5 jaar #AltarforLife #Bloggen #StoriesofmyLife #PurePoëzie

Uit Genadebrood van Bart Chabot.

Nieuw in 2017 #StoriesofmyLife

Rustig aan beginnen.
In nu nog nieuw 2017.
Met open vizier.
Gericht op geluk: klein en groot.
Waarover later meer.
Zin in nu en alle nu's.
Om de dag graaien naar mijn groene appels voor kleine detox.
En genieten van mijn nieuwe huisstijl. Hoe vinden jullie mijn huisstijl?
Echt kek, heel blij mee. Dank aan Mr. Big.

Mijn licht; omdat het december is #StoriesofmyLife #AltarforLife

'n Kleine impressie van het licht dat ik op (mijn) leven schijn. Het helpt om perspectief te houden en te krijgen. Het houdt mij op de voor mij juiste plek. Het zijn misschien overtuigingen voor jou - maar voor mij is het waar. Het klopt. Ook als ik het niet weet. Altijd.

Ik heb geen bucket-list. Ik heb ook geen vastomlijnd idee van wat succes (voor mij) is. Ik weet ook niet of dat nodig is: succes, voor een zinvol bestaan. Ik heb vandaag en verheug me op morgen. Ook als vandaag rumoerig is en het morgen niet veel beter zal zijn. Morgen is altijd beter vanwege de mogelijkheid die morgen in zich draagt. Ik weet dat ik niet perfect ben en ik weet nog niet van al mijn hick-ups – maar waar ik van weet kan ik verbeteren. Ik heb geen idee waar je hoort te zijn, wat dat ook betekent, op je 42ste. Ik weet alleen waar ik nu ben en dat is best en best goed.

Mijn gemoed is stabiel,  mijn gevoelens gaan alle kanten op en dan prijs ik me rijk dat ik me niet (meer) met mijn emoties identificeer. Dat is volgens mij (een groot deel van persoonlijke) vrijheid. Ik reis de wereld misschien niet af maar als ik alleen op mezelf en stil ben maak ik de meest fantastische reizen. Niet gebonden aan plaats, ruimte en tijd. En geld. Over geld gesproken, in materiële zin ben ik niet rijk – maar ik kan al mijn rekeningen betalen en ik leef vanuit overvloed.

Overvloed: mijn hart stroomt over – altijd – als ik aan mijn dierbaren denk. Overvloed: van een net verschoond bed word ik altijd blij. Overvloed: als ik 's ochtends wandel dan word ik altijd verrast; het ochtendlicht, de kleuren van de bladeren of de mist op het water. Overvloed: als ik me sjaggie voel lees ik de app’s in de Famile-App – helpt altijd. Overvloed: ik kan zo 4 mensen bellen als ik het even niet alleen kan en waarschijnlijk zelfs meer. Overvloed: podcasts van Brene Brown, the bomb! Overvloed: tot nu toe word ik iedere ochtend (in goede gezondheid) wakker.

Mijn plannen en ideeën worden meer dan weleens overvoerd of gevloerd door dagelijkse sleur. Maar ik heb tenminste dagelijkse sleur. En de echt goede plannen en ideeën, borrelen altijd weer naar boven en blijk ik vandaag toch weer stapje verder te zijn dan gister. In mijn grootste ongeluk voel ik dat mijn wezen gelukkig is, ongeacht de omstandigheden. Het jaar is nog maar kort maar er zijn nog zeker 29 ‘morgens met mogelijkheden’. Dat betekent niet dat je iedere dag nu het nog kan moet pieken, maar het wil zeggen dat het kan en dat het  mag.

Geniet allemaal van deze mooie december-maand!

PS Mocht je nog tips hebben voor woonruimte in Alkmaar of Hoorn, laat het me vooral weten - nog steeds op vindtocht.

Up-dated: Uitchecken en meebewegen voorbij #StoriesofmyLife

Al enige dagen 'zit' ik 'te zitten' op de behoefte aan erkenning, erkenning voor gekwetst zijn met name. Ik voel me gekwetst. Diep gekwetst en ik merk dat ik met dat gevoel niet zoveel kanten op kan. Het is van mij, het is iets dat voortkomt uit hoe ik iets ervaar en ervaren heb. Ik kan een ander daarover vertellen maar heeft dat zin? Ik weet namelijk dat ik die ander mijn verhaal vertel, mijn perceptie en meer dan dat is het niet.

Het raakt aan mijn thema '[sans excuse] voor mijn gevoel te gaan staan' deze dagen. Een thema dat soort van voortkomt uit mijn uitchecken en daarnaast ook uit mijn meebewegen. Wanneer gevoelens [in mij en bij de ander] te heftig worden, check ik uit (ook bij mezelf) en wanneer het niet aangenaam is maar 'do-able', beweeg ik mee. Maar in geen van deze situaties voel ik wat ik voel of sta ik voor wat ik voel. Ik kom in feite niet voor mezelf en mijn gevoelens op. Herkenbaar? Ik mag hopen van wel, dat ik niet de enige ben.

Dus erkenning, erkenning voor mijn gekwetst zijn. Ik wil mijn gekwetst zijn niet wegpoetsen, ik wil het voelen - er recht doorheen gaan en ja, ik wil daarin gekend worden. Hoe geef ik mezelf dat? Door dit stuk te schrijven? Een (lees)publiek 'af te dwingen'? Misschien. Maar dan pak ik het nog omslachtig aan want ik ga niet in op de details, ik noem ook geen namen en rugnummers - en dat ga ik ook niet alsnog doen - dus nee erover schrijven geeft me in die zin die erkenning niet. Alhoewel...

...door erover te schrijven geef ik mijn gevoel 'letterlijk' een plek. Hier op dit blog. Door mijn gekwetst zijn te benoemen, geef ik mezelf in feite de erkenning - ik bevestig hier mijn gekwetst zijn. Sterker ik zeg hier dat ik recht heb op mijn gekwetst voelen. En daarbij zeg ik hier dat een ander in mijn situatie zich precies zo zou voelen. Ik ben gekwetst, diep gekwetst en ik draag dit gevoel al een paar dagen. Het dwingt z'n plek af, staat me niet toe uit te checken en wenst dat ik voor hem/haar op kom.

Ik weet dat ik jou nu in mijn gevoel ken, in hoe ik mijn nu ervaar, mijn perceptie van een werkelijkheid. Maar het is van mij en voelt voor mij als waar. Wie je ook bent, ik ben blij dat je dit leest. Mocht je ooit de neiging hebben jouw gevoel weg te poetsen - doe het niet. Geef het een plek. Schrijf erover desnoods. Je hebt er recht op.

De Stem van mijn Depressie (2) #StoriesofmyLife

Hoezeer het onderwerp vaak lastig bespreekbaar is. En de schaamte groot. Depressie komt heel vaak voor. Bij volwassenen, las ik, heeft 1 op de 20 last (gehad) van depressie en bij jongeren komt het nog vaker voor, 1 op de 15. Daarom een campagne vanuit het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport die zich vooral op jongeren richt.

Voor mezelf geldt dat mijn eerste depressie zich inderdaad aandiende toen ik nog een tiener was. Alleen herkende ik en mijn omgeving die niet. Ik ging 'gewoon niet zo lekker'. Voordat überhaupt ooit het woord/label depressie naar boven kwam, was ik alweer dik in de twintig. Onlangs deelde ik een stuk van mijn Dagboek van een Depressie. Vandaag weer als 'hart onder de riem' voor iedereen die niet zo zeer lekker gaat maar kampt met klachten van depressie.

Dagboek van een Depressie (2)

Medicatie, structuur, iets minder werken, wandelen – ik ga het allemaal aan deze dagen. Iedere keer als mijn ‘grey hound’ arriveert en is, probeer ik iets anders te doen. Wat ik nog nooit heb gedaan, is schrijven tijdens mijn grijze dagen. Dat is wat ik nu anders doe, ik schrijf en onderzoek: wat is mijn depressie en kan ik ermee in gesprek? Mijn Dagboek van een Depressie. Alweer beland bij ‘volume three’. 

—

Voordeel van mijn grijze dagen is dat ik kan slapen als de beste. Terwijl ik me in mijn dekbed heb gerold, voel ik mijn oogleden zwaarder worden. Mijn lichaam wordt zwaarder en ontspant zich meer en meer. Zachtjes aan val ik in een diepe slaap.

Ik sta in een open veld waarboven donkere wolken samenpakken, onder mijn voeten zacht, licht en stevig zand. Als ik naar beneden kijk zie ik mijn blote voeten zich nestelen in het zand. Ineens hoor ik een harde brul en wanneer ik opkijk zie ik een enorm gevaarte voor me. Een reus die rood en zwart gekleurd is met grote bulten over zijn gehele lijf. Hij buigt naar me toe, en brult in mijn gezicht, ik verstar. Ik kan niets behalve als bevroren blijven staan.

Iets werkt zich uit mijn lijf en komt naast me staan en probeert me tot bewegen te manen. “Toe dan, ga het aan – loop er naar toe.” Alles in me weigert. Mijn hart klopt in mijn keel en als ik wat wil zeggen gaat mijn stem op slot. Dat iets, wat ik tegelijkertijd ikzelf ben, geeft me een duw. Geërgerd kijk ik het aan en ik zie mezelf. Ik begin te tollen op mijn voeten en lijk al het grip kwijt te raken. Weer een enorme brul. Ik duik ineen en laat me vallen.
Aan mijn val lijkt geen einde te komen, de grond lijkt alleen maar verder van me af te bewegen. Ik geef me over en laat alles over me heen komen. De reus staat vlak voor me en buigt naar me toe. Als ik omhoog kijk staar ik recht zijn mond in. Mijn armen bewegen zich als vanzelf omhoog en de reus neemt een hap. Ik rol over zijn tong en mijn armen raken zijn grote tanden. Ik voel aan de beweging dat hij rechtop is gaan staan en zijn hoofd in zijn nek gooit. Met een grote zwiep beland ik in zijn keel en val ik verder.
Buiten hoor ik mijn eigen stem me aanmoedigen. “Je kan het, laat het gaan, laat je vallen – dit is van jou.” Ik snap maar de helft van wat ik hoor…dit is van mij? Ik blijf maar vallen en niet willen vallen heeft allang geen zin, als dat überhaupt zin heeft. Ik rol verder naar beneden in de reus, die zacht en warm van binnen is en eindeloos lijkt.

Het vallen stopt maar niet. Ik voel me met iedere centimeter vallen bozer worden en ik begin als vanzelf keihard te brullen. Mijn borstkas wordt groter en groter. Ik word steeds bozer. Met mijn handen probeer ik toch nog grip te houden. Om me heen veranderen de ingewanden van de reus in slangen die om me heen kronkelen en sissen. Onbedoeld raken mijn handen en armen de slangen aan en nemen hun vorm aan. Ze voelen steenkoud en heet tegelijkertijd.

Terwijl ik val en rol en me steeds bozer voel, geef ik licht en ontvlam ik letterlijk. Ik kan alleen nog maar brullen. Oerbrullen, een diep keelgeluid, zo hard heb ik nooit eerder kunnen schreeuwen. Als een rode vuurbol rol ik steeds harder en sneller. Sneller. Steeds Sneller. Ik krul me helemaal op, adem alle woede in, en brul alsof mijn leven ervan af hangt om nog sneller te kunnen. Dan met een doffe klap land ik op dat zachte en lichte zand.

Ik voel me volkomen helder en probeer te zien waar ik precies in het open veld ben. Ik ben waar ik was. De lucht is lichter nu. En boven mij razen de wolken voorbij. Als ik opkijk zie ik mijn eigen gezicht dat me vriendelijk toe lacht. Ze pakt me bij mijn arm beet en helpt me overeind. En terwijl ze me beetpakt, verdwijnt ze weer in mij. Een enorme rust lijkt in me wakker te worden. Rust en opluchting. Langzaam recht ik me op en ik haal diep adem. In mijn rechterhand zie ik dat ik een speer vasthoud en wanneer ik verder kijk zie ik dat ik gekleed ga in een harnas als een soort krijger.

Over mijn armen voel ik weer die bries. Kippenvel. “Je hebt je woede in de smoel gekeken. Heel goed. Je hebt haar eigen gemaakt en zij jou. Dat doen niet veel mensen je na”, hoor ik die bekende stem weer. Een lichte glimlach. Als vanzelf ga ik rechtop staan en voel ik me supersterk – wat zeg ik oersterk. Mijn woede in de smoel aangekeken… Ik voel me licht in mijn hoofd. Mijn lijf voelt fijn maar ook zwaar. Moe, ik ben moe.

Mijn wekker waakt me uit mijn droom en met een doffe klap rol ik van schrik uit mijn bed. Bezweet en nog half nahijgend, hijs ik mezelf weer het bed in en ik zet de wekker uit. Het is weekend, ik kan nog even uitwasemen. Ik ben bekaf van mijn droom waarvan ik nog niet helemaal helder heb, wat het betekent. Iets met woede. Dat komt later wel.

Ik rol me nog eenmaal in mijn dekbed en kijk naar het plafond. Mijn oogleden worden zwaarder en mijn lichaam ontspant zich weer. Nog heel even dan…

One last Song #StoriesofmyLife

One last Song

I want the good things

The music

The poetry

The lovemaking

The corny jokes

The neverending conversation

I want the good

The good of you

I want your hands

Your eyes stark blue

Your sweet lips

Your everlasting touch

And all and more of that

I want the good

The good of you

Not the bitter

Only the sweets

Just lots of somethings like zoiets.

[I am] The Moon in Full #PurePoetry #PurePoëzie

The Moon in Full

I am the Moon

You are the Sea

I reflect the Sun

And You mirror Me

I am the Moon

You are the Sea

And when I shine

You catch my beam.

I am the Moon

You are the Sea

I thrive your tides

Even...
...when you don't see Me.

Maaike

20.09.2016

In meditatie #StoriesofmyLife

Terwijl ik zit

Op een steiger

aan een koel koel water

zit ik stil.

Volg ik mijn adem

van buiten naar binnen

van binnen naar buiten.

Niets maakt nog verschil.

Zacht blaas ik lucht

in een verlichte zucht

Met een glimlach

ook in pijn

ook dan

Verbind ik me

van water tot steen.

Van buiten naar binnen

van binnen naar buiten

Alles is één.

Terwijl ik zit.

De Stem van mijn Depressie #StoriesofmyLife

8 september 2015 is de sterfdag van Joost Zwagerman. Het is dus alweer een jaar geleden dat hij overleed aan de gevolgen van zijn depressie; als gevolg van zijn zelf gekozen dood. Teveel mensen lijden aan depressie en nog teveel mensen overlijden aan de gevolgen daarvan. En teveel mensen voelen niet de ruimte, waar dan ook, hun depressie een stem te geven. Hoe vaak het ook voorkomt er kleeft toch nog steeds een taboe aan.

Afgelopen voorjaar zat ik zelf in een depressie. Niet één van buitengewone proporties maar toch een depressie. Ik heb dat moment aangegrepen mijn depressie een stem te geven en ben gaan schrijven. Iets wat ik eerder niet deed. Als een knik naar Joost Zwagerman, als een gebaar van steun aan een ieder die met klachten van depressie kampt - deel ik een fragment van Mijn Dagboek van een Depressie. Opdat de wereld een plek mag worden waarin iedere mentale aandoening gehoord en gezien mag worden en dat het ooit het taboe voorbij zal zijn.

Dagboek van een Depressie

Medicatie, structuur, iets minder werken, wandelen – ik ga het allemaal aan deze dagen. Iedere keer als mijn ‘grey hound’ arriveert en is, probeer ik iets anders te doen. Wat ik nog nooit heb gedaan, is schrijven tijdens mijn grijze dagen. Dat is wat ik nu anders doe, ik schrijf en onderzoek: wat is mijn depressie en kan ik ermee in gesprek? Mijn Dagboek van een Depressie.

—

Voor de derde ochtend op rij word ik wakker ondergedompeld in een grijze massa die duidelijk niet van plan is mij los te laten. “Ik ben hier en ik blijf” fluistert een stem monotoon. “Dat zullen we nog wel eens zien”, hoor ik mijn venijnige ik snerpend terugblaffen. Oké, de grijze hond is los en ik heb aan mezelf een hele kluif. Zoveel is duidelijk.

Alles trekt me omlaag, letterlijk naar de grond. Mijn zicht is figuurlijk en letterlijk beperkt. Alsof ik ergens onderdoor moet kijken, om nog iets te kunnen zien. Ik trek een deken van de bank en nestel me op een veel te lichte vloer. Als alles grijs voelt, moet alles ook grijs zien. Teveel licht en ruimte verdrink ik in, verlies ik mezelf. Ik wikkel me verder in de deken, die als een dikke beschermlaag om me heen zit. Niets kan me raken. Niets raakt.

De laptop staart me aan als een zwart beest dat soelaas moet bieden maar ik weet even niet wat ik wil. Een film kijken, nee. Een serie, neen ook niet. Schrijven misschien? Heb ik ooit tijdens een depressie geschreven, nooit. Dus doe ik dat nu ook niet. Op dat moment wordt een observator in mij wakker die nog niet eerder in mij was. Of die ik nog niet eerder voelde. Mijn waarnemer ken ik, maar deze ken ik niet.

“Wat als je nu wel gaat schrijven, je depressie een stem geeft?” Ik ben flabbergasted. En tegelijkertijd dringt een immens besef tot mij door, als ik depressief ben, ben ik depressief en duw ik tegelijkertijd mijn depressie weg. Dat is eigenlijk heel vreemd. Ik duw iets weg wat zichzelf al heeft uitgecheckt maar zich tegelijkertijd gehoord wil voelen…door mij. “Wat als je nu wel gaat schrijven, je depressie een stem geeft?”

Voor het eerst in mijn leven voel ik in mijn depressie een ‘ja’. Wat bizar is, depressie is grijs en altijd ‘nee’. Maar waar moet ik in hemelsnaam beginnen. “Begin maar. Begin en voel maar waar het je naar toe brengt”, hoor ik een open en warme stem. En terwijl deze woorden terugkomen voel ik overal kippenvel. Weer een dikke ‘ja’. In die grijze ingeklonken massa lijkt zich er een kleine ruimte te ontvouwen, nog steeds grijs, maar wel ruimte. Waar ben ik in hemelsnaam beland?

Tijdens iedere depressie die ik ervaren heb, dit is nu nummer 7, voel ik dat iets in mij uitcheckt. Iets dat niet meer kan dragen waardoor ik niets meer kan dragen. De dagen hullen zich in een meedogenloos grijs en ik ben ‘het’ en de connectie met mezelf en met dat wat uitgecheckt is kwijt. Tegelijkertijd schreeuw ik van binnen, schreeuw ik alles weg “ik wil dit niet, ik wil mijn levenslust terug!” Ik heb zo’n geweldige levenslust, het mooiste aan mijn leven is mijn levenslust. Met het schreeuwen win ik niets, geen ruimte, alleen maar leegte en ik word alsmaar wanhopiger, dit kan toch niet mijn leven zijn.

Het wegduwen van mijn depressie wordt altijd beantwoord met nog meer depressie. Nog meer grijs nog meer verwijdering van mijzelf en het uitgecheckte stuk in mij is in de verste verte niet te bekennen. Ik heb ‘haar’ nooit een stem gegeven en nu voel ik ‘haar’ wakker gekieteld worden met de woorden “wat als je nu wel gaat schrijven, je depressie een stem geeft.” Ik voel me opeens verdrietig. Het overvalt me allemaal. Nog steeds geen idee waar ik beginnen moet…mag.

Het wordt een aantal afleveringen ‘Modern family’ opgevolgd door een veel te zoete romantische komedie die niet eens zo grappig is. Hoe licht het eerder buiten nog was, hoe donker het nu is en ik voel me iets meer ontspannen. Ik hunker naar schemer en donkerte tijdens mijn grijze dagen. Het past zoveel beter bij hoe ik me voel. Dan voel ik iets minder mijn grijze zelf. Alsof ik wat meer tot leven kom. Al doe ik dan nog bar weinig.

Mijn deken en ik verplaatsen zich naar het veel te grote bed. Ik verzuip in de ruimte en ik voel de immense behoefte ergens…bij iemand te schuilen. Dit is mijn eerste depressie die ik ‘alleen’ heb. Ik was altijd in een relatie. Nu niet. Hoewel dat helemaal prima is, zou ik nu wel even iemand willen lenen voor een portie schuilen en vast gehouden worden. Dat ik even de begrenzing van mijn lichaam voel door de armen en zachte handen van een fijn maar wel stevig manspersoon. Ik weet wel naar wiens handen en armen ik verlang. Intens. Nog steeds.

Het lampje van de cursor flikkert dat het een lieve lust is. Tijd om die depressie van mij een stem te geven. De romantische komedie biedt geen soelaas. Laat dit dan het ‘ei van Columbus’ zijn.

Aanbevolen blogposts: 2 en 3/4 \-realiteit - deel 1 en 2 en 2 3/4-realiteit - 2

"Thuis zijn alsof je op reis bent" - oproep voor woonruimte #StoriesofmyLife

Regelmatig pas ik op huizen en vaak ook op bijhorende katten :-) Omdat ik al enige tijd mijn thuisleven met huisgenoten deel, zijn de oppashuizen de plekken en gelegenheden om even op mezelf te kunnen zijn. Het vertelt me ook dat het tijd is voor een nieuwe zelfstandige woonfase.

Een oud-collega bood aan een oproep voor een woning op haar blog te plaatsen. Een heel mooi aanbod omdat haar blog goed gelezen wordt. Maar hé, ik heb ook een blog. Dus ook hier mijn oproep voor (zelfstandige) woonruimte. Wie denkt met me mee of wie weet iets? Alles is welkom!

"De kunst van te leven is thuis te zijn alsof men op reis is."
- Godfried Bomans -

Hoewel een dak boven mijn hoofd ben ik in feite al een paar jaar op reis. Nu na twee jaar bij anderen [in Alkmaar] inwonen, is het tijd mijn vleugels uit te slaan. Het is echt tijd in mijn eigen thuis 'thuis te zijn alsof ik op reis ben'. Daarom ben ik sinds kort op zoek naar zelfstandige woonruimte in Alkmaar of in Hoorn. Het hoeft niet groot of groots te zijn, wel zelfstandig. Dus weet je een zelfstandige woonruimte (studio, HAT, tuinhuisje, grote [zolder]kamer met alle voorzieningen) in Alkmaar of Hoorn van max. € 600,= mag...nee, moet je me absoluut een seintje geven. Mail me op maaikes.writersblog@gmail.com.

Ik heb twee aanvullingen. Ik heb een piano die wil ik graag meenemen - als dat kan. En ik zou graag een huisdier kunnen nemen - als dat kan/mag. Dit zijn geen harde eisen - wel mijn 'zachte' wensen. Dus weet je van een woning die bij mij past en vice versa of weet je van iemand die een ruimte heeft en verhuurt, mail me!

Bij voorbaat dank voor je/jullie tijd moeite en aandacht.