M A S K E R S #AltarLife #AltarLove #StoriesofmyLife

M A S K E R S

Aan onze maskers
Zo echt
als de pijn daarachter
Aan onze maskers
Die maken 
dat we alles dragen
Tot de lijnen
uit hun voegen barsten
Aan onze maskers
Onze makers
Onze pijn-maskeerders en -dragers
Tot wij één zijn
niet meer hoeven te schuilen
Voor de pijn en tranen
Wij onze verhalen brengen
en geen meer hoeven te halen.
Aan onze maskers.

De droom #AltarLife #AltarLove

Hij zit tegenover mij. Armen over elkaar, zijn blik iets voor hem gericht. Ik kijk naar hem, hij ziet mij niet.
"Je trekt aan mij."
- "Hoe trek ik aan jou."
"Als je iets zegt of me bericht. Je verwacht van mij dat ik reageer."
Ik knik.
- "Ja, ik vind het fijn als je wel een keer reageert. Ja, dat laat ik merken. Als ik al even niets gehoord heb."
Hij knikt.
- "Jij laat me in het ongewisse. Dan benader ik je omdat ik weten wil waar je bent. Dat is voor jou trekken, voor mij een manier om duidelijkheid te krijgen maar jou daarmee ook de ruimte te geven om te zeggen dat je met rust gelaten wil worden. Ik begrijp nu dat dat voor jou als trekken voelt. Lastig, want ik wil ook laten merken wanneer je op radiostilte gaat zonder uitleg, dat dat vervelend voelt."
Hij knikt.

Zijn handen in zijn schoot. Hij kijkt me aan. In mijn droom.
Maar hij liep weg. Liet mij in 'een ongewisse' met het gevoel inadequaat te zijn, aan hem te trekken...
(natuurlijk was ik dat ook - en gaf ik hem dat gevoel)
...maar ik heb eigenlijk nooit geweten wat hij wilde, waar hij behoefte aan had of wat hij echt nodig had. De verlaten wens ons inadequaat te zijn te delen...er doorheen te wandelen. Samen. Mijn droom. De echte droom.

Lief ongemak - The Sequel #AltarLife #StoriesofmyLife

Vorig jaar (2017-2018) op oudejaarsavond schreef ik geheel onderstaande. Een brief aan mijn 'lief ongemak'. Ik spendeerde oudejaarsavond met mijn ongemak en mijzelf. Een avond van door de zure appel heen bijten en dan toch uitkomen op een soort van comfortabel zijn met mijn ongemak. Een lange eenzame avond maar met een hele mooie uitkomst. Ongemakkelijk leerzaam.

Oudejaarsavond voorafgaand aan dit niet meer zo hele nieuwe maar zeker ook nog geen oude jaar zou ik niet alleen doorbrengen, had ik me voorgenomen. En zo liep het ook. Ik was waar ik wezen wilde...en toch voel ik me ongemakkelijk denkend aan het oudejaar 2018. Stiekem ruil ik 'm liever in voor mijn ongemak en mijzelf... Het was sowieso gemakkelijker geweest - gezien het feit dat mijn ongemak en ik inmiddels behoorlijk vertrouwd zijn geraakt. Prachtig gezelschap was het oudejaarsavond 2018, maar ingegeven door een samen-zijn die nu blijkt niet heel erg samen-was. Ja, cryptisch misschien, maar anders kan ik het niet zeggen.

Maar winst is met deze ervaring dat ik niet meer 'bang' voor mijn ongemak ben. Dat ik liever alleen ben met mezelf en mijn ongemak dan niet alleen in een samen wat niet heel erg samen is. Een hele wijze les (een dure ook, maar goed dan heb je ook wat). Lief ongemak, je bent er nog steeds. Je bent er nu. Een nieuw ongemak. Of misschien niet nieuw - vooral oud - maar een die ook getackeld mag worden. Nu het nieuwe jaar meer dan een maand 'oud' is. Kennelijk is dit ongemak één die niet op één oudejaarsavond te ervaren is...waar meer dan één avond voor nodig is. En dat is oké. Hoe ongemakkelijk ook. (Dus het 'oogsten, schransen en leren', die 7 vette jaren beginnen blijkbaar zo...)

31 december 2017 - 1 januari 2018

Lief ongemak,

Vanavond (oudejaarsavond) breng ik door met jou. Waar het misschien eerst 'gemakzucht' was, vinden van prettig gezelschap of een kek feest had ik niet echt zin in, is het nu vooral voortzetten van waar ik eerder dit jaar mee begonnen ben: het vinden van mijn gemak in ongemak.

Ik ben wel eens eerder van een oudejaarsfeestje naar huis gegaan maar dan trof ik altijd nog een huisgenoot of twee. Nu is het echt jij en ik. Oké, met een mini-fles Merlot en wat oliebollen. En oh voor de lezer, nee dit is geen 'roep' om een uitnodiging of 'schreeuw' om aandacht. Dit is alleen om te laten zien waar ik ben en hoe je een avond als deze ook kan besteden.

Mijn ongemak en ik zelf houden ons doorgaans van elkaar gescheiden. Te ongemakkelijk namelijk. Het hoort ook bij mijn 'bij mijzelf uitchecken' (en dit jaar weer nog meer (zelf)reflectie...it never stops). Dat wil ik oprecht niet meer. Ik wil alles van mezelf aangaan en vooral voelen. En op advies, gedoseerd. Vanavond is een oefening in voelen van ongemak en daarmee 'oké' te zijn.

Geen flitsend glitterpak, snelle babbels en hippe drankjes. Geen groot gezelschap (alhoewel ik gezelschap gehouden wordt door tig gevoelens...) of een klein exclusief klein gezelschap (nou ja...in dit geval wel héél klein en zeer exclusief ;-) ). Gewoon mijn ongemak en ikzelf.

Dat gaat ongemakkelijk zijn. En ongetwijfeld 10x slikken en ongetwijfeld terugkijken op meerdere van dat soort momenten afgelopen jaar. Niet makkelijk maar wel met een grote winst: dichter bij mezelf, mezelf beter kennen en daarmee meer van mezelf. Daar wil ik op verder bouwen. Maar ook ik wil dat al die momenten van ongemak van 2017 vanavond oplossen in mijn ongemak. Het is niet een situatie, omstandigheid of persoon. Het is van mij. Ik doe dit. En dat is goed.

Lieve mensen, ik wens jullie al het gemak in jullie ongemak toe - nu en alle nu's die komen gaan in het nieuwe 2018.

Liefs,
Maaike

Het Lied van dit Universum - on repeat #AltarLife #AltarLove

Het lied van dit Universum

Alles ligt in mij besloten

de wereld, het bestaan.

Alles kan zich in mij ontvouwen

voortduren en vergaan.

Ik ben heel en ik ben al.

Met liefde alom overgoten

in het ritme van het hart

drum ik zacht

met iedere slag

het lied van dit Universum.

- Maaike -
februari 2017

'Mens-zijn is een herberg' - Rumi #AltarLife #AltarLove #Inspireren

'Mens-zijn is een herberg' is een tekst van Rumi al heel lang met me meereist. Gelukkig.

In de afgelopen periode zijn zoveel gevoelens 'langsgekomen', en nog. Altijd een uitdaging om ze te verwelkomen. Ook pijn, boosheid of intens verdriet. En zoals ze langskomen, vertrekken ze ook weer. De tekst van Rumi herinnert mij daaraan. (Gelukkig genoeg liefde, warmte en geluk.)

Mens-zijn is een herberg

Elke ochtend arriveert er een ander,
Een vreugde, een depressie, een laagheid,
Een moment van bewustzijn daagt op
Als een onverwachte bezoeker.
Verwelkom en vermaak ze allen!
Behandel iedere gast met eerbied,
Al is het een schare verdriet
Die je huis heftig
Van zijn meubilair ontdoet.

Misschien ruimen ze je huis leeg
Voor een nieuwe verrukking,
De donkere gedachte,
De schaamte,
De boosaardigheid…

Treedt ze met een lach, bij de deur, tegemoet
En noodt ze binnen.
Wees dankbaar voor wie er komt;
Ieder van hen is immers gezonden
Als een leidsman{vrouwe)
Van boven…

Rumi
mysticus, filosoof, poëet

Barst van Broosheid #AltarLife #AltarLove #StoriesofmyLife

Beeld: daniellesaunders.com

Barst van Broosheid

Met reuzestappen loop ik weg

ik wens een afstand zo groot

als oneindige tijd

Dat gevoelens die ik blootleg

kunnen zijn zonder ademnood

de ruimte als respijt

Met reuzestappen loop ik weg

spring ik een duizend mijl

weg van onze tijd

Zodat alles wat ik blootleg

en meer nog onderwijl

niet meer barst van broosheid.

Contrast #StoriesofmyLife

Hele dagen en avonden. Gebroken nachten.
Angstzweetaanvallen maar hele goede deodorant.
Sneeuw buiten, 20 graden binnen.
In tranen het ene moment,
in mijn broek piesen van het lachen het volgende moment.
Rauw van buiten, zacht en kwetsbaar van binnen.
De boodschappen doen alsof het de gewoonste zaak van de wereld is
met buitengewone onzichtbare onrust in mijn hoofd.
's Avonds een intake-gesprek voor een kliniek,
de volgende dag een sollicitatiegesprek.
Wasjes draaien door als mijn adem stokt.
Wat je ziet is van het alledaagse,
wat je niet ziet is wat jij voelt.
Zo is het voor jou. En voor mij.
Contrast is in alles taal.

Hoe het jou vergaat #AltarLove #AltarLife #StoriesofmyLife

Het is niet klaar
niet na 7 of na 100 jaar
Tranen ruim geplengd
Onderwijl grootse schoonheid ontdekt:
jij en alle aarde-verlaters
hebben zich in mijn dagelijkse vermengd
In de muziek op de radio
de twee merels op mijn dak
Wat dacht je van de regenboog
of ontbijten, senang en op mijn gemak
In aanmoedigende woorden,
die ik waarschijnlijk mezelf toefluister
In het licht van de dag
of het nachtelijk duister
Overal kom ik jou en jullie tegen
In zachtverwarmende zonnestralen
zelfs in de miezerende regen.
Niemand is ooit echt weg
die de aarde verlaat
Ik vraag me nu alleen af hoe het jou vergaat.

7 jaar #AltarLife #StoriesofmyLife

Morgen is het 7 jaar geleden. 7 jaar geleden, 17 januari 2012, zijn in feite 'mijn 7 magere jaren' ingegaan. Het begon met jouw heengaan en startte eigenlijk al met de paar dagen in het ziekenhuis die daaraan vooraf gingen. Het begon niet om jou, maar ik constateerde een klein tijdje geleden dat ik al 7 jaar bezig ben met een pittige reis. De 'spreekwoordelijke of beter gezegd de Bijbelse 7 magere jaren'.

Mager is niet helemaal de juiste toon of uitdrukking, want aan heftige gebeurtenissen en avonturen geen tekort geweest deze 7 jaar. Nee, in dat opzicht waren het hele dikke vieze vette jaren. Waarvan ik inmiddels wel vind, dat het mooi is zo. Mensen kwijtgeraakt aan de dood (waaronder jij), het leven en vooral het leven en mezelf voor een lange tijd incluis. Eigenlijk was ik heel lang niet in mezelf thuis.

Na jouw vertrek, na de scheiding, na die ene ex - klap op klap op klap (die in de laatste twee gevallen ikzelf aan mezelf uitdeelde) - was het steeds een beetje bij beetje wakker worden. Tot dat ik een paar jaar geleden begreep, dat wat ik deed duidelijk niet werkte. Van drama naar drama. Van depressie naar 'what in the hell' is dit nu weer - moest er nog weer meer anders. Ik moest anders en vooral ik moest nog meer naar binnen. Want naar binnen was de sleutel naar echt 'wakker worden'.

Het duurde om over die ene ex heen te komen. Hoezeer ik wist dat ik en veel van en in mij anders moest, loskomen lukte met zeer steeds weer op en af en met haperende stappen. Maar het lukte. En in het proces groeide het besef dat de sleutel tot wakker worden in mijn voelen lag en ligt. Een pad waarop ik al voorzichtige schreden had gezet maar een die ik nog niet vol overgave bewandelde. Dat is nu anders. Volkomen en volledig.

Dus morgen is het 7 jaar geleden dat de 7 magere jaren die in lessen dan wel weer 'vet' waren, aantraden. Maar doe mij nu maar dan die 7 vette jaren. Jaren van oogsten, schransen en leren. Want van alles leer je, zeker als je wakker bent en aanblijft. Laat dat dan net het goede voornemen zijn voor dit jaar wat niet mijn goede voornemen is. Laat jouw dag niet alleen de start van iets magers zijn, maar ook het begin van iets 'vets'. Dikke vieze vette avonturen. Kom maar door!

Een ode... #AltarLife #StoriesofmyLife

Omdat ik zo vaak de vraag krijg, waarom 'al die vogels op mijn lijf' (welgeteld drie). En dan vooral 'die ene' of 'die grote'. Hierbij mijn antwoord: Deze 'sprookjes-achtige' 'blackbird' is een ode aan mijn moeders, hoeders (tantes, nichten), zusters, dochter, grootmoeders en al mijn voormoeders. En op die plek draag ik haar en hen heel fijn heel dicht bij mijn hart.

De foto is genomen tijdens de (eerste) tattoo-sessie, komend april alweer vier jaar geleden.

Achter nu in 't voor

Wij schrijven ons verhaal
Wij schrijven de woorden
van onze voor-voormoeders
Lopen in hun voetstappen
worden hun achter-hoeders
Geven hun verhalen door

Zo leeft achter nu in 't voor

-februari 2015-
Maaike

'Joyful bliss of consciousness' #AltarLife #Bloggen #StoriesofmyLife

De beste voornemens...zijn...althans voor mij...voor 2019...geen voornemens te hebben. Anders dan wat is zich te laten ontvouwen, aan te zijn en aan te blijven bij wat is en daar helderheid op hebben. Volg je het nog? Aanblijven dus. Wakker zijn. Niet duwen. Niet trekken. 2018 was heel hard werken, niet omdat dat het voornemen was, zo bleek 2018 te zijn. Er is daarmee zoveel in beweging gebracht...wat nog steeds in beweging is.

Het is vooral het herkennen van mijn kansen en mogelijkheden. Alles: 'the good, the bad, the ugly, the pain and the crazy'. Daarom dat aanblijven dus. Ik ga dit jaar niet veel doen, maar er gaat dit jaar fantastisch veel gebeuren. En natuurlijk doe ik genoeg...maar alles is al in werking gezet. Dus dat ga ik niet doen...ik ga mee met de stroom wanneer dat past...tegen de stroom in wanneer dat 'moet'...of gewoon lekker dobberen. Wat mij betreft vooral heel veel dobberen. En ervaren hoe dat voelt.

Aanblijven. Helderheid hebben op wat is. En dat heb ik eigenlijk best wel. Het jaar is nog maar 6 dagen jong. Wat een mooi begin is dat...'the joyful bliss of consciousness'.

Heb een magisch 2019 lieve iedereen. Staar je niet blind op de bestemming, ervaar tot in de kleinste vezel jouw reis. Daarin zit de zin, de betekenis en de poëzie.

Liefs, Maaike

WritersBLog NewYearsWish #Hello2019

De 19 posts niet gered... Onbedoeld mooi want mijn laatste post van 2018, is mijn 18e bericht. Maar zulks echter geheel terzijde...



Dit jaar. Weer. Blijf ik aan. #RepostvanFacebook #Dag2018 #Hallo2019

(2018 wat was je kaa-uu-tee en wat was je magisch waanzinnig mooi. _/||\_)

Als de nacht valt en de dag achterlaat
zoals het nieuwe het oude jaar
dan kan ik zeggen
dat ik heb liefgehad
dat ik mijn schaduw heb gezien
dat ik mijn zwaarte heb gevoeld
dat veel wat ik zei of hoorde
niet was of anders was bedoeld
dat ik fouten heb gemaakt
maar ik bleef aan
ik bleef aan

Als de nacht valt en de dag achterlaat
zoals het nieuwe het oude jaar
dan kan ik zeggen
dat ik niet méér weet
dat ik me wijzer voel
dat ik jou nooit meer vergeet
dat ik donkerte naar het licht bracht
dat ik zachter geworden ben
minder hard
dat ik niet alles heb begrepen
maar ik bleef aan
ik bleef aan

Nu de nacht de dag achterlaat
zoals het nieuwe het oude jaar
weet ik dat alles al is
het enige dat het vraagt
dat ik aanblijf
opdat ik
niets
mis.

[Geen nieuwe voornemens]

Dit jaar.
Weer.
Blijf.
Ik.
Aan.

A new Paradigm (of Love) - Up-dated

De euromunten vallen bij bosjes de afgelopen weken en dagen. Vertragen, voelen en in mijn geval ook woorden geven. Het mooie van inzicht krijgen in je eigen proces is dat de ruimte die daarmee ontstaat, ook ruimte is voor het begrijpen van het proces van de ander. Wijsheid is altijd achteraf. Maar iedere achteraf, is van iets nieuws ook een vooraf. Dus het inzicht opgedaan in deze periode neem ik maar mooi mee naar een nieuw vooraf.

Een paar dagen geleden deelde ik het laatste deel van een correspondentie (in het Engels). Deze heb ik 'onzichtbaar' gemaakt. Het gedicht hieronder, is uiteindelijk wat ik zeggen wil. En wat de tekst van vandaag betreft, op de een of andere manier kan ik op het moment het beste in het Engels reflecteren als het om (zelf)Liefde gaat. De woorden vielen me een paar nachten geleden toe.

A new Paradigm
- of Love -

Love coursed right through us
And how we shared
Yet,
it wasn't about us
Together we didn't pair
Us was your path of pain
As it was mine
This joint moment in space
was a start
of a new paradigm.

Love coursed right through us
And how we cared
It wasn't about you and me
Together we didn't pair
We both climbed our hills
you see
This joint moment in time
was the beginning
of a new paradigm

How love coursed through us
Teaching about
triggers
hick-ups
and mindfucks
It wasn't about us
It was about getting me
finding my paradigm
Turns out I get you
Now finally
What a hell of a climb.

(Big thank you to the Love that let us see that it wasn't about you and me).

De revue gepasseerd #PurePoëzie #PurePoetry #LetterWoordenZinnen

De revue gepasseerd

Dat ik sidder bij elke gedachte

die bij jou de revue passeert

angst om daar niet bij te zijn

Ik schreeuw het uit, hard

om gehoord te worden.

Om bij jou te horen.

Je hoort alles...soms, maar

je ziet niet dit geluid.

Ik ben reeds de revue gepasseerd

Dag 1 van week 1 van maand 1 - Een reflectie #StoriesofmyLife

Voor de opleiding waarmee ik in november 2017 ben begonnen, ben ik bezig met een portfolio. Daarvoor maak ik opdrachten, toetsen en reflecteer ik. Sommige van mijn blogs hier, heb ik digitaal aan mijn portfolio toegevoegd, omdat ze goed passen en laten lezen hoe ik 'bedraad' ben. Nu even andersom, en lees je hieronder een reflectie geschreven over mijn letterlijke weg naar mijn eerste stagedag. Want zoals mijn blogs laten zien waar ik ben, zo laten mijn reflecties voor mijn portfolio dat ook.

Dag 1 van week 1 van maand 1

Je eerste stagedag is natuurlijk net zoiets als je eerste werkdag. Dag 1 van stage, maandag 9 april – op Goede Vrijdag, 30 maart 2018, pas beklonken. En iets meer dan een week later dus, 9 april 2018, op weg in de trein. Op weg naar dag 1 van week 1 van maand 1. Rete-span-nend. Toch? Maar waar normaal gesproken de zenuwen bij zo'n eerste dag de overhand nemen, gebeurt nu niets. Helemaal niets.

Terwijl ik in de trein zit, met mijn vingers trommel, wacht ik geduldig op de eerste zenuwen. Nog steeds helemaal niets. Ik zit in de trein met een muziekje op, helemaal senang te zijn. Hmmm...verdacht. Waar blijven die helse rakkers die mijn lijf op z'n kop zetten, druk huppelend, juichend en springend en vooral hard lachend. Altijd gegarandeerd van een angstige Maaike met de meest idiote ramp-scenario's horend bij een eerste dag. He-le-maal niets.

Hoe vreemd ook, hoe natuurlijk tegelijkertijd deze eerste ervaring. Want ik heb deze stage niet vanuit een rol of een trucje dat ik ken. Deze stage heb ik omdat ik, ik ben – omdat ik mijn (levens)ervaring heb, die goed kan aansluiten bij menig cliënt. Deze stage heb ik, omdat het FACT-team een ervaringsdeskundige goed kan gebruiken. Dus onderweg naar de eerste dag geen rampscenario's, want ik kan niet ontmaskerd worden als een fraudeleus persoon die zich anders of beter voordeed tijdens het kennismakingsgesprek. Ik ben aangenomen als Maaike niet als webredacteur of marketeer.

Tijdens mijn 20-en-nog-enkele-minuten durende treinreis schieten de weilanden en wat Vinex-wijken aan mij voorbij. Ik ben onderweg naar nog meer mezelf. Ik ben onderweg naar dat ene later waarvan ik ergens wist dat dat toch ook voor mij weggelegd moest zijn. Onderweg naar gelukkig oud worden met mezelf. Ik ben onderweg naar daar dat vanzelf mijn hier en nu gaat worden. Nu is daar beter dan hier. En straks is het nog beter want dan is dat daar mijn hier (volgt iemand dit nog).

Geen rollen meer, geen trucs maar gewoon mijn 'sorry white ass' omdat ik daarmee veel meer kan (betekenen). En er valt niets te verhullen of later te onthullen, mijn 'sorry white ass' is precies wat het is. Het is mijn (werk)materiaal waarmee ik anderen kan helpen. Dus 'Hallo dag 1 van week 1 van maand 1'. Ik heb goede zin, kleine vlinders in de buik. Geen huppelende lachende gierende zenuwen maar vriendelijke vlinders die mij van binnen zacht strelen. Als kleine aanmoedigingen 'je weet dat je het kan – dat weet je, je kan het'.

Van binnen huppelt, lacht en giert niets, maar als vanzelf versnelt mijn pas van station Beverwijk naar FACT team van Lucertis in Velsen-Noord, alsof ik huppel. De auto's en vrachtwagens schieten langs me heen. Op weg naar hun 'ik-weet-niet-hoeveelste-dag' terwijl ik naar mijn dag 1 van week 1 van maand 1 wandel...huppel. Het is meer dan een eerste stagedag...het is stiekem toch wel de eerste dag van de rest van mijn (werkzame)leven. En ik mag alles van mezelf meenemen, zonder mezelf kan dit zelfs niet. Wat een uitvinding: ervaringsdeskundige.

(Over een rol gesproken – onderstaand gedicht 'De vedette' past...wat als je met je grote gebrek ontmaskerd wordt...)

Je buigt en neemt het applaus in ontvangst/ 't publiek bedankt jou voor jouw leven,
Dat zij jou mochten aanraken/ voor enkele kostbare secondes/ voor dat heel even
De betekenis van jouw voorstelling ontgaat me/ dat en die verwarring raakt me
voor meer dan een nu/ voor meer dan 'n leven.

De acteur, de charmeur, het masker en daarachter/ die niet buigt en zich geen applaus waardig acht
nog altijd wacht...op waardering/ van buiten omdat binnen niets...dan een schaduw is
Waar het leeft in de luwte van het leven/ van de acteur met de lachers op de hand
herkent de schaduw niets van zichzelf/ bang om betrapt te worden op dat grote gebrek en gemis

Je buigt maar je snapt er niets van.

Enter - Tilt - Shift - Storm #PurePoetry #StoriesofmyLife (up-up-dated)

Enter

(no  Alert)

Tilt

Shift

Storm

(no Alert)

Abort

the END
(just like that)

#RelationshipGoals: I need my future man to be fearless. Fearless in life: in affect and even more so in letting go. Fearless. Kind with fire, but for sure Fearless.

So if the Universe tunes in on this blog. I have set my intention(s) here. Seems like a good start.

//

#RelationshipGoals: Mijn toekomstige man is onbevreesd. Onbevreesd in alles aangaan. Nog meer onbevreesd in het loslaten. Onbevreesd. Zachtaardig met vuur, maar vooral onbevreesd.

Dus als het Universum afstemt op dit blog, heb ik hierbij mijn intentie(s) gezet. Lijkt me een mooi begin.

MoederAltaar 2013 – 2018

5 jaar MoederAltaar

Vijf jaar geleden deelde ik hier mijn MoederAltaar. Mijn 'eerbetoon' aan de niet-moeder in mij. Een stuk dat nog steeds gelezen wordt. Een onderwerp dat veel kan losmaken en ook losmaakte. Want het is niet voor iedereen een keuze. En voor wie het wel een keuze is, wordt ook dat vaak niet begrepen.

Op verzoek heb ik mijn MoederAltaar vijf jaar geleden vertaald voor het Childless by Choice-project. En daarna volgende meerdere stukken en artikelen. Hier en op andere plekken. In het Nederlands en Engels. Nog steeds is niet-moederschap een kwetsbaar onderwerp. Reden genoeg om vijf jaar MoederAltaar te 'vieren'. En meerdere reposts zullen ongetwijfeld volgen.

Het is nodig. Het verdient het.

//

MoederAltaar (up-dated)

Ik richt nog steeds her en der kleine altaartjes op, voor de vrouw in mij die geen moeder wordt (van een kind van vlees en bloed). Mijn keuze. Iedere dag maak ik een knikje naar die keuze en naar de vrouw die ik ben en de niet-moeder in mij. En ik tast af, voelt deze keuze nog goed, klopt het met waar ik ben, waar ik naar toe ga?

De keuze is gemaakt gedurende mijn relatie met mijn ex-man. Nu nog, als ik hem zie, hij die onlosmakelijk verbonden is met mijn keuze – dan voel ik nog steeds een ‘ja’. Ik word niet op een dag wakker met spijt om het hem of mezelf vervolgens kwalijk te nemen. Dan zou ik ons en ons leven samen tekort doen.

Iedere dag, nog steeds (alleen of niet) maak ik opnieuw mijn keuze – hoewel dat 5 jaar geleden anders begon te voelen. Niet meer alleen als een keuze. Vijf jaar geleden veranderde het in een ‘weten dat het nu echt niet meer gaat gebeuren omdat ik toen 38 jaar was en ik mezelf te oud vond en vind (respect aan alle 38-jarige en ouder ‘new mums’ en ‘mums-to-be’) om kinderen te krijgen'.

Dat is anders wakker worden. En na een verlies van een mooi leven in onze omgeving vijf jaar geleden, kwam dat besef keihard binnen. Ik vertel dit - opnieuw - want ik wil dat vrouwen dit lezen. Het is belangrijk. Moeder worden is (een keuze) voor de rest van je leven, maar niet moeder worden is dat ook. Spijt daarvan is een te dure prijs – 'either way'.

Dus richt ik kleine altaartjes op, nog steeds, ook hier en dit verhaal is er één van, voor de vrouw in mij én in andere vrouwen die geen moeder worden. Ik draag en baar geen fysiek leven – ik draag en baar wel een heel ander leven: letters die woorden vormen, woorden die zinnen worden, zinnen die uitmonden in een verhaal, relaas, betoog of gedicht.

Er is iets anders dat vanuit mij nog steeds en hier opnieuw het daglicht zoekt en het leven vindt. Mijn altijd schrijven is daarom, realiseer ik me nu, een altaar voor de vrouw die continu draagt en baart – hier en elders sinds heel lang. En dat dragen en baren is aan geen moment, tijd of leeftijd gebonden. Goddank.

Jaren '80 tunes for a Sweet Sunday #BlogLife

Gisteravond zat ik in een jaren '80 vibe. Duveltje erbij, worteltjes en hummus en heel veel 'homesick'-gevoel...maar God wat kan dat toch lekker zijn. Heb een Zalige Zondag mensen. Ik verheug me op morgen, twee weken vrij à la, maar ik ben er klaar mee. Hop, op naar mijn nieuwe vriend Rotterdam. Hieronder wat van mijn jaren '80 tunes.

Machtige versie van 'It's a shame' van Talk Talk




Dit is zooohoo 'my all time favorite' PhD met 'I won't let you down' (dat orgelstuk doet 't 'm)




Hartverscheurende live-versie van 'Here comes the rain again' uit 2005. Oorspronkelijk uit 1983.




Have a good one y'all!

It's a game #AltarmyLife #ThreepostsinaRow - don't get used to it (#tweaked)

** Ode to the moment that is THE reason of facing all fears...not all at once, but still. That moment deserves a place. Right here. And it is all about me. (Read it closely) When all and everybody is allright...it's become a moment of victory - I am sure. (self)Love wins. Always. Also when that entails goodbyes. For sure.

It's a game

Thumbprints in my neck
Proof of a hurting in you
No other way out 

than this sick game

It's a game

Not of happiness or luck

It's a game

Of being right

I've lost in so many ways

Scratches on my skin

Understanding your pain

No other way out

than this sick game

It's a game
Not of happiness or luck
It's a game

of being right
You've lost in so many ways
your very own fight

Don't you recognise

don't you see

your attachment to pain

is loss

is no gain

Let go let go baby

This shouldn't be a game

Should you be so lucky

to live your life

Let go let go baby

let go babe
I'll love you still