Een kleine traditie #voor *Jesper

Deze plek was vorig jaar 21 mei en twee jaar geleden 21 mei gereserveerd voor Jesper. Dit jaar is niet anders en deel ik hier weer 'Ik en tien gitzwarte raven'. Een kleine traditie voor deze kleine man die niet ouder is geworden dan twee jaar. Alle gedachten, glimlachen, (ook geluks)tranen en knuffels gaan uit naar en zijn voor Sietske en Rick, de ouders van Jesper, en Sanne, zijn zusje en de rest van zijn familie.

Wat ik me deze dagen realiseer...
...het is echt zo, wat er ook gebeurt, het leven blijft aan - soms als een storm en soms als een groots stiltegebied.

Voor Jesper
16-05-1999 * 21-05-2001

Ik en tien gitzwarte raven

Hij is weggegaan zonder mij
Geen briefje achter gelaten
Het was zomaar opeens voorbij

We hebben ‘m luid begraven
Met alle egards uitgezwaaid
Ik en tien gitzwarte raven

De wind lag er stilletjes bij
In mijn hart tien grote gaten
Want hij is niet meer bij mij

Eén raaf had een bloem gezaaid
En zij keken, de negen and're raven
of de wind niet was weggewaaid

De wind lag er nog steeds stil bij
Of had het ook het leven gelaten
stiekem, zonder enig teken zoals hij

Nu staan wij waar we 'm hebben begraven
alwaar de mooiste bloem is opgebloeid
en zien we hoe de wind met de bloem stoeit

Het duurde langer, veel langer dan even
Dat alles dood- en doodstil was, ook in mij
En dan is nu eindelijk teken van leven

Maaike
Mei 2003 
(ge-edited 2015)

Hiep hiep hoeraahaaa #Stories.of.(my).Life

Zes jaar geleden schreef ik over wonder Joost, "De geboorte van een klein compleet wezentje, met alles erop en eraan, teentjes en vingertjes, is een wonder. Joost is op 19 mei 2009 geboren en is het broertje van Lotte en daarmee mijn neefje (ok, in eerste instantie vooral de zoon van Jelle en Danielle). Jelle en Danielle hebben een prachtig ventje op de wereld gezet.

Ook al weet je dat baby's niet meer dan verschil tussen donker en licht zien. Lijkt Joost al heel wijs de wereld in te kijken. Zo benieuwd naar alles wat komen gaat."

 

Vandaag, nou ja, vanavond drink ik er een op hem. En over een kleine maand proosten we op Lotte, zusje van Joost, mijn nichtje.

Verdriet dat getuigen kent #Gids.door.de.Eenzaamheid.heen

Een kleine week geleden ben ik begonnen met de training 'Activeer je zelfgenezende vermogen'. Een cadeau dat ik me zelf gegeven heb en waarmee ik een duidelijke stap zet naar in meer verbinding te komen en te leven met mijn lichaam. De eerste trainingsdag leerde ik een hele belangrijke les, namelijk dat het belangrijk is dat je verdriet getuigen kent.

Het klinkt zo simpel '...het is belangrijk dat je verdriet getuigen kent...' maar ik kwam zelf tot de conclusie dat ik me dat nooit wezenlijk realiseerde en belangrijker nog dat heel veel verdriet bij heel veel mensen geen getuigen kent. Natuurlijk, ik wist het wel. In mijn meest eenzame momenten ging het om stil verdriet, niemand die wist hoe ik me voelde, niemand die mijn verdriet kende. Maar tot afgelopen zondag had ik daar nog nooit bij stilgestaan.

Die eerste trainingsdag deelde ik een verdriet dat ik tot dan toe nog niet of nauwelijks gedeeld had (en ik ben toch echt geen gesloten boek). Dat verdriet kreeg ineens zeven getuigen en is nu niet onzichtbaar meer. Dat is heel krachtig en biedt ook troost. Verdriet gezien en gehoord door zeven paar ogen en oren en in stilte en met respect ontvangen. Verdriet hoeft niet opgelost te worden, het moet...mag eerst gezien en gehoord worden.

De meest eenzame momenten ontstaan omdat we ons niet gezien, gehoord en gevoeld voelen. Omdat er geen getuigen zijn. Met dit (ver)nieuw(d)e besef kijk ik naar mijn 'Gids door de Eenzaamheid' heen en ik vermoed een nieuw hoofdstuk...een aanpassing in mijn inleiding (die al af was) zeker. Eenzaamheid in het licht zetten, in mijn licht zetten, is mijn derde missie dit jaar. Daarvoor hoop ik op heel veel getuigen.

Rust, ruimte en 50 extra levensjaren #Stories.of.my.Life

196 Dagen 'revolutie in een koffieblik', een Ochtendritueel Challenge rijker en aan de vooravond van mijn eerste detox; nieuwe kleine uitdagingen/ rituelen die dit jonge jaar al rijk is. Daarbij begin ik aanstaande zondag weer aan iets nieuws: de training 'Activeer je zelfgenezende vermogen' van Hermelijn van der Meijden.

Begin dit jaar heb ik twee doelen voor mezelf geformuleerd: 1. realiseren van mijn financiële onafhankelijkheid en 2. meer bewust zijn van (de behoeften van) en beter zorgen voor mijn lichaam. Het eerste doel krijgt gestaag en stevig vorm, doel twee begint nu meer en meer in mijn vizier te geraken.

Het besef dat mijn lichaam al 40 jaar goed voor mij zorgt, dringt meer en meer tot mij door. Hoog tijd dat ik beter voor mijn lichaam zorg. Daarom mijn (nog wankele) ochtendritueel, daarom mijn aanstaande en eerste detox (lees 'Van gifbelt naar tempel'!) en daarom de training van Hermelijn.

In alle hectiek van het jaar waarin ik nog zit, is het heel fijn om twee focuspunten te hebben. Dat creëert rust en ruimte èn met een beetje geluk ook nog minstens 50 extra levensjaren (daar pluk ik namelijk niet alleen de vruchten van ;-).)

Wordt wakker mijn hart!
De wereld gaat voorbij;
het leven is oppervlakkig en stroomt langs je heen,
vragen staat vrij.
Slaap niet in je lichaam, onwetend,
terwijl de karavaan van het leven je huis voorbij gaat.

Rumi

Magisch #Stories.of.my.Life

Na twee lange sessies is ze klaar; mijn eigen ‘little blackbird’. Ze staat er nu helemaal op. 

Het is magisch geworden. 

Ochtendritueel #Stories.of.my.Life

Vorige week ben ik begonnen aan 10-daagse Ochtendritueel Challenge (check de Facebook-pagina!). Een mooie manier om te ruiken aan verschillende manieren je dag te beginnen. En een absolute inspirator voor je eigen (nieuwe) ochtendritueel te bedenken of om het gewoon een keer helemaal anders te doen.

Een van de resultaten, een heerlijk gezamenlijk ontbijt met een merenque tartelette :-) Goed, goed ik doe het natuurlijk wel een beetje verantwoord, zie op de foto mijn glas heet water met citroen.

Nog een paar dagen en de challenge is voorbij. Genoeg ideeën opgedaan, al vermoed ik dat de tartelette niet een dagelijks ritueel zal zijn. Maar lekker is het wel!

'Dwalen om te weten waar te aarden' #Dichterlijke.Vrijheid

Nooit eerder gedeeld, dit gedicht. Wil er van alles over zeggen en over mezelf die ik toen was en die toen schreef. Ergens flauw de neiging mezelf te verdedigen. Ik doe het niet. Het is een aangenaam weerzien met Maaike van 27 jaar. Grote glimlachen hier.

'Wandering through life'  Found @everythingthatcatchesmyeye.tumblr.com

Ik dool, dwaal en verdwaal in een wir-war
van woorden van anderen uit andere streken
strijk ik met mijn hand over het hart
de liefde die ik voel voor woorden
Ik vergeef me mijn gemis voor gevoel
voor woorden te verwoorden
wat anderen bedoelden

Toen ik daar doolde, dwaalde en verdwaalde
voelde ik jou, jou en jou ook Auden
voelde ik waar jullie waren, Plath en Brodsy
niet te vergeten kroegtijger Bukowski
hang naar liefde, gerechtigheid en dood
de eenzaamheid bevechtend en beminnend

Terwijl ik dool, dwaal en verdwaal in
jullie woorden, raak ik verder de weg kwijt
als een alcoholist die denkt zich beter te voelen
wanneer het bloed verdunt door de aderen vloeit
die denkt de warmte aan te raken met een pint

We dwalen allen om te weten waar te aarden

Dat wat ik afgelopen weekend zag (DWIAWZ) #Fotomobielen

Het was een slow, loom, feestelijk, zonnig en zalig weekend.

Zaterdag op weg naar de bus trof ik een vaas met buitenbloemen erin…

…aangekomen…

…daarna in volle zon feest…

…om zondag het weekend aan het strand af te sluiten.

Image by Ron

Van twee jaar terug #Dichterlijke.Vrijheid

Teruglezen in je dagboek wordt afgeraden. Zelf heb ik eigenlijk nooit zo goed begrepen waarom. Omdat terugzien geen zin heeft? Als dat zo is, dan maakt het toch eigenlijk niet uit. Ik lees mijn dagboeken wel terug. Niet vaak, maar soms. Iedere keer valt me daardoor op hoeveel en hoe weinig ik toen wist - en de geleerde lessen tekenen zich 'ineens' met een enorme helderheid af.

Achteraf is niet alleen makkelijk praten, in mijn geval ook makkelijker lezen.

Net zoals mijn dagboek iets van mij en mijn verleden ontvouwt, zo doen mijn gedichten dat ook. Vind ik. En met onregelmatige regelmaat lees ik ook die terug. Deze is van exact twee jaar terug en is nog steeds waar. Misschien nog wel meer waar dan toen ik 'm schreef.

Een weg

Het is een weg.
Hier begint deze weg.
Hier.
Het brengt je op plekken
van dromen en van verlies.
Deze weg.
Deze weg bewandel je
zonder het inzicht van de ander.
Op deze weg beweeg je
en het verandert je.
Jij ervaart deze weg
zoals jij 'm ervaart.
Het is gissen naar de weg van de ander.
Naar of zij verandert.
Een goede weg
zoals deze weg
kruist met wegen van anderen.
Jij kiest.

"Little bird" #Stories.of.my.Life

"I look up to the little bird

That glides across the sky

He sings the clearest melody

It makes me want to cry

It makes me want to sit right down

and cry cry cry."

-Annie Lennox

Mijn eigen 'little bird' draag ik nu voor altijd met me mee. Dicht bij mijn hart. Ode aan mijn moeders, hoeders, zusters, dochters, grootmoeders en alle voormoeders. Deze foto is van tijdens de tattoo-sessie afgelopen vrijdag. Hoewel hij nu al bijna klaar is, laat ik jullie pas weer een foto zien, als mijn 'little bird' echt af is.