Als je een griep goed uitziekt, is je energieniveau daarna doorgaans beter dan daarvoor. Logisch want zo'n griepje kruipt langzaamaan naar de oppervlakte dus is je lijf voordat die rakker doorbreekt al niet 100% fit. Ik bemerk bij mezelf na zes dagen thuis te zijn geweest, nieuwe zin, een scherpere blik en de behoefte te delen.
Sinds een paar maanden ben ik bezig met het thema 'geluk'. Alhoewel 'geluk' een te zwaar woord is. Het Engelse woord 'joy' past beter terwijl de vertaling 'blijdschap' weer verder staat van wat ik bedoel. 'Geluk' is het (woord) dus. In mijn laatste depressie die ik in alle intensheid maar vooral bewustzijn ervaarde, voelde ik dat ik in wezen niet ongelukkig ben. Sterker nog, ik ervaarde dat ik gelukkig ben. Belangrijker nog, ik herkende dat gevoel van 'geluk' (joy) niet als gevoel maar als 'staat van zijn'. Als grondtoon van mijn bestaan. Als iets dat er altijd is en in mij besloten ligt.
Dit besef daalt met iedere dag dieper in en kleurt meer en meer mijn dagen en de keuzes die ik maak of niet maak. Dat laatste klinkt misschien wat flauw maar het is wel 'key' in mijn leven nu. Ik ben meer bezig met 'geen keuzes' te maken en vooral af te stemmen op mijn 'geluk', dan bezig keuzes te maken en vooral toch vooral toch en vooral toch in beweging te zijn. Want God je zult maar niet in beweging zijn en slechts zijn.
De ironie van geen keuzes maken is de ruimte die dan ontstaat waardoor dingen zich ontvouwen en in beweging komen. Niet meer 'pushen', niet meer afdwingen maar laten ontstaan en durven ontvangen. Zoals ik merk dat geluk de grondtoon van mijn bestaan is, is beweging dat ook; die meer kans krijgt zonder het geduw en getrek wat de meeste van ons doen. Niet zo verwonderlijk, want dat is ons aangeleerd.
Ik kan niet beginnen met te omschrijven wat dit alles met mij doet. Een 'thuiskomen-gevoel'. Een 'hè, hè, zo moet het zijn-gevoel' (en die reis begon HIER). De helderheid die het geeft op mezelf en mijn keuzes nu en de keuzes die in het verleden liggen. De duidelijkheid die het schept voor mij in relatie tot mezelf en tot anderen (vriend, familie en vrienden).
Het voelt alsof ik wortel geschoten heb en ik veel steviger in mijn schoenen sta, rustiger ben en stiller. Geen bewijsdrang of hyper-de-piep ik moet eruit, maar eerder met vertrouwen en in stilte in continue afstemming (dat is wat anders dan continu afgestemd zijn - ik bedoel: ik ben niet klaar, 'I still have to get a lot of my shit together'). De behoefte te delen heb ik wel, vandaar ook hier en nu dit 'stukkie tekst'. En meerdere zullen volgen 'for sure'. Ondertussen onderzoek ik en ontdek ik verder.
Na 2 dagen ben ik er meestal wel klaar mee. Maar één van de intenties van 2017 is zelf-liefde. En in dit geval betekent dat: uitgriepen. Dus ben ik al een paar dagen (lees: 5) onderweg. Tussen mijn gekuch en getuk door, probeer ik mezelf van het lamlendige gevoel af te leiden. Naast het leesvoer dat ik amper aangeraakt heb (na 2 regels dut ik al weg), heb ik nog altijd mijn foto-mobiel.
Laat Mr. Big nou in een van de meest fotogenieke appartementen van Alkmaar wonen. Dus fotografeer ik er lustig op los. Vanuit bed en vanaf bank of stoel. Want van mooie uitzichten en goede afleiding en genoeg slaap, knapt een mens vanzelf weer op. (En dan vind ik het voor 2017 wel weer mooi geweest.)
De schrijver Truman Garcia Capote, geboren 30 september 1924, overleed op 25 augustus 1984.
De ongeëvenaarde Philip Seymour Hoffman, die Capote in de film 'Capote' speelde, stierf 2 februari 2014.
Dus Truman Capote is dood. Twee keer.
Truman Capote
"To me, the greatest pleasure of writing it's not what it is about, but the inner music that words make."
Philip Seymour Hoffman
"If you're a human being walking the earth; you're weird, you're strange, you're psychologically challenged."
Sinds kort verzamel ik recepten. Dat doe ik op een 'luie' manier, namelijk via Pinterest 'pin' ik ze. Ik heb me voorgenomen iedere week een gerecht dat ik nog niet ken en nog niet eerder bereid heb, klaar te maken. Sinds twee weken is mijn vriend mijn proefkonijn. Een dankbaar slachtoffer en iemand die 'goddank' alles lust.
Mijn 'pin'-mapje met recepten dijt snel en flink uit en ik plan nu al twee weken vooruit en ik kan al niet wachten op week 3 - want dat recept staat ook al klaar. Dit alles hoort bij mijn nieuwe routine dat te doen of me te omringen met datgene waar ik blij van word. Om het 'geluksvaatje' waar ik (altijd al) uit tap (maar nu continu voel) goed gevuld te houden.
Afgelopen week aten we 'Boston Mac and Cheese' met paprika-salade en de week daarvoor geglaceerde zalm met salade en korianderrijst. Deze week wordt het geroosterde spruiten, avocado, couscous met een vinaigrette en de week daarna....nou ja, dat houd ik voor het proefkonijn nog even geheim.
Ik wist dat ik koken niet vervelend vond, maar ik ontdek nu dat ik het geweldig vind en alleen maar nog leuker ga vinden. Niet alleen het bereiden van het gerecht maar ook het mooi opmaken van het bord. Ook al was ik eerder lid van een eetclub en heb ik me die hoedanigheid 'uitgeleefd' (en veel geleerd), daarbuiten kookte ik niet vaak of veel.
Mijn vondst is dat ik merk hoe je een goede dag nog beter maakt door het af te toppen met het bereiden en daarna genieten van een mooi gerecht. En daaraan vooraf gaat het doorspitten van prachtige recepten en het in huis halen van mooie ingrediënten. Alles is een feestje. Ook heb ik in de afgelopen weken ontdekt hoe weinig daarvoor nodig is...behalve liefde. Heel veel liefde.
Waar word ik blij van? Een vraag die ik me nu dagelijks stel. En kan ik dat vandaag doen of me mee omringen. In het laatste geval is dat vandaag op het blog letterlijk.
Ik verzamel ringen. Dol op ringen. Ze zijn als talismannen en 'moodindicators', voor (bijna) elke dag een andere ring. Ik heb heel veel ringen en meerdere lievelings. Dus ik om'ring' me dagelijks (bijna dagelijks) met waar ik blij van word. Hieronder een paar lievelings gekiekt.
Rustig aan beginnen.
In nu nog nieuw 2017.
Met open vizier.
Gericht op geluk: klein en groot.
Waarover later meer. Zin in nu en alle nu's.
Om de dag graaien naar mijn groene appels voor kleine detox. En genieten van mijn nieuwe huisstijl. Hoe vinden jullie mijn huisstijl? Echt kek, heel blij mee. Dank aan Mr. Big.
'n Kleine impressie van het licht dat ik op (mijn) leven schijn. Het helpt om perspectief te houden en te krijgen. Het houdt mij op de voor mij juiste plek. Het zijn misschien overtuigingen voor jou - maar voor mij is het waar. Het klopt. Ook als ik het niet weet. Altijd.
Ik heb geen bucket-list. Ik heb ook geen vastomlijnd idee van wat succes (voor mij) is. Ik weet ook niet of dat nodig is: succes, voor een zinvol bestaan. Ik heb vandaag en verheug me op morgen. Ook als vandaag rumoerig is en het morgen niet veel beter zal zijn. Morgen is altijd beter vanwege de mogelijkheid die morgen in zich draagt. Ik weet dat ik niet perfect ben en ik weet nog niet van al mijn hick-ups – maar waar ik van weet kan ik verbeteren. Ik heb geen idee waar je hoort te zijn, wat dat ook betekent, op je 42ste. Ik weet alleen waar ik nu ben en dat is best en best goed.
Mijn gemoed is stabiel, mijn gevoelens gaan alle kanten op en dan prijs ik me rijk dat ik me niet (meer) met mijn emoties identificeer. Dat is volgens mij (een groot deel van persoonlijke) vrijheid. Ik reis de wereld misschien niet af maar als ik alleen op mezelf en stil ben maak ik de meest fantastische reizen. Niet gebonden aan plaats, ruimte en tijd. En geld. Over geld gesproken, in materiële zin ben ik niet rijk – maar ik kan al mijn rekeningen betalen en ik leef vanuit overvloed.
Overvloed: mijn hart stroomt over – altijd – als ik aan mijn dierbaren denk. Overvloed: van een net verschoond bed word ik altijd blij. Overvloed: als ik 's ochtends wandel dan word ik altijd verrast; het ochtendlicht, de kleuren van de bladeren of de mist op het water. Overvloed: als ik me sjaggie voel lees ik de app’s in de Famile-App – helpt altijd. Overvloed: ik kan zo 4 mensen bellen als ik het even niet alleen kan en waarschijnlijk zelfs meer. Overvloed: podcasts van Brene Brown, the bomb! Overvloed: tot nu toe word ik iedere ochtend (in goede gezondheid) wakker.
Mijn plannen en ideeën worden meer dan weleens overvoerd of gevloerd door dagelijkse sleur. Maar ik heb tenminste dagelijkse sleur. En de echt goede plannen en ideeën, borrelen altijd weer naar boven en blijk ik vandaag toch weer stapje verder te zijn dan gister. In mijn grootste ongeluk voel ik dat mijn wezen gelukkig is, ongeacht de omstandigheden. Het jaar is nog maar kort maar er zijn nog zeker 29 ‘morgens met mogelijkheden’. Dat betekent niet dat je iedere dag nu het nog kan moet pieken, maar het wil zeggen dat het kan en dat het mag.
Geniet allemaal van deze mooie december-maand!
PS Mocht je nog tips hebben voor woonruimte in Alkmaar of Hoorn, laat het me vooral weten - nog steeds op vindtocht.
Al enige dagen 'zit' ik 'te zitten' op de behoefte aan erkenning, erkenning voor gekwetst zijn met name. Ik voel me gekwetst. Diep gekwetst en ik merk dat ik met dat gevoel niet zoveel kanten op kan. Het is van mij, het is iets dat voortkomt uit hoe ik iets ervaar en ervaren heb. Ik kan een ander daarover vertellen maar heeft dat zin? Ik weet namelijk dat ik die ander mijn verhaal vertel, mijn perceptie en meer dan dat is het niet.
Het raakt aan mijn thema '[sans excuse] voor mijn gevoel te gaan staan' deze dagen. Een thema dat soort van voortkomt uit mijn uitchecken en daarnaast ook uit mijn meebewegen. Wanneer gevoelens [in mij en bij de ander] te heftig worden, check ik uit (ook bij mezelf) en wanneer het niet aangenaam is maar 'do-able', beweeg ik mee. Maar in geen van deze situaties voel ik wat ik voel of sta ik voor wat ik voel. Ik kom in feite niet voor mezelf en mijn gevoelens op. Herkenbaar? Ik mag hopen van wel, dat ik niet de enige ben.
Dus erkenning, erkenning voor mijn gekwetst zijn. Ik wil mijn gekwetst zijn niet wegpoetsen, ik wil het voelen - er recht doorheen gaan en ja, ik wil daarin gekend worden. Hoe geef ik mezelf dat? Door dit stuk te schrijven? Een (lees)publiek 'af te dwingen'? Misschien. Maar dan pak ik het nog omslachtig aan want ik ga niet in op de details, ik noem ook geen namen en rugnummers - en dat ga ik ook niet alsnog doen - dus nee erover schrijven geeft me in die zin die erkenning niet. Alhoewel...
...door erover te schrijven geef ik mijn gevoel 'letterlijk' een plek. Hier op dit blog. Door mijn gekwetst zijn te benoemen, geef ik mezelf in feite de erkenning - ik bevestig hier mijn gekwetst zijn. Sterker ik zeg hier dat ik recht heb op mijn gekwetst voelen. En daarbij zeg ik hier dat een ander in mijn situatie zich precies zo zou voelen. Ik ben gekwetst, diep gekwetst en ik draag dit gevoel al een paar dagen. Het dwingt z'n plek af, staat me niet toe uit te checken en wenst dat ik voor hem/haar op kom.
Ik weet dat ik jou nu in mijn gevoel ken, in hoe ik mijn nu ervaar, mijn perceptie van een werkelijkheid. Maar het is van mij en voelt voor mij als waar. Wie je ook bent, ik ben blij dat je dit leest. Mocht je ooit de neiging hebben jouw gevoel weg te poetsen - doe het niet. Geef het een plek. Schrijf erover desnoods. Je hebt er recht op.
Hoezeer het onderwerp vaak lastig bespreekbaar is. En de schaamte groot. Depressie komt heel vaak voor. Bij volwassenen, las ik, heeft 1 op de 20 last (gehad) van depressie en bij jongeren komt het nog vaker voor, 1 op de 15. Daarom een campagne vanuit het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport die zich vooral op jongeren richt.
Voor mezelf geldt dat mijn eerste depressie zich inderdaad aandiende toen ik nog een tiener was. Alleen herkende ik en mijn omgeving die niet. Ik ging 'gewoon niet zo lekker'. Voordat überhaupt ooit het woord/label depressie naar boven kwam, was ik alweer dik in de twintig. Onlangs deelde ik een stuk van mijn Dagboek van een Depressie. Vandaag weer als 'hart onder de riem' voor iedereen die niet zo zeer lekker gaat maar kampt met klachten van depressie.
Dagboek van een Depressie(2)
Medicatie, structuur, iets minder werken, wandelen – ik ga het allemaal aan deze dagen. Iedere keer als mijn ‘grey hound’ arriveert en is, probeer ik iets anders te doen. Wat ik nog nooit heb gedaan, is schrijven tijdens mijn grijze dagen. Dat is wat ik nu anders doe, ik schrijf en onderzoek: wat is mijn depressie en kan ik ermee in gesprek? Mijn Dagboek van een Depressie. Alweer beland bij ‘volume three’.
—
Voordeel van mijn grijze dagen is dat ik kan slapen als de beste. Terwijl ik me in mijn dekbed heb gerold, voel ik mijn oogleden zwaarder worden. Mijn lichaam wordt zwaarder en ontspant zich meer en meer. Zachtjes aan val ik in een diepe slaap.
Ik sta in een open veld waarboven donkere wolken samenpakken, onder mijn voeten zacht, licht en stevig zand. Als ik naar beneden kijk zie ik mijn blote voeten zich nestelen in het zand. Ineens hoor ik een harde brul en wanneer ik opkijk zie ik een enorm gevaarte voor me. Een reus die rood en zwart gekleurd is met grote bulten over zijn gehele lijf. Hij buigt naar me toe, en brult in mijn gezicht, ik verstar. Ik kan niets behalve als bevroren blijven staan.
Iets werkt zich uit mijn lijf en komt naast me staan en probeert me tot bewegen te manen. “Toe dan, ga het aan – loop er naar toe.” Alles in me weigert. Mijn hart klopt in mijn keel en als ik wat wil zeggen gaat mijn stem op slot. Dat iets, wat ik tegelijkertijd ikzelf ben, geeft me een duw. Geërgerd kijk ik het aan en ik zie mezelf. Ik begin te tollen op mijn voeten en lijk al het grip kwijt te raken. Weer een enorme brul. Ik duik ineen en laat me vallen.
Aan mijn val lijkt geen einde te komen, de grond lijkt alleen maar verder van me af te bewegen. Ik geef me over en laat alles over me heen komen. De reus staat vlak voor me en buigt naar me toe. Als ik omhoog kijk staar ik recht zijn mond in. Mijn armen bewegen zich als vanzelf omhoog en de reus neemt een hap. Ik rol over zijn tong en mijn armen raken zijn grote tanden. Ik voel aan de beweging dat hij rechtop is gaan staan en zijn hoofd in zijn nek gooit. Met een grote zwiep beland ik in zijn keel en val ik verder.
Buiten hoor ik mijn eigen stem me aanmoedigen. “Je kan het, laat het gaan, laat je vallen – dit is van jou.” Ik snap maar de helft van wat ik hoor…dit is van mij? Ik blijf maar vallen en niet willen vallen heeft allang geen zin, als dat überhaupt zin heeft. Ik rol verder naar beneden in de reus, die zacht en warm van binnen is en eindeloos lijkt.
Het vallen stopt maar niet. Ik voel me met iedere centimeter vallen bozer worden en ik begin als vanzelf keihard te brullen. Mijn borstkas wordt groter en groter. Ik word steeds bozer. Met mijn handen probeer ik toch nog grip te houden. Om me heen veranderen de ingewanden van de reus in slangen die om me heen kronkelen en sissen. Onbedoeld raken mijn handen en armen de slangen aan en nemen hun vorm aan. Ze voelen steenkoud en heet tegelijkertijd.
Terwijl ik val en rol en me steeds bozer voel, geef ik licht en ontvlam ik letterlijk. Ik kan alleen nog maar brullen. Oerbrullen, een diep keelgeluid, zo hard heb ik nooit eerder kunnen schreeuwen. Als een rode vuurbol rol ik steeds harder en sneller. Sneller. Steeds Sneller. Ik krul me helemaal op, adem alle woede in, en brul alsof mijn leven ervan af hangt om nog sneller te kunnen. Dan met een doffe klap land ik op dat zachte en lichte zand.
Ik voel me volkomen helder en probeer te zien waar ik precies in het open veld ben. Ik ben waar ik was. De lucht is lichter nu. En boven mij razen de wolken voorbij. Als ik opkijk zie ik mijn eigen gezicht dat me vriendelijk toe lacht. Ze pakt me bij mijn arm beet en helpt me overeind. En terwijl ze me beetpakt, verdwijnt ze weer in mij. Een enorme rust lijkt in me wakker te worden. Rust en opluchting. Langzaam recht ik me op en ik haal diep adem. In mijn rechterhand zie ik dat ik een speer vasthoud en wanneer ik verder kijk zie ik dat ik gekleed ga in een harnas als een soort krijger.
Over mijn armen voel ik weer die bries. Kippenvel. “Je hebt je woede in de smoel gekeken. Heel goed. Je hebt haar eigen gemaakt en zij jou. Dat doen niet veel mensen je na”, hoor ik die bekende stem weer. Een lichte glimlach. Als vanzelf ga ik rechtop staan en voel ik me supersterk – wat zeg ik oersterk. Mijn woede in de smoel aangekeken… Ik voel me licht in mijn hoofd. Mijn lijf voelt fijn maar ook zwaar. Moe, ik ben moe.
Mijn wekker waakt me uit mijn droom en met een doffe klap rol ik van schrik uit mijn bed. Bezweet en nog half nahijgend, hijs ik mezelf weer het bed in en ik zet de wekker uit. Het is weekend, ik kan nog even uitwasemen. Ik ben bekaf van mijn droom waarvan ik nog niet helemaal helder heb, wat het betekent. Iets met woede. Dat komt later wel.
Ik rol me nog eenmaal in mijn dekbed en kijk naar het plafond. Mijn oogleden worden zwaarder en mijn lichaam ontspant zich weer. Nog heel even dan…
