Het Lied van dit Universum - on repeat #AltarLife #AltarLove

Het lied van dit Universum

Alles ligt in mij besloten

de wereld, het bestaan.

Alles kan zich in mij ontvouwen

voortduren en vergaan.

Ik ben heel en ik ben al.

Met liefde alom overgoten

in het ritme van het hart

drum ik zacht

met iedere slag

het lied van dit Universum.

- Maaike -
februari 2017

'Mens-zijn is een herberg' - Rumi #AltarLife #AltarLove #Inspireren

'Mens-zijn is een herberg' is een tekst van Rumi al heel lang met me meereist. Gelukkig.

In de afgelopen periode zijn zoveel gevoelens 'langsgekomen', en nog. Altijd een uitdaging om ze te verwelkomen. Ook pijn, boosheid of intens verdriet. En zoals ze langskomen, vertrekken ze ook weer. De tekst van Rumi herinnert mij daaraan. (Gelukkig genoeg liefde, warmte en geluk.)

Mens-zijn is een herberg

Elke ochtend arriveert er een ander,
Een vreugde, een depressie, een laagheid,
Een moment van bewustzijn daagt op
Als een onverwachte bezoeker.
Verwelkom en vermaak ze allen!
Behandel iedere gast met eerbied,
Al is het een schare verdriet
Die je huis heftig
Van zijn meubilair ontdoet.

Misschien ruimen ze je huis leeg
Voor een nieuwe verrukking,
De donkere gedachte,
De schaamte,
De boosaardigheid…

Treedt ze met een lach, bij de deur, tegemoet
En noodt ze binnen.
Wees dankbaar voor wie er komt;
Ieder van hen is immers gezonden
Als een leidsman{vrouwe)
Van boven…

Rumi
mysticus, filosoof, poëet

Dag 1 van week 1 van maand 1 - Een reflectie #StoriesofmyLife

Voor de opleiding waarmee ik in november 2017 ben begonnen, ben ik bezig met een portfolio. Daarvoor maak ik opdrachten, toetsen en reflecteer ik. Sommige van mijn blogs hier, heb ik digitaal aan mijn portfolio toegevoegd, omdat ze goed passen en laten lezen hoe ik 'bedraad' ben. Nu even andersom, en lees je hieronder een reflectie geschreven over mijn letterlijke weg naar mijn eerste stagedag. Want zoals mijn blogs laten zien waar ik ben, zo laten mijn reflecties voor mijn portfolio dat ook.

Dag 1 van week 1 van maand 1

Je eerste stagedag is natuurlijk net zoiets als je eerste werkdag. Dag 1 van stage, maandag 9 april – op Goede Vrijdag, 30 maart 2018, pas beklonken. En iets meer dan een week later dus, 9 april 2018, op weg in de trein. Op weg naar dag 1 van week 1 van maand 1. Rete-span-nend. Toch? Maar waar normaal gesproken de zenuwen bij zo'n eerste dag de overhand nemen, gebeurt nu niets. Helemaal niets.

Terwijl ik in de trein zit, met mijn vingers trommel, wacht ik geduldig op de eerste zenuwen. Nog steeds helemaal niets. Ik zit in de trein met een muziekje op, helemaal senang te zijn. Hmmm...verdacht. Waar blijven die helse rakkers die mijn lijf op z'n kop zetten, druk huppelend, juichend en springend en vooral hard lachend. Altijd gegarandeerd van een angstige Maaike met de meest idiote ramp-scenario's horend bij een eerste dag. He-le-maal niets.

Hoe vreemd ook, hoe natuurlijk tegelijkertijd deze eerste ervaring. Want ik heb deze stage niet vanuit een rol of een trucje dat ik ken. Deze stage heb ik omdat ik, ik ben – omdat ik mijn (levens)ervaring heb, die goed kan aansluiten bij menig cliënt. Deze stage heb ik, omdat het FACT-team een ervaringsdeskundige goed kan gebruiken. Dus onderweg naar de eerste dag geen rampscenario's, want ik kan niet ontmaskerd worden als een fraudeleus persoon die zich anders of beter voordeed tijdens het kennismakingsgesprek. Ik ben aangenomen als Maaike niet als webredacteur of marketeer.

Tijdens mijn 20-en-nog-enkele-minuten durende treinreis schieten de weilanden en wat Vinex-wijken aan mij voorbij. Ik ben onderweg naar nog meer mezelf. Ik ben onderweg naar dat ene later waarvan ik ergens wist dat dat toch ook voor mij weggelegd moest zijn. Onderweg naar gelukkig oud worden met mezelf. Ik ben onderweg naar daar dat vanzelf mijn hier en nu gaat worden. Nu is daar beter dan hier. En straks is het nog beter want dan is dat daar mijn hier (volgt iemand dit nog).

Geen rollen meer, geen trucs maar gewoon mijn 'sorry white ass' omdat ik daarmee veel meer kan (betekenen). En er valt niets te verhullen of later te onthullen, mijn 'sorry white ass' is precies wat het is. Het is mijn (werk)materiaal waarmee ik anderen kan helpen. Dus 'Hallo dag 1 van week 1 van maand 1'. Ik heb goede zin, kleine vlinders in de buik. Geen huppelende lachende gierende zenuwen maar vriendelijke vlinders die mij van binnen zacht strelen. Als kleine aanmoedigingen 'je weet dat je het kan – dat weet je, je kan het'.

Van binnen huppelt, lacht en giert niets, maar als vanzelf versnelt mijn pas van station Beverwijk naar FACT team van Lucertis in Velsen-Noord, alsof ik huppel. De auto's en vrachtwagens schieten langs me heen. Op weg naar hun 'ik-weet-niet-hoeveelste-dag' terwijl ik naar mijn dag 1 van week 1 van maand 1 wandel...huppel. Het is meer dan een eerste stagedag...het is stiekem toch wel de eerste dag van de rest van mijn (werkzame)leven. En ik mag alles van mezelf meenemen, zonder mezelf kan dit zelfs niet. Wat een uitvinding: ervaringsdeskundige.

(Over een rol gesproken – onderstaand gedicht 'De vedette' past...wat als je met je grote gebrek ontmaskerd wordt...)

Je buigt en neemt het applaus in ontvangst/ 't publiek bedankt jou voor jouw leven,
Dat zij jou mochten aanraken/ voor enkele kostbare secondes/ voor dat heel even
De betekenis van jouw voorstelling ontgaat me/ dat en die verwarring raakt me
voor meer dan een nu/ voor meer dan 'n leven.

De acteur, de charmeur, het masker en daarachter/ die niet buigt en zich geen applaus waardig acht
nog altijd wacht...op waardering/ van buiten omdat binnen niets...dan een schaduw is
Waar het leeft in de luwte van het leven/ van de acteur met de lachers op de hand
herkent de schaduw niets van zichzelf/ bang om betrapt te worden op dat grote gebrek en gemis

Je buigt maar je snapt er niets van.

'Attachment to pain, no gain' Short#StoriesofmyLife #Inspireren

Ik ben niet gehecht aan mijn pijn. Soms nog wel verknocht aan een gedachte of gevoel. Maar meer en meer ervaar ik overzicht en inzicht. Als een adelaar rondcirkelend boven mijn gedachten en gevoelens. Zie en ervaar ik het voorbijgaan van de hick-ups, mind-fucks en al die emoties. En ik ervaar dat ik ben wat daaraan voorafgaat...en...voorbijgaat. Niet gehavend, wel gesterkt. En die rudimenten van gedachten en gevoelens trekken altijd voorbij.

Hashtag Vrij

Hashtag BlijEi

Hashtag LoveLife

Hashtag F***It!

Grondtoon 'Geluk' #StoriesofmyLife #Inspireren #Geluk #Zelfgenezend Vermogen

Als je een griep goed uitziekt, is je energieniveau daarna doorgaans beter dan daarvoor. Logisch want zo'n griepje kruipt langzaamaan naar de oppervlakte dus is je lijf voordat die rakker doorbreekt al niet 100% fit. Ik bemerk bij mezelf na zes dagen thuis te zijn geweest, nieuwe zin, een scherpere blik en de behoefte te delen.

Sinds een paar maanden ben ik bezig met het thema 'geluk'. Alhoewel 'geluk' een te zwaar woord is. Het Engelse woord 'joy' past beter terwijl de vertaling 'blijdschap' weer verder staat van wat ik bedoel. 'Geluk' is het (woord) dus. In mijn laatste depressie die ik in alle intensheid maar vooral bewustzijn ervaarde, voelde ik dat ik in wezen niet ongelukkig ben. Sterker nog, ik ervaarde dat ik gelukkig ben. Belangrijker nog, ik herkende dat gevoel van 'geluk' (joy) niet als gevoel maar als 'staat van zijn'. Als grondtoon van mijn bestaan. Als iets dat er altijd is en in mij besloten ligt.

Dit besef daalt met iedere dag dieper in en kleurt meer en meer mijn dagen en de keuzes die ik maak of niet maak. Dat laatste klinkt misschien wat flauw maar het is wel 'key' in mijn leven nu. Ik ben meer bezig met 'geen keuzes' te maken en vooral af te stemmen op mijn 'geluk', dan bezig keuzes te maken en vooral toch vooral toch en vooral toch in beweging te zijn. Want God je zult maar niet in beweging zijn en slechts zijn.

De ironie van geen keuzes maken is de ruimte die dan ontstaat waardoor dingen zich ontvouwen en in beweging komen. Niet meer 'pushen', niet meer afdwingen maar laten ontstaan en durven ontvangen. Zoals ik merk dat geluk de grondtoon van mijn bestaan is, is beweging dat ook; die meer kans krijgt zonder het geduw en getrek wat de meeste van ons doen. Niet zo verwonderlijk, want dat is ons aangeleerd.

Ik kan niet beginnen met te omschrijven wat dit alles met mij doet. Een 'thuiskomen-gevoel'. Een 'hè, hè, zo moet het zijn-gevoel' (en die reis begon HIER). De helderheid die het geeft op mezelf en mijn keuzes nu en de keuzes die in het verleden liggen. De duidelijkheid die het schept voor mij in relatie tot mezelf en tot anderen (vriend, familie en vrienden).

Het voelt alsof ik wortel geschoten heb en ik veel steviger in mijn schoenen sta, rustiger ben en stiller. Geen bewijsdrang of hyper-de-piep ik moet eruit, maar eerder met vertrouwen en in stilte in continue afstemming (dat is wat anders dan continu afgestemd zijn - ik bedoel: ik ben niet klaar, 'I still have to get a lot of my shit together'). De behoefte te delen heb ik wel, vandaar ook hier en nu dit 'stukkie tekst'. En meerdere zullen volgen 'for sure'. Ondertussen onderzoek ik en ontdek ik verder.

You might also like Mijn licht; omdat het december is #StoriesofmyLife #AltarforLife  Een nieuwe bril en van standpunt durven veranderen #StoriesofmyLife

Oh oh aan de Kook, wat een Geluk #StoriesofmyLife #Geluk #Cookin'Baby

Sinds kort verzamel ik recepten. Dat doe ik op een 'luie' manier, namelijk via Pinterest 'pin' ik ze. Ik heb me voorgenomen iedere week een gerecht dat ik nog niet ken en nog niet eerder bereid heb, klaar te maken. Sinds twee weken is mijn vriend mijn proefkonijn. Een dankbaar slachtoffer en iemand die 'goddank' alles lust.

Mijn 'pin'-mapje met recepten dijt snel en flink uit en ik plan nu al twee weken vooruit en ik kan al niet wachten op week 3 - want dat recept staat ook al klaar. Dit alles hoort bij mijn nieuwe routine dat te doen of me te omringen met datgene waar ik blij van word. Om het 'geluksvaatje' waar ik (altijd al) uit tap (maar nu continu voel) goed gevuld te houden.

Afgelopen week aten we 'Boston Mac and Cheese' met paprika-salade en de week daarvoor geglaceerde zalm met salade en korianderrijst. Deze week wordt het geroosterde spruiten, avocado, couscous met een vinaigrette en de week daarna....nou ja, dat houd ik voor het proefkonijn nog even geheim.

Ik wist dat ik koken niet vervelend vond, maar ik ontdek nu dat ik het geweldig vind en alleen maar nog leuker ga vinden. Niet alleen het bereiden van het gerecht maar ook het mooi opmaken van het bord. Ook al was ik eerder lid van een eetclub en heb ik me die hoedanigheid 'uitgeleefd' (en veel geleerd), daarbuiten kookte ik niet vaak of veel.

Mijn vondst is dat ik merk hoe je een goede dag nog beter maakt door het af te toppen met het bereiden en daarna genieten van een mooi gerecht. En daaraan vooraf gaat het doorspitten van prachtige recepten en het in huis halen van mooie ingrediënten. Alles is een feestje. Ook heb ik in de afgelopen weken ontdekt hoe weinig daarvoor nodig is...behalve liefde. Heel veel liefde.

Foto: Pinterest, Spruiten-recept van Another Root