De 19 posts niet gered... Onbedoeld mooi want mijn laatste post van 2018, is mijn 18e bericht. Maar zulks echter geheel terzijde...
maandag 31 december 2018
vrijdag 28 december 2018
Dit jaar. Weer. Blijf ik aan. #RepostvanFacebook #Dag2018 #Hallo2019
(2018 wat was je kaa-uu-tee en wat was je magisch waanzinnig mooi. _/||\_)
Als de nacht valt en de dag achterlaat
zoals het nieuwe het oude jaar
dan kan ik zeggen
dat ik heb liefgehad
dat ik mijn schaduw heb gezien
dat ik mijn zwaarte heb gevoeld
dat veel wat ik zei of hoorde
niet was of anders was bedoeld
dat ik fouten heb gemaakt
maar ik bleef aan
ik bleef aan
Als de nacht valt en de dag achterlaat
zoals het nieuwe het oude jaar
dan kan ik zeggen
dat ik niet méér weet
dat ik me wijzer voel
dat ik jou nooit meer vergeet
dat ik donkerte naar het licht bracht
dat ik zachter geworden ben
minder hard
dat ik niet alles heb begrepen
maar ik bleef aan
ik bleef aan
Nu de nacht de dag achterlaat
zoals het nieuwe het oude jaar
weet ik dat alles al is
het enige dat het vraagt
dat ik aanblijf
opdat ik
niets
mis.
[Geen nieuwe voornemens]
Dit jaar.
Weer.
Blijf.
Ik.
Aan.
vrijdag 21 december 2018
Like a Wild Rose
Who knows everything
but knows nothing
Not a thing
Opinions fueled
Rejections ruled
But I arose
Opinions fueled
Rejections ruled
But I arose
like a wild rose
Hounting you
with raw truth.
Howling to my moon.
I arose like a wild rose.
Hounting you with raw truth.
Hounting you
with raw truth.
Howling to my moon.
I arose like a wild rose.
Hounting you with raw truth.
maandag 17 december 2018
When we get lost again #AltarFriendship #SoulBrotherandSisterhood
- the empath warriors -
It was with a sigh...
Aye,
that I've recognised
my through ages defied
you, my everbest friend
My always there for me mate
We did not speak in words
of this time and world.
It is with a blink of an eye
or a with the narrowest of sigh
that we've recognised
our everlasting living fate.
So when we get lost again
darkness my sweet old friend
I will meet you at the gate
of neverending possibillities
and far beyond the seven seas.
As we do and have done
time and ages again and again.
It doesn't matter how far we've gone
time always reaches out its hand
For we are the ones.
We are the ones.
donderdag 13 december 2018
A new Paradigm (of Love) - Up-dated
De euromunten vallen bij bosjes de afgelopen weken en dagen. Vertragen, voelen en in mijn geval ook woorden geven. Het mooie van inzicht krijgen in je eigen proces is dat de ruimte die daarmee ontstaat, ook ruimte is voor het begrijpen van het proces van de ander. Wijsheid is altijd achteraf. Maar iedere achteraf, is van iets nieuws ook een vooraf. Dus het inzicht opgedaan in deze periode neem ik maar mooi mee naar een nieuw vooraf.
A new Paradigm
- of Love -
Love coursed right through us
And how we shared
Yet,
it wasn't about us
Together we didn't pair
Us was your path of pain
As it was mine
This joint moment in space
was a start
of a new paradigm.
Love coursed right through us
And how we cared
It wasn't about you and me
Together we didn't pair
We both climbed our hills
you see
This joint moment in time
was the beginning
of a new paradigm
How love coursed through us
Teaching about
triggers
hick-ups
and mindfucks
It wasn't about us
It was about getting me
finding my paradigm
Turns out I get you
Now finally
What a hell of a climb.
(Big thank you to the Love that let us see that it wasn't about you and me).
Een paar dagen geleden deelde ik het laatste deel van een correspondentie (in het Engels). Deze heb ik 'onzichtbaar' gemaakt. Het gedicht hieronder, is uiteindelijk wat ik zeggen wil. En wat de tekst van vandaag betreft, op de een of andere manier kan ik op het moment het beste in het Engels reflecteren als het om (zelf)Liefde gaat. De woorden vielen me een paar nachten geleden toe.
A new Paradigm
- of Love -
Love coursed right through us
And how we shared
Yet,
it wasn't about us
Together we didn't pair
Us was your path of pain
As it was mine
This joint moment in space
was a start
of a new paradigm.
Love coursed right through us
And how we cared
It wasn't about you and me
Together we didn't pair
We both climbed our hills
you see
This joint moment in time
was the beginning
of a new paradigm
How love coursed through us
Teaching about
triggers
hick-ups
and mindfucks
It wasn't about us
It was about getting me
finding my paradigm
Turns out I get you
Now finally
What a hell of a climb.
(Big thank you to the Love that let us see that it wasn't about you and me).
vrijdag 7 december 2018
Throwback Poem [2015]/ Of an once in Space and Time
The lines in my face
are mine
Trails of an once in space
and time
Where we both climbed
steep hills
Where we both fighted
our windmills
Finding out our paths
not intertwined
The lines in my face
The lines in my face
are mine
Trails of an once in space
and time
Thinking then our paths
would intertwine
For the rest of space
and time
woensdag 5 december 2018
Expanding Heart (in English) Hashtag NoLabelsatAll
"Your strong head is being met by at least an equally and maybe even stronger Heart", said by my coach this past year a couple of times. "Otherwise you would have fallen and you haven't", she said. She was and is right. So to all you 'Head'-people out there, struggeling to find your way to your Heart. It is there and it is Big and it is there for you to find and feel.
And when you do...when you find your Heart, it wil grow further and expand. With all the emotions that comes with growth and expansion. Scary as Hell but boy what a gift as well. One month to go this year, enjoy going inside the winter's womb.
Happy December everybody!
And when you do...when you find your Heart, it wil grow further and expand. With all the emotions that comes with growth and expansion. Scary as Hell but boy what a gift as well. One month to go this year, enjoy going inside the winter's womb.
Happy December everybody!
vrijdag 30 november 2018
Het klopte, het klopte niet #NoHashtagToday #NoLabelsasWell
Het klopte, het klopte niet
Alles samengevat
in nog geen jaar
Hoe het toen was
is nu verjaard
Het klopte
en klopte niet
Dat willen niet genoeg is
is nu het grootste verdriet
Het was groots onbekend
die zoet zoete tijd
Een marathon gerend
zonder een wegwijs
Het klopte
en het klopte niet
Dat willen niet genoeg is
is nu het grootste verdriet
Alles samengevat
in nog geen jaar
Planken misgeslagen
maar wat een jaar
Aan ons willen lag het niet
en dat is nu 't grootste verdriet
Het klopte en het klopte niet.
dinsdag 30 oktober 2018
Pijn #StoriesofmyLife #PurePoëzie of zoiets
Pijn
Jij
Jij bent geen parkeerterrein
voor mijn oude pijn
Zoals ik ook niet voor jou
voor jouw oude 'au'
Jouw pijn is jij
De mijne van mij
Dat laat niet onverlet
of ongemoeid
dat het er is
geraakt zijn - gevoeld
geraakt zijn - gevoeld
Ik
Ik ben geen parkeerterrein
voor jouw oude pijn.
Zoals jij ook niet voor die van mij.
Zorg jij voor de jouwe
Zorg ik die voor van mij\
Misschien zijn we dan ooit
van onze triggers bevrijd.
donderdag 25 oktober 2018
Marius #VerhaleninhetKort
"Dan zou er altijd rock-‘n-roll zijn", verzuchtte Marius. Hij was aan het einde van een avontuur waarvan hij mij ongetwijfeld de details uit de doeken zou doen. Alleen nu kwam er niet meer uit dan zijn verzuchting, als dat een woord is, verzuchting?
Marius ontmoette ik een aantal jaar geleden. Als ik wil, zou ik na kunnen gaan wanneer dat was. Het is alleen niet belangrijk. Sinds Marius speelt tijd een ondergeschikte rol. Sinds Marius leef ik van moment tot moment om vele momenten later te realiseren dat ik me vele momenten later dan eerder, in mijn leven bevind. Dat gebeurt; je niet realiseren dat je verder komt, totdat je verder bent.
Voor Marius kon ik alles plaatsen in tijd. Kleine details vormden referentiepunten die me uitstekend de weg in tijd wezen. Dat is niet meer zo. Alles is nu een geheel. Losse details die voor velen in tijd te plaatsen zijn, zoals een vakantieliefde of een tijdelijke baan, bestaan niet meer. Het is een ketting van opeenvolgende gebeurtenissen geworden. Te beginnen met onze ontmoeting.
Wanneer weet ik niet meer. Het was een avond, lui en loom. Warm. Ik kan me de zweetdruppels op mijn lippen herinneren. Ik voelde de zoute druppels op mijn tong steeds wanneer ik een slok van mijn water nam.Het zweet kroop langs mijn hals naar beneden. En daar ontmoette ik Marius. Marius stond zomaar ineens voor me en ving met zijn vingertoppen de zweetdruppel op. Zo heel gewoon. Zoals je een geldstuk van de grond raapt wanneer je die laat vallen. Of zoals je een boek opraapt voor iemand die de handen al vol heeft, zo op die manier, gewoon en galant tegelijkertijd. Op het kruispunt van hals naar de welving van mijn borsten, ontmoette ik Marius. De mooiste plek waar ik ooit met iemand samen geweest ben
Die avond heb ik niets gezegd. Alleen maar geluisterd naar een stilte die compleet nieuw voor me was. Waren stiltes altijd akelige confrontaties met elkaar niets te vertellen hebben, of niets met elkaar te delen hebben, deze stilte was vol, rond, roze, rood, als een zon die zich in de zee dompelt. Sinds Marius, dat allemaal sinds Marius.
Toen de zon weer haar weg aan het terug vinden was stond Marius op. De ruimte om ons heen was ineens stekend aanwezig. Een heel stoffig lokaaltje, de zon deed nog haar best om door de spelonken van vergaan hout het lokaal van enig sfeerlicht te voorzien. Je kon aan het licht zien dat het buiten prachtig moest zijn. Je kon de warmte van de dag die in het verschiet lag al voelen. Net zoals de frisheid van de ochtenddauw. Sprankelende druppels die als een caleidoscoop alle kleuren van het licht van de zon weerspiegelde. Zo een dag.
We stonden in de ruimte tegenover elkaar. Het lokaal dat de avond ervoor een sfeervolle plek was gevuld met prachtige ideeën en gedachten. Er werd een wereld geschapen die avond, in stilte. Sinds Marius, dat allemaal sinds Marius. Hij gaf me een kus op de wang alsof hij wilde zeggen: ik zie je later, en vervolgens liet hij me daar achter met die nieuwe wereld en de ochtendzon.
Twee droge gespitste lippen op het puntje van mijn neus. Marius. "Ik wil wat drinken. Ik heb dorst, grote dorst. Ook moet ik eten Guus, grote honger heb ik, hele grote honger. Teleurstelling doet dat met me. Mijn verwachting is een teleurstelling geworden. Vol was ik en nu ben ik leeg." Marius heeft aardig gevoel voor dramatiek. Als hij eenmaal begint, dan begint hij en stopt hij zelden.
"Hmmm teleurstelling hè. Maak je dan maar geen illusies Marius over wat ik je geef. Voor dorst heb ik water, voor honger brood. Niet groots en meeslepend, wel wat je nodig hebt." Daar zat Marius achter een Ikea-bordje met bijpassend melkglas aan het water en brood. Eten dat niet bij hem past maar wel waar hij een tekort aan heeft. En zo is het met alles bij Marius. Op zoek naar groots en meeslepend, raakt hij teleurgesteld en komt hij met honger terug. Hij jaagt niet na wat hij kan krijgen. Hij jaagt na wat hij achteraf altijd betreurt; groots en meeslepend.
Hij kauwt op het brood alsof het dagen oud is. Taai. Zo groot als Marius is, zoveel gebrek heeft hij aan taaiheid. Hij kan het bestaan van alledag niet aan. Over een tijdje raak ik hem weer kwijt aan een nieuw avontuur. Maar niet voordat hij mij alles verteld heeft en niet voordat hij bijgekomen en bijgevoed is. En ik zal, zoals altijd, voelen wanneer hij vertrokken is. Leeg voel ik me dan.
"Je moet me een ding beloven, zeg me niet: ik had het je gezegd. Laten we afspreken dat alle fouten die ik gemaakt heb, ons bekend zijn. We weten dat jij gelijk hebt, bij voorbaat. Ik heb niets aan: ik heb het je toch gezegd. Want dat weet ik." Mijn mond vouwt zich in een glimlach. Ja, dat weten we Marius – denkt mijn denken. Dat is genoeg. Het voelt niet alsof ik morgen naar werk moet, het voelt alsof er een avontuur aan mijn voeten ligt. Een waarvan de ‘sky the limit’ is. Morgen verwijdert zich meer en meer van het nu.
Marius ontmoette ik een aantal jaar geleden. Als ik wil, zou ik na kunnen gaan wanneer dat was. Het is alleen niet belangrijk. Sinds Marius speelt tijd een ondergeschikte rol. Sinds Marius leef ik van moment tot moment om vele momenten later te realiseren dat ik me vele momenten later dan eerder, in mijn leven bevind. Dat gebeurt; je niet realiseren dat je verder komt, totdat je verder bent.
Voor Marius kon ik alles plaatsen in tijd. Kleine details vormden referentiepunten die me uitstekend de weg in tijd wezen. Dat is niet meer zo. Alles is nu een geheel. Losse details die voor velen in tijd te plaatsen zijn, zoals een vakantieliefde of een tijdelijke baan, bestaan niet meer. Het is een ketting van opeenvolgende gebeurtenissen geworden. Te beginnen met onze ontmoeting.
Wanneer weet ik niet meer. Het was een avond, lui en loom. Warm. Ik kan me de zweetdruppels op mijn lippen herinneren. Ik voelde de zoute druppels op mijn tong steeds wanneer ik een slok van mijn water nam.Het zweet kroop langs mijn hals naar beneden. En daar ontmoette ik Marius. Marius stond zomaar ineens voor me en ving met zijn vingertoppen de zweetdruppel op. Zo heel gewoon. Zoals je een geldstuk van de grond raapt wanneer je die laat vallen. Of zoals je een boek opraapt voor iemand die de handen al vol heeft, zo op die manier, gewoon en galant tegelijkertijd. Op het kruispunt van hals naar de welving van mijn borsten, ontmoette ik Marius. De mooiste plek waar ik ooit met iemand samen geweest ben
Die avond heb ik niets gezegd. Alleen maar geluisterd naar een stilte die compleet nieuw voor me was. Waren stiltes altijd akelige confrontaties met elkaar niets te vertellen hebben, of niets met elkaar te delen hebben, deze stilte was vol, rond, roze, rood, als een zon die zich in de zee dompelt. Sinds Marius, dat allemaal sinds Marius.
Toen de zon weer haar weg aan het terug vinden was stond Marius op. De ruimte om ons heen was ineens stekend aanwezig. Een heel stoffig lokaaltje, de zon deed nog haar best om door de spelonken van vergaan hout het lokaal van enig sfeerlicht te voorzien. Je kon aan het licht zien dat het buiten prachtig moest zijn. Je kon de warmte van de dag die in het verschiet lag al voelen. Net zoals de frisheid van de ochtenddauw. Sprankelende druppels die als een caleidoscoop alle kleuren van het licht van de zon weerspiegelde. Zo een dag.
We stonden in de ruimte tegenover elkaar. Het lokaal dat de avond ervoor een sfeervolle plek was gevuld met prachtige ideeën en gedachten. Er werd een wereld geschapen die avond, in stilte. Sinds Marius, dat allemaal sinds Marius. Hij gaf me een kus op de wang alsof hij wilde zeggen: ik zie je later, en vervolgens liet hij me daar achter met die nieuwe wereld en de ochtendzon.
Twee droge gespitste lippen op het puntje van mijn neus. Marius. "Ik wil wat drinken. Ik heb dorst, grote dorst. Ook moet ik eten Guus, grote honger heb ik, hele grote honger. Teleurstelling doet dat met me. Mijn verwachting is een teleurstelling geworden. Vol was ik en nu ben ik leeg." Marius heeft aardig gevoel voor dramatiek. Als hij eenmaal begint, dan begint hij en stopt hij zelden.
"Hmmm teleurstelling hè. Maak je dan maar geen illusies Marius over wat ik je geef. Voor dorst heb ik water, voor honger brood. Niet groots en meeslepend, wel wat je nodig hebt." Daar zat Marius achter een Ikea-bordje met bijpassend melkglas aan het water en brood. Eten dat niet bij hem past maar wel waar hij een tekort aan heeft. En zo is het met alles bij Marius. Op zoek naar groots en meeslepend, raakt hij teleurgesteld en komt hij met honger terug. Hij jaagt niet na wat hij kan krijgen. Hij jaagt na wat hij achteraf altijd betreurt; groots en meeslepend.
Hij kauwt op het brood alsof het dagen oud is. Taai. Zo groot als Marius is, zoveel gebrek heeft hij aan taaiheid. Hij kan het bestaan van alledag niet aan. Over een tijdje raak ik hem weer kwijt aan een nieuw avontuur. Maar niet voordat hij mij alles verteld heeft en niet voordat hij bijgekomen en bijgevoed is. En ik zal, zoals altijd, voelen wanneer hij vertrokken is. Leeg voel ik me dan.
"Je moet me een ding beloven, zeg me niet: ik had het je gezegd. Laten we afspreken dat alle fouten die ik gemaakt heb, ons bekend zijn. We weten dat jij gelijk hebt, bij voorbaat. Ik heb niets aan: ik heb het je toch gezegd. Want dat weet ik." Mijn mond vouwt zich in een glimlach. Ja, dat weten we Marius – denkt mijn denken. Dat is genoeg. Het voelt niet alsof ik morgen naar werk moet, het voelt alsof er een avontuur aan mijn voeten ligt. Een waarvan de ‘sky the limit’ is. Morgen verwijdert zich meer en meer van het nu.
Abonneren op:
Posts (Atom)