftig worden, check ik uit (ook bij mezelf) en wanneer het niet aangenaam is maar 'do-able', beweeg ik mee. Maar in geen van deze situaties voel ik wat ik voel of sta ik voor wat ik voel. Ik kom in feite niet voor mezelf en mijn gevoelens op. Herkenbaar? Ik mag hopen van wel, dat ik niet de enige ben.

Dus erkenning, erkenning voor mijn gekwetst zijn. Ik wil mijn gekwetst zijn niet wegpoetsen, ik wil het voelen - er recht doorheen gaan en ja, ik wil daarin gekend worden. Hoe geef ik mezelf dat? Door dit stuk te schrijven? Een (lees)publiek 'af te dwingen'? Misschien. Maar dan pak ik het nog omslachtig aan want ik ga niet in op de details, ik noem ook geen namen en rugnummers - en dat ga ik ook niet alsnog doen - dus nee erover schrijven geeft me in die zin die erkenning niet. Alhoewel...

...door erover te schrijven geef ik mijn gevoel 'letterlijk' een plek. Hier op dit blog. Door mijn gekwetst zijn te benoemen, geef ik mezelf in feite de erkenning - ik bevestig hier mijn gekwetst zijn. Sterker ik zeg hier dat ik recht heb op mijn gekwetst voelen. En daarbij zeg ik hier dat een ander in mijn situatie zich precies zo zou voelen. Ik ben gekwetst, diep gekwetst en ik draag dit gevoel al een paar dagen. Het dwingt z'n plek af, staat me niet toe uit te checken en wenst dat ik voor hem/haar op kom.

Ik weet dat ik jou nu in mijn gevoel ken, in hoe ik mijn nu ervaar, mijn perceptie van een werkelijkheid. Maar het is van mij en voelt voor mij als waar. Wie je ook bent, ik ben blij dat je dit leest. Mocht je ooit de neiging hebben jouw gevoel weg te poetsen - doe het niet. Geef het een plek. Schrijf erover desnoods. Je hebt er recht op.

Dat wat ik afgelopen weekend zag (DWIAWZ) #Fotomobielen

Het was een slow, loom, feestelijk, zonnig en zalig weekend.

Zaterdag op weg naar de bus trof ik een vaas met buitenbloemen erin…

…aangekomen…

…daarna in volle zon feest…

…om zondag het weekend aan het strand af te sluiten.

Image by Ron

In de schaduw zie je het licht #Stories.of.my.Life

(Geen vooropgezet, voorbedacht stuk, al schrijvend zoek ik hier naar de juiste woorden. Als het onsamenhangend overkomt - weet je waarom. Geen excuses hier. This is my place ;-))

Waarom schrijf ik, waarom blog ik - wat is mijn motivatie? Wat is mijn motivatie, sowieso? Waar alweer bijna acht maanden geleden alles vanzelfsprekend was en alles vanzelf ging - ook mijn schrijven - is dat nu niet en gaat dat nu niet. Alles lijkt te zijn gestript ("to truth and bone" - Heather Nova). En ik ook.

Waar een sociaal leven 'gewoon' plaatsvond, is dat nu niet. Waar het schrijven vanzelf ging, gaat dat nu niet. Wat betekent dat, wat zegt dat. Ergens kreeg ik terug dat ik met mezelf in de knoop zit of een mens van twijfel ben, maar dat is het niet. Als het iets is, is dat ik alles nu opnieuw definieer (daar al even mee bezig ben) - niet vanuit onderdeel zijn van een geheel, maar vanuit mezelf.

Soms voelt het alsof ik in de schaduw zit en dat zat me dwars tot een paar dagen geleden. Ik stond op het perron te wachten op de trein. De zon scheen, maar ik stond onder de overdekking; in de schaduw zou je kunnen zeggen. Op een goed moment keek ik op naar de muur waar het zonlicht op viel, dat vanuit mijn schaduw zo mooi zichtbaar was. Daar realiseerde ik; in de schaduw zie je het licht - de schaduw biedt een prachtig uitzicht op licht.

Mijn uitzicht vanuit de schaduw een paar dagen terug

Waarom schrijf ik, waarom blog ik - wat is mijn motivatie? Wat is mijn motivatie, sowieso? Hoe gestript alles nu ook is, er is ook in de schaduw een enorme drive voor leven voor Zijn. In welke schaduw ik ook zit, dat licht zie ik altijd. Mijn schrijven is onlosmakelijk verbonden met mijn leven met mijn Zijn. Ik kan niet anders. En als ik in het proces één persoon met mijn woorden weet te raken, is dat een geweldige bonus.

Soms biedt de schaduw plek en ruimte om tot jezelf te komen, zo zie ik het. Het 'dwingt' je naar binnen te gaan. En het is het licht dat jou die schaduw, ruimte biedt. In feite 'opereer' je altijd in het licht. Want zonder het licht zou er niet eens schaduw zijn. Maar 'boy' ben ik blij 'dat ik het licht zie'.

Opgedragen aan alle trouwe lezers, mijn familie, mijn vrienden en aan mijn 'XdDdX'

Twittercolumn @#Sweet.Saturday

Vandaag is het feest. Vandaag is Veerle mijn jongste zus jarig. En vandaag is het ook feest zoals eigenlijk de hele week, omdat mijn twittercolumn deze week weer tot de top drie beste twittercolumns hoort. Heel blij. Een goede afsluiting van deze februari. Laat maart maar komen!

Beeld: Natuurfragmenten.nl

Twee musjes roepen mij blij na. Een kat op het dak spint de zon toe. Bomen wuiven dat het een feest is. Hiep hoi bijna lente.#twittercolumn
— Maaike van der Werff (@MaaikeTweets) 24 februari 2015