13 jaar 'De troost voorbij' [Edited Edition] #DichterlijkeVrijheid #PurePoetry #PurePoëzie

De troost voorbij

De zelfbewuste mens is geboren!

Niets is meer toeval

Niets is meer gebeurd

Alles is een keuze

De zelfbewuste mens betreurt

Betreurt dat het ooit dacht

dat alles door lot werd gebracht

dat alles hem overkwam

Gelukkig is er dan nu het besef

Het besef dat het leven maakbaar is

Geluk is een keuze

is de nieuwe leuze 

van de zelfbewuste man

Met de komst van het besef

is de troost verloren gegaan

een zelfbewust man laat geen traan

En wanneer hij hem al laat

Dan zegt hij: 

het gaat zoals het gaat

Jammer dan, 

de verkeerde keuze gemaakt,

zegt de zelfbewuste man

Zo treedt hij de wereld tegemoet

met de maakbaarheid in zijn toverhoed

Huil je, ben je boos,

jammer dan, 

aldus de zelfbewuste man

Sinds die bewuste dag

dat hij het licht zag

zijn er geen tranen meer gelaten

en is niemand meer getroost;

Geluk is maakbaar

als een puzzel

en te koop in een grote doos

De dans #DichterlijkeVrijheid #PurePoetry #PurePoëzie

De dans

De dans, dans

ik met Slauerhoff

Forens ik,

reist Vysotski mee

Ik wandel mijn

ochtenden met Kopland

in mijn hart. 

Droom ik van 

visje bij de T.

van Annie M.G.

Dat ik met woorden

van Ilja L. sjans;

Dat durf ik.

De poëten; 

dichters dat zij zijn.

Fluisteren 

gaten in m'n leven klein.

Vullen al mijn dagen

met stilstaan

stopt mijn jagen;

In hun woorden 

kan ik ZIJN.

Als het laatste woord valt #DichterlijkeVrijheid #ZielopdeTong #PassieopdeVloer

'De Schreeuw'  door: Edvard Much

Als het laatste woord valt

De schaarste neemt toe. Ver van de kus in een duinpan en de warme zon.

De kannibaal van woorden wordt erin gesmoord. Schreeuwt zacht,

de kannibaal die in stilte raaskalt – als het laatste woord valt.

Up-dated: De liefde de liefde oh liefde #DichterlijkeVrijheid #LetterWoordenZinnen #ZielopdeTong

Al de liefde van klatergoud

verblindt slechts, verblindt

Het is van zink hooguit van hout

De liefde de liefde oh liefde

Geboren vanuit, ben ik je kind

Maar ik, ik ben verre van klaar

Dat ik wegren mezelf bespaar

voor de liefde de liefde oh liefde

zal ik ooit nog worden bemind

Al de liefde van klatergoud

verdrink ik in 't huilen van de wolven

De liefde de liefde oh liefde

wat als jij ooit van mij houdt.

'See you around...' - 2nd time around...# I.M. Philip Seymour Hoffman

Twee jaar geleden na zijn overlijden deelde ik mijn Philip Seymour Hoffman-fantasie. Nu dus weer.

Vandaag voor de '2nd time around'; in memorie van de allergrootste van nu, als je het mij vraagt... 

Ik ben nog steeds 'struck' wat een verlies. Wat een man, wat een films. Zo jammer, we gaan elkaar nu echt nooit meer treffen. De fantasie voorgoed een droom die niet uitkomt. 

Nooit meer een Philip Seymour Hoffman-film. Ik blijf dat een verlies vinden.

Seabreeze Kiss #DichterlijkeVrijheid #PurePoetry #PurePoëzie

Seabreeze Kiss

It's your arms,

your hands.

Miss 'em finding

their way

to convey

that love expands

It's your legs,

arms and mine.

Our bodies

completely

intertwined.

That I so miss.

And your

Seabreeze Kiss.

-2016-

Maaike

'Doin' it for the Kids'; celebrating 'MotherAltar' #StoriesofmyLife (up-dated)

Two years ago I finished translating 'MoederAltaar'/'MotherAltar'. This piece changed my life. It was published on website/blog dedicated to the subject 'Childless by Choice' and it triggered me to write more about it. All part of my 'Not a Mother-mindfulness', as I call it. Today I share another piece on the matter that I wrote for the website Offbeatfamily.com, but in the end never saw the light of digital day. Even though my private situation has changed (not married anymore), my views on the matter haven't. And in the end, no matter the choice, we're all doin' it for the kids.

'Doin' it for the kids!'

What makes an offbeat family offbeat? The number of kids, the way of raising the kids, having gay parents, taking care of adopted children, foster children, being a single parent or being a family of two: husband and wife? In our case it is being a family of two, my husband and myself. Pretty offbeat these days – because having children (I prefer ‘becoming parents’) is far more normal than not and far more accepted. Childless by choice is the offbeat family-form of 2014 if you ask me. The reason for this opinion is the fact childless by choice-men and –women are often asked why and even more often judged by it (and not always in a positive way). It is more of a challenge for me to defend (I prefer 'explain' but it sometimes feels like 'defend' (or is it me?) my choice than it is for a parent.

To give you an idea, here are some of the remarks that I get: “Really, are you childless by choice? But why are you a woman then?” – Really? – Yes, really. And it was a woman stating this. Really? Yes, really. Another one, “If you don’t give birth than you aren’t a real woman.” Yes, really and again a woman. Comments like, ‘selfish', 'not natural', 'not normal', 'why else be woman (maybe because I’m born this way?)’ are often the rule rather than the exception. So the offbeat family isn’t a family with gay parents of different cultures and nationalities, with children of their own, adopted and foster – no it is the man and woman – married (or not) – who've choosen not to become parents.

Not many people relate to the choice I made, but apparently they let themselves ‘not like and sometimes even hate what they don’t understand’. My choice is made with love, from love and for love. I am convinced that because there are men and women like my husband and myself that other men and women CAN have kids. 

Why? 

Because it takes a whole village to raise a child. If a mother is short of hands, or a father, we can help. We live in your village. We can babysit your children. Because we live in the same village. We, along with you, keep an eye on your children while they’re playing outside. We live besides you in the same village. And if you’re temporarily unable to take care of your child no matter the circumstances, we can step in and we will step in – for as long as it is necessary. We live in your village.

We, as childless adults, know that we don’t know what it is like to be fulltime parents to childeren of our own. But we empathize with the difficult job it can be, the work it takes and with a lot of what comes along with being a parent. It can be overwhelming as it can be magical. But for the moments that it is overwhelming and maybe even a little too much, know that there are people like us to who you can come to for support. We live in your village, we live in the village where your children live. Nurture us, embrace us – let's embrace each other, we all need each other. Let’s do this...
...for the kids!

Automatically redirected #StoriesofmyLife

Deze eerste week besteed ik zo min mogelijk online (met name Facebook) en zoveel mogelijk analoog. Ik vermoed een trend. Voor hier verandert niet zoveel. Waar dan ook, online of analoog, ik ga voor een heel mooi 2016 - ook voor de lezers, jullie natuurlijk.

Voordat mijn zo goed als analoge week aanbrak, bezocht ik elders op het wereldwijde web een prachtige site - maar hey, wat denk je ik werd omgeleid. Iets met een adreswijziging. Dat bracht me wel op een idee. Ook al valt het nu mee met de beren op de weg en doodlopende steegjes; 2016 is nog maar net onder weg (om in het thema te blijven). Toch voor de momenten waarop ik niet goed uitkijk, over een beer struikel, tegen een lantaarnpaal dan wel muur oploop/bots - zou ik wel willen wat online ook kan: 'Automatically redirected'.

Het zijn natuurlijk de hobbels, de beren, de in de weg staande lantaarnpalen dan wel muurtjes die ons de lessen leren. Maar ja, is iedere hobbel de les waard of anders gezegd niet iedere beer is mijn aandacht waard. Dus waarom niet, waarom niet 'Automatically redirected'. Ik vind het niet alleen een idee, ik vind het een goed plan - maar ja - echt ik creëer geen beer - waar leg ik dit neer. Wie geeft hier gehoor aan?

Voor nu alleen hier. Voor nu alleen het plan, het idee. (Met een kleine glimlach, want ook al ben ik Facebook-vrij - mijn blogpost...exact... 'will be automatically redirected').

Ik wil vallen #DichterlijkeVrijheid #StoriesofmyLife

Ik wil vallen
knielen op de grond
Wil me overgeven
aan de morgenstond
Opnieuw beginnen
niet zonder kleur
Nieuwe zin verzinnen
volgevuld met geur

Ik wil vallen
vol overgave
knielen op de grond
aan 2016's morgenstond

--

Iedereen een heel mooi, bijzonder en aandacht-vol 2016 gewenst!

Terugzien & Vooruitkijken #StoriesofmyLife

Wat een zin had ik afgelopen zomer om weer aan de blog te gaan. Nog steeds hoor – blijkt alleen dat het analoge bestaan behoorlijk aan me trok na mijn juli-post en nog. Toen brak na de zomer tijd van herfst, van winter en van naar binnen aan en daar hoort (voor mij) schrijven bij. Alsnog 'aan de blog' maar in bescheiden vorm. Duidelijk voor mij nu, gedurende de seizoenen moest (en moet) het leven geleefd en beleefd worden – niet beschreven.

Zowel toen als nu blijf ik een enorme behoefte voelen om te delen, jullie te kennen in wat ik allemaal heb beleefd. Tegelijkertijd voel ik terughoudendheid. Aan mijn verhalen, kleven verhalen van anderen en die zijn niet aan mij om te vertellen. Dit blog is een plek waar ik persoonlijke verhalen deel maar hoe vertel ik iets persoonlijks zonder alles bloot te leggen? Hoe deel ik iets van mij - zonder het verhaal van een ander weg te geven?

Dit kan en wil ik er in ieder geval over zeggen.

2015 is voor mij een jaar geworden van in mezelf dalen, van op mezelf geraken en leren hoe 'echt' goed voor mezelf te zorgen. Vanaf een bepaald moment kon ik niet anders dan me bezighouden met mijn 3 'leven-in-het-nu'vragen: wat is goed voor mezelf, wat wil ik en waar heb ik behoefte aan? Als er ook maar iets over dit jaar te zeggen valt, is dat ik mezelf heb leren kennen. Niet de Maaike die door iedereen aardig gevonden wil worden, wat zeg ik zelfs geliefd wil worden maar Maaike; mijzelf zonder alle bullshit en ruis.

Daar zijn harde lessen en momenten aan vooraf gegaan en nodig voor geweest. Waarvan één nog steeds niet helemaal losgelaten. Een moment waarin alles wat ik 'werkelijk' had, namelijk mezelf, opeens onzeker werd. Een moment 'opeens' waarin ik he-le-maal niets over mijzelf te zeggen had. [De intensiteit van] Die gebeurtenis trekt nog, maar niet zo hard meer en dat is pure winst. Nee, dat is nog geen pure winst - wel pure winst is dat ik daarna niet meer om mezelf heen kon.

Wat daarna volgde en niet meer weggegaan is, is een enorm gevoel van (zelf)liefde, goed willen zorgen voor mezelf, anderen [daarin nog lerende ben] en dankbaarheid voor alles en iedereen (vrienden, familie, Els en Zenna en mezelf *bigsmiles*). Ik voel me als een enorme bak liefde die continu overloopt. En zo zal 2016 zijn; een jaar dat uit elkaar spat en overloopt van liefde, liefde voor de mensen om me heen en voor het leven en vanuit en met liefde verder mijn leven vormgeven. Overvloed is mijn woord voor 2016, waarvan liefde nu al in overvloed aanwezig is.