Ochtendritueel #Stories.of.my.Life

Vorige week ben ik begonnen aan 10-daagse Ochtendritueel Challenge (check de Facebook-pagina!). Een mooie manier om te ruiken aan verschillende manieren je dag te beginnen. En een absolute inspirator voor je eigen (nieuwe) ochtendritueel te bedenken of om het gewoon een keer helemaal anders te doen.

Een van de resultaten, een heerlijk gezamenlijk ontbijt met een merenque tartelette :-) Goed, goed ik doe het natuurlijk wel een beetje verantwoord, zie op de foto mijn glas heet water met citroen.

Nog een paar dagen en de challenge is voorbij. Genoeg ideeën opgedaan, al vermoed ik dat de tartelette niet een dagelijks ritueel zal zijn. Maar lekker is het wel!

'Dwalen om te weten waar te aarden' #Dichterlijke.Vrijheid

Nooit eerder gedeeld, dit gedicht. Wil er van alles over zeggen en over mezelf die ik toen was en die toen schreef. Ergens flauw de neiging mezelf te verdedigen. Ik doe het niet. Het is een aangenaam weerzien met Maaike van 27 jaar. Grote glimlachen hier.

'Wandering through life'  Found @everythingthatcatchesmyeye.tumblr.com

Ik dool, dwaal en verdwaal in een wir-war
van woorden van anderen uit andere streken
strijk ik met mijn hand over het hart
de liefde die ik voel voor woorden
Ik vergeef me mijn gemis voor gevoel
voor woorden te verwoorden
wat anderen bedoelden

Toen ik daar doolde, dwaalde en verdwaalde
voelde ik jou, jou en jou ook Auden
voelde ik waar jullie waren, Plath en Brodsy
niet te vergeten kroegtijger Bukowski
hang naar liefde, gerechtigheid en dood
de eenzaamheid bevechtend en beminnend

Terwijl ik dool, dwaal en verdwaal in
jullie woorden, raak ik verder de weg kwijt
als een alcoholist die denkt zich beter te voelen
wanneer het bloed verdunt door de aderen vloeit
die denkt de warmte aan te raken met een pint

We dwalen allen om te weten waar te aarden

Dat wat ik afgelopen weekend zag (DWIAWZ) #Fotomobielen

Het was een slow, loom, feestelijk, zonnig en zalig weekend.

Zaterdag op weg naar de bus trof ik een vaas met buitenbloemen erin…

…aangekomen…

…daarna in volle zon feest…

…om zondag het weekend aan het strand af te sluiten.

Image by Ron

Van twee jaar terug #Dichterlijke.Vrijheid

Teruglezen in je dagboek wordt afgeraden. Zelf heb ik eigenlijk nooit zo goed begrepen waarom. Omdat terugzien geen zin heeft? Als dat zo is, dan maakt het toch eigenlijk niet uit. Ik lees mijn dagboeken wel terug. Niet vaak, maar soms. Iedere keer valt me daardoor op hoeveel en hoe weinig ik toen wist - en de geleerde lessen tekenen zich 'ineens' met een enorme helderheid af.

Achteraf is niet alleen makkelijk praten, in mijn geval ook makkelijker lezen.

Net zoals mijn dagboek iets van mij en mijn verleden ontvouwt, zo doen mijn gedichten dat ook. Vind ik. En met onregelmatige regelmaat lees ik ook die terug. Deze is van exact twee jaar terug en is nog steeds waar. Misschien nog wel meer waar dan toen ik 'm schreef.

Een weg

Het is een weg.
Hier begint deze weg.
Hier.
Het brengt je op plekken
van dromen en van verlies.
Deze weg.
Deze weg bewandel je
zonder het inzicht van de ander.
Op deze weg beweeg je
en het verandert je.
Jij ervaart deze weg
zoals jij 'm ervaart.
Het is gissen naar de weg van de ander.
Naar of zij verandert.
Een goede weg
zoals deze weg
kruist met wegen van anderen.
Jij kiest.

"Little bird" #Stories.of.my.Life

"I look up to the little bird

That glides across the sky

He sings the clearest melody

It makes me want to cry

It makes me want to sit right down

and cry cry cry."

-Annie Lennox

Mijn eigen 'little bird' draag ik nu voor altijd met me mee. Dicht bij mijn hart. Ode aan mijn moeders, hoeders, zusters, dochters, grootmoeders en alle voormoeders. Deze foto is van tijdens de tattoo-sessie afgelopen vrijdag. Hoewel hij nu al bijna klaar is, laat ik jullie pas weer een foto zien, als mijn 'little bird' echt af is.

Mooie Magnolia #Fotomobielen

Iedere dag voor 21 dagen lang, kiek ik met een thema met mijn mobiel. Afgelopen zaterdag trof ik deze mooie Magnolia bij mijn moeder thuis... 

...en het gedicht 'Zondag' van Remco Campert trof ik maandag ergens op het wereldwijde web.

Zondag

Zondag had ik me voorgesteld 

in de hangmat door te brengen 

tussen de stevige stammen van de bomen 

dicht boven de aarde 

en van de hemel ver genoeg verwijderd 

om me een mens op zijn plaats te voelen.

Maar het regende.

© Remco Campert 

Uit: Bij hoog en bij laag 

Amsterdam: De Bezige Bij 
1959 

Van ontreddering naar dankbaarheid #Altar.for.Life

‘Complete ontreddering’ zo noemde vriendinnetje D. de situatie die ik gecreëerd had: bij man weg en verliefd op andere man. Dat beschreef de situatie en het voelen vrij accuraat. Toen. Het voelde voor mij alsof het universum me een hele harde duw vooruit gaf. NU moet het gebeuren. Om daarna te denken ‘wat gebeurt er?’ Op die momenten zelf is het vaak lastig te duiden waarom iets gebeurt. Dat gold toen ook voor mij.

Lorelei's ontreddering Beeld: Silvergrey

We leven acht maanden later. Nog steeds is niet alles in woorden te vatten of te duiden. Dat hoeft ook niet. Het zijn kleine lichtjes die zich steeds duidelijker aftekenen. Wat nu wel heel duidelijk voelbaar is, is dankbaarheid. Van de ene relatie in de andere is niet misschien het meest verstandige, maar het is gebeurd en ik ben er dankbaar om. Met alle hick-ups en hang-ups van dien en alle prachtige intense momenten. Wat ik zeg, dankbaar.

Nu leer ik mezelf kennen in een situatie waarin geen vanzelfsprekendheid is. Al was dat voorheen ook niet, nu voel ik het. Opnieuw afstemmen met mezelf, een nieuw sociaal leven opbouwen, het vormgeven van mijn financiële onafhankelijkheid, mijn liefdesleven; kortom mijn leven. Dit alles beschouw ik als een groot cadeau.

Het grootste cadeau deze periode is vooral de grootste verrassing. Twee jaar geleden schreef ik over bewuste kinderloosheid. Een hele bewuste keuze van toen (ruim 9 jaar geleden) – waarvan ik tot op de dag van vandaag geen spijt heb. Ruim een jaar geleden schreef ik vanuit iedere vezel in mijn lichaam; het gaat ook niet meer gebeuren moeder worden, ik vind mezelf te oud. En dat is goed.

Hoe verrassend was het dat toen ik (bij wijze van spreken) mijn oude voordeur achter mij dicht deed, die keuze (en het gevoel van te oud zijn) oploste. Het loste op in: als het kan, dan mag het en is het welkom. Ik wist voor mezelf dat mijn bewuste kinderloosheid niet voortkwam uit een ‘pertinente nee’. Het was ingegeven door de relatie toen. Die vond ik – en daar heb ik geen spijt van – belangrijker dan moeder worden.

De echte keuze, vind ik, is als beide opties open staan. Daar bevind ik me nu. Dat is waanzinnig. Of het ooit gebeurt, moeder worden, weet ik niet. Wat ik wel weet is dat ik zo dankbaar ben dat ik kan zeggen: wat er ook gebeurt, het is welkom en gebeurt het niet, vind ik mijn leven nog steeds waanzinnig mooi en waardevol.

Van ontreddering naar dankbaarheid. Daar ben ik nu. Misschien wel daarom.

Ik mis Apeldoorn #Stories.of.my.Life

Twee dagen geleden stond ik op het perron van Amsterdam Centraal. Ik kwam van een introductie voor een prachtige training van Hermelijn van der Meijden (daarover later meer). De omroepvrouw schalde door de hal en over de perrons, iets met vertraging en iets met geen treinverkeer mogelijk. Het enige dat ik hoorde was 'Apeldoorn'.

Op dat perron werd ik overspoeld door een golf van heimwee. Heimwee naar Apeldoorn, heimwee naar mijn opa en oma die daar woonden. Jarenlang kwam ik daar bij hen en het was altijd een groot genoegen om naar hen toe te gaan. Eerst woonde ze op een flat in het gedeelte van Apeldoorn niet ver van Paleis het Loo. Als we daar langs waren gereden dan waren we er bijna. Het gevoel dat daarbij hoorde herinner ik me nog steeds.

Later, ze zijn op hun 80+ nog verhuisd, woonden ze in een flat op drie hoog met uitzicht op de weg (klinkt niet romantisch maar het was een prachtige en prachtig gelegen flat). Als we aan kwamen rijden zag ik mijn opa al voor het raam staan of op het balkon, naar ons te zwaaien. Ik ken niemand die altijd echt zonder uitzondering altijd liet blijken hoe blij was ons en mij te zien. Een en al warmte, het spatte er van af. Ik hoorde daar op het perron 'Apeldoorn' en ik maakte ter plekke een kleine reis terug in de tijd.

Ik mis Apeldoorn.

In de schaduw zie je het licht #Stories.of.my.Life

(Geen vooropgezet, voorbedacht stuk, al schrijvend zoek ik hier naar de juiste woorden. Als het onsamenhangend overkomt - weet je waarom. Geen excuses hier. This is my place ;-))

Waarom schrijf ik, waarom blog ik - wat is mijn motivatie? Wat is mijn motivatie, sowieso? Waar alweer bijna acht maanden geleden alles vanzelfsprekend was en alles vanzelf ging - ook mijn schrijven - is dat nu niet en gaat dat nu niet. Alles lijkt te zijn gestript ("to truth and bone" - Heather Nova). En ik ook.

Waar een sociaal leven 'gewoon' plaatsvond, is dat nu niet. Waar het schrijven vanzelf ging, gaat dat nu niet. Wat betekent dat, wat zegt dat. Ergens kreeg ik terug dat ik met mezelf in de knoop zit of een mens van twijfel ben, maar dat is het niet. Als het iets is, is dat ik alles nu opnieuw definieer (daar al even mee bezig ben) - niet vanuit onderdeel zijn van een geheel, maar vanuit mezelf.

Soms voelt het alsof ik in de schaduw zit en dat zat me dwars tot een paar dagen geleden. Ik stond op het perron te wachten op de trein. De zon scheen, maar ik stond onder de overdekking; in de schaduw zou je kunnen zeggen. Op een goed moment keek ik op naar de muur waar het zonlicht op viel, dat vanuit mijn schaduw zo mooi zichtbaar was. Daar realiseerde ik; in de schaduw zie je het licht - de schaduw biedt een prachtig uitzicht op licht.

Mijn uitzicht vanuit de schaduw een paar dagen terug

Waarom schrijf ik, waarom blog ik - wat is mijn motivatie? Wat is mijn motivatie, sowieso? Hoe gestript alles nu ook is, er is ook in de schaduw een enorme drive voor leven voor Zijn. In welke schaduw ik ook zit, dat licht zie ik altijd. Mijn schrijven is onlosmakelijk verbonden met mijn leven met mijn Zijn. Ik kan niet anders. En als ik in het proces één persoon met mijn woorden weet te raken, is dat een geweldige bonus.

Soms biedt de schaduw plek en ruimte om tot jezelf te komen, zo zie ik het. Het 'dwingt' je naar binnen te gaan. En het is het licht dat jou die schaduw, ruimte biedt. In feite 'opereer' je altijd in het licht. Want zonder het licht zou er niet eens schaduw zijn. Maar 'boy' ben ik blij 'dat ik het licht zie'.

Opgedragen aan alle trouwe lezers, mijn familie, mijn vrienden en aan mijn 'XdDdX'

Van Niets naar Iets; een nieuw ritme #Stories.of.my.Life (up-date)

Al eerder schreef ik mijn dogma van drie keer per week te posten, los te willen laten. Dat lukt me aardig. Ik schrijf wanneer ik wil, wanneer ik een verhaal gevangen heb of een urgentie tot schrijven voel. En als het me niet lukt, als er niets komt - gebeurt regelmatig - is dat ook goed. Het is bijzonder te merken hoe ik mezelf vanalles opleg, daarnaar 'leef' en vervolgens mezelf daarmee klem kan zetten. Terwijl schrijven gedijt bij rust, bij ruimte, bij mogen en niet moeten. En dat geldt eigenlijk voor alles.

Dus nu staar ik naar buiten of naar de muur, met uitzicht op mijn dromen- en verhalenvangers (kijken of dat meer verhalen oplevert ;-)) of ik lig op de grond starend naar het plafond. Ergens in dat grote Niets - in de stilte - ontstaat altijd wel Iets.

Niets (concept)

Het is goed zoals het is

zelfs als het niets is.

Je kijkt me beteuterd aan

het is niet wat je had verwacht.

Dat niets heel veel is

en eigenlijk heel wat

zie jij niet zo.

Pas wanneer er een strik om zit

is het een cadeau.

Waar je wat aan hebt

dat je op een plek zet.

Alleen dan vindt je er wat van.

En van niets vind je niet iets.

Je stampt door de kamer

van onbegrip: leg het me uit.

Je wilt begrijpen wat ik bedoel.

Je wilt weten wat ik voel,

omdat daar een waarheid

achter schuil gaat.

Lieverd, het is intentie

niet de daad.

Niet een ding,

niet iets wat je vastpakt.

Ik hou je vast en

druk je tegen me aan.

En begrijp dat voor jou

iets altijd meer en

beter is dan niets.